Air China

	Air China; 中國國際航空公司
	; Boeing 767 linii Air China
	Historia
Data założenia	1988
	Lokalizacja
Państwo	Chińska Republika Ludowa
Węzeł	Port lotniczy Pekin ; Port lotniczy Chengdu-Shuangliu ; Port lotniczy Szanghaj-Pudong ;
Główne porty lotnicze	Port lotniczy Pekin ; Port lotniczy Chengdu-Shuangliu ; Port lotniczy Szanghaj-Pudong ; Port lotniczy Hangzhou-Xiaoshan ; Port lotniczy Chongqing-Jiangbei ; Port lotniczy Tiencin-Binhai ; Port lotniczy Hohhot-Baita ;
	Kooperacja
Program lojalnościowy	Air China Companion; Phoenix Miles;
Sojusz	Star Alliance
	Flota
Liczba samolotów	263
Liczba tras	185
	Przedsiębiorstwo
Siedziba	Pekin
Członkowie zarządu	Kong Dong; Cai Jianjiang
	Strona internetowa

Air China ( chiń. upr. 中国国际航空公司, chiń. trad. 中國國際航空公司, pinyin Zhōngguó Guójì Hángkōng Gōngsī) – chińskie narodowe linie lotnicze, mające siedzibę w Pekinie . Głównym węzłem jest Port lotniczy Pekin . Linie lotnicze są odpowiedzialne za przeloty władz chińskich, co podkreśla ekskluzywny status narodowych linii lotniczych. Logiem linii jest artystyczny wzór feniksa , wzór ten jest równocześnie artystycznym przekształceniem liter "VIP". Air China należą do sojuszu Star Alliance .

Air China jest dziesiątą co do wielkości linią lotniczą na świecie . Linie przetransportowały 41.28 mln. pasażerów w 2009 roku, co ulokowało ją za głównymi konkurentami: liniami China Southern Airlines i China Eastern Airlines . Pomimo to, Air China są najbardziej dochodowymi liniami lotniczymi w Chinach oraz największymi liniami pod względem wartości rynkowej^[1]. Dochód linii w 2009 roku wyniósł 4.85 mld. CNY (711.5 mln. USD )^[2].

[ edytuj ] Historia

Airbus A330-243 linii Air China w malowaniu Star Alliance ląduje na lotnisku Vancouver

Linie Air China zostały założone 1 lipca 1988 roku. Ich powstanie było rezultatem decyzji rządu o rozbiciu działów operacyjnych chińskiej Cywilnej Administracji Lotniczej (CAAC) na osobne przedsiębiorstwa^[3]. W 1987 roku CAAC zostało poddane restrukturyzacji, w wyniku której podzielono je na 6 linii lotniczych: Air China, China Eastern Airlines , China Southern Airlines , China Northern Airlines , China Southwest Airlines oraz China Northwest Airlines . Air China otrzymała autonomię 1 lipca 1988 roku, została obłożona odpowiedzialnością za loty międzykontynentalne i przejęła flotę dalekiego zasięgu CAAC (samoloty Boeing 707 , 747 i 767 ) oraz jej trasy.

W styczniu 2001 roku dziesięć chińskich linii lotniczych ogłosiło plan połączenia się^[4]. Air China miała nabyć China Southwest Airlines , przed fuzją Air China były czwartymi co do wielkości chińskimi liniami lotniczymi. Pozwoliło to zbudować grupę, której aktywa wyniosły 56 miliardów Yuanów, w której skład weszło 118 samolotów^[5]. 28 października 2002 roku Air China zostało skonsolidowane z Narodową Chińską Korporacją Lotniczą (CNAC) i China Southwest Airlines .

15 grudnia 2004 roku Air China zadebiutowała na Giełdzie Papierów Wartościowych w Hongkongu i na London Stock Exchange , a 18 grudnia 2006 roku miała swój debiut na Szanghajskiej Giełdzie Papierów Wartościowych . Obecnie jest to największa linia lotnicza na świecie pod względem wartości rynkowej.

W 2006 roku linie podpisały umowę o wstąpieniu do sojuszu Star Alliance . Członkiem sojuszu zostały 12 grudnia 2007 roku obok Shanghai Airlines .

W lipcu 2009 roku Air China zainwestowała 19.3 miliona dolarów w swoją spółkę zależną Air Macau , która popadła w kłopoty, podnosząc swoje udziały w spółce z 51% do 80.9%^[6]. Miesiąc później linie wydały 6.3 miliarda HKD (813 milionów USD ) na zwiększenie swoich udziałów w liniach Cathay Pacific z 17.5% do 29.99% rozszerzając swoją obecność w Hongkongu . Obie linie planują zwiększyć współpracę między sobą w przyszłości^[7].

W lipcu 2010 roku Air China zakończyła zwiększanie udziałów w Shenzhen Airlines Company Limited, przejmując kontrolę nad Shenzhen Airlines . Przejęcie tych linii pozwoliło Air China na dalsze wzmocnienie swojej pozycji w Pekinie, Chengdu i Szanghaju, czego skutkiem było osiągnięcie bardziej zbalansowanej sieci połączeń regionalnych^[8].

2 grudnia 2010 roku Air China otrzymała najwyższą nagrodę hiszpańskiej branży turystycznej "Plaque for Tourist Merit". Jest to pierwsza zagraniczna linia lotnicza, która otrzymała tą nagrodę, przyznawaną dla osób i przedsiębiorstw, które wniosły wkład w hiszpańską branżę turystyczną^[9].

[ edytuj ] Kierunki lotów

Boeing 737-800 linii Air China

Sieć połączeń Air China rozciąga się z Azji na Bliski wschód , Europę Zachodnią i Amerykę Północną . Większość lotów odbywa się z lotniska w Pekinie . Znaczącą liczbę połączeń do Azji, Europy i Australii obsługuje również port lotniczy Szanghaj-Pudong . Część międzynarodowych lotów obsługiwana jest z portów lotniczych w Chengdu , Chongqing , Dalian , Dubaju , Hangzhou , Kunming , Madrytu , Nanning i Xiamen . 10 grudnia 2006 roku linie wykonały swój pierwszy lot do São Paulo (przez Madryt ), który był pierwszym połączeniem z Ameryką Południową. To połączenie było najdłuższą trasą obsługiwaną przez Air China. Pierwotnie obsługiwały je samoloty Boeing 767-300 , jednak ze wzrostem popularności zmieniono typ samolotu na Airbus A330-200 . Połączenie zawieszono we wrześniu 2008 roku, jednak 20 grudnia 2009 roku przywrócono je.

Air China rozważają uruchomienie połączenia do miasta Ho Chi Mihn ^[10]. Od 27 marca 2011 roku linie uruchomią trzecie połączenie z Niemcami na trasie Pekin - Düsseldorf . W tym samym roku 15 czerwca otwarte zostanie połączenie Pekin - Mediolan , które dopełni istniejące połączenia Szanghaj - Mediolan . Dostawa w kwietniu 2011 roku nowych samolotów Boeing 777-300ER będzie stanowić - według linii - kręgosłup do przyszłych tras długodystansowych. Nowe maszyny zastąpią dotychczasowe Boeingi 747 na trasach do Stanów Zjednoczonych, jednak przypuszczalnie ich debiut odbędzie się na europejskich trasach.

[ edytuj ] Linie partnerskie

Airbus A330-243 w barwach Star Alliance ląduje na Lotnisku Vancouver

Airbus A330-243 w specjalnym malowaniu związanym z letnimi Igrzyskami Olimpijskimi w Pekinie

Dołączenie Air China do sojuszu Star Alliance spowodowało zwiększenie obecności pozostałych linii należących do sojuszu w Chinach. Zgodnie z zasadą Star Alliance "Pod jednym dachem" wszyscy członkowie sojuszu przenieśli swoje operacje do trzeciego terminalu na lotnisku w Pekinie, głównego hubu Air China dla operacji międzynarodowych. Air China posiada umowy z następującymi liniami lotniczymi^[11]:

[ edytuj ] Flota

Od listopada 2010, flota Air China składa się z podanych samolotów, których średni wiek wynosi 7.3 lat:^[12]

**Flota Air China**
Samolot	Suma	Opcje	Pasażerowie^[13]^[14]				Uwagi
Samolot	Suma	Opcje	P	B	E	Razem	Uwagi
Airbus A319-100	33	0	0	8	120	128
Airbus A320-200	13	16	0	8	150	158
Airbus A321-200	26	30	12	0	173	185
Airbus A330-200	20	0	0	36 12	215 271	251 283
Airbus A330-300	3	17	0	20	259	279
Airbus A330-???	0	10	nieznane				zamówione w listopadzie 2010 – opcja nieznana
Airbus A340-300	6	0	12	24	255	291	stopniowo wycofywane
Airbus A350 XWB	0	10	nieznane
Boeing 737-300	29	0	8	0	120	128
Boeing 737-700	20	0	0	8	119	127
Boeing 737-800	75	135	0	8	159	167
Boeing 747-400	4	0	10	42	292	344	stopniowo wycofywane
Boeing 747-400M	6	0	10	24	246	280	stopniowo wycofywane
Boeing 757-200	12	0	0	8	192	200
Boeing 767-200ER	1	0	0	30	200	230	stopniowo wycofywane
Boeing 767-300	4	0	10	26	189	225	stopniowo wycofywane
Boeing 777-200	10	0	0	49	296	345
Boeing 777-300ER	0	19	nieznane				15 zamówiono w 2007, cztery następne zamówiono we wrześniu 2010^[15]
Boeing 787-9	0	15	nieznane				planowane wejście do służby od 2015 (opcję zmieniono z 787−8 na 787−9 w sierpniu 2010)^[16]
Comac C919	0	20	nieznane
Razem	263	257

[ edytuj ] Phoenix Miles

Salon Air China (obok bambusów) w trzecim terminalu portu lotniczego w Pekinie , głównego hubu linii

Phoenix Miles ( chiń. upr. 国航知音, w tłumaczeniu: "Najlepsi przyjaciele Air China") to program lojalnościowy linii Air China. Jest to pierwszy tego typu program w Chinach. Powstał w celu nagradzania częstych pasażerów na trasach krajowych i międzynarodowych linii Air China oraz jej linii partnerskich^[17].

[ edytuj ] Cargo

Air China Cargo Co., Ltd. jest spółką zależną Air China specjalizująca się w przewozach cargo. Transportuje towary do 36 miast w 27 krajach na całym świecie. Jej siedziba mieści się w porcie lotniczym Pekin .

**Flota Air China Cargo**
Samolot	Razem	Opcje
Boeing 747-200F	1	0
Boeing 747-400F	7	0
Tupolew Tu-204-120C	1	4
Razem	9	4

[ edytuj ] Wypadki i katastrofy

15 kwietnia 2002 roku Boeing 767 ze 166 osobami na pokładzie rozbił się na wzgórzu w Pusan w Korei Południowej . Zginęło wtedy 129 osób.

Przypisy

↑ Dane z serwisu biznesowego PR Newswire Dostęp 2010-07-23 ( ang. )
↑ Dane z serwisu ATW Dostęp 2010-04-26 ( ang. )
↑ Magazyn Flight Internatonal , kategoria: Światowe linie lotnicze, str. 55, z dnia 2007-03-27
↑ Ng, Eric, "Air China Set to Announce Lead Bank for Listing, " dziennik South China Morning Post, Bus. Sec., 16 lipca 2001, str. 4
↑ Holland, Tom, "China Break-In, " Far Eastern Economic Review, 25 październik 2001, str. 41
↑ Informacja z serwisu Flightglobal ( ang. )
↑ Informacja z serwisu Bloomberg ( ang. )
↑ Informacja z serwisu Flightglobal ( ang. )
↑ Informacja z Flightsandairfares ( ang. )
↑ Informacja z serwisu Vietnews ( ang. )
↑ Lista partnerów na głównej stronie linii ( ang. )
↑ Flota Air China na planespotters.net ( ang. )
↑ Air China International . Airchina.de. Dostęp 2010-12-13. ( ang. )
↑ Air China A330-300 . SeatPlans.com. Dostęp 2010-12-13. ( ang. )
↑ Reuters: Air China orders four more Boeing 777-300ERs . Seattle Post-Intelligencer, 10 wrzesień 2010. [dostęp 10 wrzesień 2010]. ( ang. )
↑ Air China switches 15 787-8s order to 787-9s . Flightglobal.com, 1 wrzesień 2010. [dostęp 1 wrzesień 2010]. ( ang. )
↑ Informacja z oficjalnej strony programu ( ang. )

[0] Dane z serwisu biznesowego PR Newswire Dostęp 2010-07-23 ( ang. )

[1] Dane z serwisu ATW Dostęp 2010-04-26 ( ang. )

[2] Magazyn Flight Internatonal , kategoria: Światowe linie lotnicze, str. 55, z dnia 2007-03-27

[3] Ng, Eric, "Air China Set to Announce Lead Bank for Listing, " dziennik South China Morning Post, Bus. Sec., 16 lipca 2001, str. 4

[4] Holland, Tom, "China Break-In, " Far Eastern Economic Review, 25 październik 2001, str. 41

[5] Informacja z serwisu Flightglobal ( ang. )

[6] Informacja z serwisu Bloomberg ( ang. )

[7] Informacja z serwisu Flightglobal ( ang. )

[8] Informacja z Flightsandairfares ( ang. )

[9] Informacja z serwisu Vietnews ( ang. )

[10] Lista partnerów na głównej stronie linii ( ang. )

[11] Flota Air China na planespotters.net ( ang. )

[12] Air China International . Airchina.de. Dostęp 2010-12-13. ( ang. )

[13] Air China A330-300 . SeatPlans.com. Dostęp 2010-12-13. ( ang. )

[14] Reuters: Air China orders four more Boeing 777-300ERs . Seattle Post-Intelligencer, 10 wrzesień 2010. [dostęp 10 wrzesień 2010]. ( ang. )

[fg_sep_1-15] Air China switches 15 787-8s order to 787-9s . Flightglobal.com, 1 wrzesień 2010. [dostęp 1 wrzesień 2010]. ( ang. )

[16] Informacja z oficjalnej strony programu ( ang. )

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

Wikipedia - Wolna Encyklopedia