Airbus A380

Airbus A380
Airbus A380 przy starcie.
Dane podstawowe
Państwo	projekt międzynarodowy
Producent	Airbus
Typ	pasażerski dalekiego zasięgu
Konstrukcja	duralowo – kompozytowa , półskorupowa , kabina hermetyzowana , podwozie chowane
Załoga	2
Historia
Data oblotu	27 kwietnia 2005
Lata produkcji	od 2007
Egzemplarze	72 (stan na 30.04.2012)
Dane techniczne
Napęd	cztery silniki turbowentylatorowe Rolls-Royce Trent 900 o ciągu 356 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość	79, 80 m
Długość	73, 00 m
Wysokość	24, 10 m
Powierzchnia nośna	845 m²
Masa
Własna	276 000 kg
Startowa	560 000 kg
Paliwa	310 000 l
Osiągi
Prędkość maks.	0, 89 Ma (ok. 1020 km/h )
Prędkość przelotowa	0, 85 Ma (ok. 945 km/h )
Pułap	10 700 m
Zasięg	15 200 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
560 (trzy klasy) – 853 (jedna klasa)
Przestrzeń ładunkowa
38 LD3 lub 13 palet
Użytkownicy
Emirates, Qantas, Singapore Airlines, Lufthansa, Air France, Korean Air Lines, China Southern Airlines, Kingdom Holding Company
Multimedia w Wikimedia Commons

Airbus A380 (początkowo znany jako Airbus A3XX) potocznie nazwany SuperJumbo – dwupoziomowy, czterosilnikowy samolot pasażerski produkowany przez przedsiębiorstwo Airbus . Dzięki temu, że górny pokład ciągnie się przez całą długość kadłuba, A380-800 mieści 555 osób przy podziale na trzy klasy lub nawet 853 przy konfiguracji całej maszyny do standardu klasy ekonomicznej, wyprzedzając pod względem powierzchni drugiego na liście Boeinga 747-400 (Jumbo Jeta) o 50%.

Planowana wersja transportowa A380-800F jest jednym z największych samolotów tej klasy na świecie – ustępuje jedynie radzieckiej produkcji An-225 Mrija .

Historia

Rozwój i testy

Pierwsze przymiarki do stworzenia bardzo dużego samolotu pasażerskiego Airbus uczynił na początku lat 90. , planując poszerzyć swoją ofertę, a zarazem zepchnąć Boeinga z jego Jumbo Jetem z dominującej pozycji w tym segmencie rynku. Konsorcja lotnicze – pamiętając, że rywalizacja McDonnell-Douglasa z DC-10 i Lockheeda z L-1011 TriStar zakończyła się wyeliminowaniem tej drugiej firmy z rynku cywilnego z powodu nasycenia rynku maszynami tej klasy, do której należały oba samoloty – postanowiły uniknąć ryzyka i wspólnie opracować jedną maszynę, która samodzielnie opanowałaby segment 600-800-miejscowych samolotów pasażerskich. W styczniu 1993 Boeing i kilka z firm tworzących konsorcjum Airbus rozpoczęły wspólne badania nad programem VLCT (Very Large Commercial Transport – Bardzo Duży Transport Komercyjny).

W czerwcu 1994 Airbus rozpoczął opracowywanie własnego bardzo dużego samolotu pasażerskiego oznaczonego A3XX. Rozważano wówczas różne koncepcje konstrukcji, w tym tak dziwne jak dwa przylegające do siebie bokami kadłuby A340 , największego wówczas samolotu Airbusa. Wspólne prace nad programem VLCT zakończyły się w lipcu 1996 – Boeing stworzył własny projekt, 747X będącego Jumbo Jetem z przedłużonym "garbem" na szczycie głównego kadłuba, który wkrótce został porzucony, a następnie wznowiony, by wyewoluować w 747-8 Intercontinental , A3XX szybko zaś otrzymał kształt dwupokładowca z pokładami umieszczonymi jeden nad drugim.

19 grudnia 2000 roku rada nadzorcza Airbusa przegłosowała rozpoczęcie wartego 8, 8 mld euro programu budowy A3XX, przemianowanego na A380 – nazwa ta była zerwaniem z tradycją nadawania kolejnych numerów kolejnym samolotom, ale zdecydowano się na ten krok, gdyż cyfra 8 przypomina poprzeczny przekrój dwupokładowej maszyny, a ponadto w niektórych kulturach oznacza szczęście. Firma otrzymała wówczas zamówienie na 55 maszyn od sześciu klientów.

Ostateczny kształt nadano maszynie w 2001 roku. 23 stycznia 2002 rozpoczął się montaż pierwszego samolotu. Gdy go ukończono, koszty programu wynosiły już 11 miliardów euro. Producent samolotu apelował do wszystkich dostawców wyposażenia, aby dostarczane części były możliwie jak najbardziej odchudzone. Warstwa farby została zmniejszona o 1 mikrometr , przez co zaoszczędzono 80 kg. Poszycie górnego kadłuba zbudowane zostało z kompozytów co pozwoliło zmniejszyć masę całkowitą o 800 kg. Dodatkowe 360 kg zaoszczędzono dzięki lekkiej konstrukcji opon.

Pierwszy A380 – numer seryjny 001, rejestracja F-WWOW – został zaprezentowany w Tuluzie 18 stycznia 2005. Po raz pierwszy wzniósł się w powietrze 27 kwietnia o godzinie 10:29 czasu lokalnego. Na lot zostało zabranych tylko sześć osób: dwaj piloci i czterech inżynierów - nawigatorów . Na dwudziestotonowy ładunek składały się instrumenty testowe oraz balast wodny .

W listopadzie 2005 A380 udał się na tournée testowo-promocyjne do południowo-wschodniej Azji i Australii , w trakcie którego odwiedził Singapur , Brisbane , Sydney , Melbourne i Kuala Lumpur , a na kadłub nanoszono – jako dodatek do firmowych barw Airbusa – barwy kolejno: Singapore Airlines , Qantas i Malaysia Airlines . 19 listopada A380 w barwach wyłącznie Emirates został zaprezentowany na Dubai Airshow .

10 stycznia 2006 A380 w ramach wysokościowych testów silników wykonał pierwszy lot transatlantycki – do kolumbijskiego Medellín . 6 lutego przybył do Iqaluit w Kanadzie , gdzie testowano jego zdolność radzenia sobie z niskimi temperaturami. Ta sama maszyna poleciała następnie do Singapuru w barwach Singapore Airlines, by wziąć udział w wystawie Asian Aerospace 2006.

26 marca A380 poddany został w Hamburgu przeglądowi i testom (między innymi ewakuacja 853 pasażerów i 20 członków załogi w poniżej 90 sekund przez jedynie połowę wyjść) celem wydania certyfikatu EASA i FAA .

Pięć A380 wybudowano w celu prowadzenia testów i demonstracji. Pierwszy przeznaczony na sprzedaż nosi numer seryjny 003 i rejestrację F-WWSA; po raz pierwszy wzniósł się w powietrze w maju 2006.

4 września odbył się pierwszy lot z zapełnioną kabiną pasażerską – samolot wystartował z Tuluzy z 474 pracownikami Airbusa, rozpoczynając w ten sposób serię testów wyposażenia przedziału dla pasażerów. Miesiąc później zaczęto próby częstych, długotrwałych lotów, gdyż w takich właśnie warunkach mają operować A380.

Do grudnia 2006 w powietrze wzniosło się osiem A380. Pięć spośród nich, które wyznaczono do prób, wylatały łącznie ponad 2300 godzin w trakcie 730 lotów. W ich trakcie odwiedził osiemnaście krajów: Australię, Kanadę, Chiny , Kolumbię, Etiopię , Francję , Niemcy , Islandię , Irlandię , Japonię , Malezję , Singapur, RPA , Koreę Południową , Hiszpanię , Tajlandię , Zjednoczone Emiraty Arabskie i Wielką Brytanię . 12 grudnia 2006 roku odbyła się ceremonia wręczenia certyfikatów EASA i FAA.

Opóźnienie w dostawach

Ze względu na niezgodności w oprogramowaniu w dwóch oddziałach Airbusa wynikły problemy z okablowaniem samolotu (ok. 500 km kabli) co doprowadziło do opóźnień w produkcji.

Wejście do służby

Pierwszy samolot został dostarczony 15 października 2007 liniom Singapore Airlines . Pierwszy komercyjny lot na trasie z Singapuru do Sydney odbył się w czwartek 25 października 2007 .

Samolot ma następująca konfigurację: Całkowita liczba miejsc – 471

• 12 miejsc w klasie pierwszej tzw. Singapore Airlines Suites. Są to przedziały jednoosobowe (8 przedziałów) lub dwuosobowe (2 przedziały) wyposażone w 23 calowy ekran LCD oraz złącze USB pozwalające na transmisję danych ze stanowiska w kabinie. Fotel rozkładany do wymiarów łóżka.
• 60 miejsc w klasie biznes. 15, 4 calowy ekran LCD, złącze USB. Fotele rozkładane do pozycji leżącej.
• 399 miejsc w klasie ekonomicznej. Zmodernizowane fotele w celu zapewnienia większej przestrzeni pasażerom. 10, 6 calowy ekran, złącze USB.

W dniu 18 marca 2008 r. odbył się pierwszy lot na trasie z Singapuru do Londynu , a w dniu 20 Maja na trasie z Singapuru do Tokio .

Większość klientów zrezygnowała z instalacji maksymalnej ilości miejsc tj. 850 na rzecz większego komfortu pasażerów, zwiększenia możliwości transportu cargo oraz zwiększenia zasięgu samolotu. Wyjątkiem są linie Air Austral, które podczas Dubai Airshow 2009 zamówiły dwa samoloty w konfiguracji z 840 miejscami. W dniu 27 lipca 2008r został przekazany pierwszy samolot A380 dla linii lotniczej Emirates . Będzie on używany na trasie Dubaj – Toronto .

Zamówienia na A380

Na luty 2011 zostało złożone 244 zamówienia na Airbus A380. Żeby pokryć nakłady na badania nad A380 Airbus musi sprzedać 420 samolotów tego typu. Oficjalna cena samolotu to około 319 milionów dolarów . Z powodu opóźnień w dostawach samolotów wersji A380-800F (transportowej), wszyscy dotychczasowi klienci zdecydowali się anulować swoje zamówienia. W związku z utratą zamówień, program rozwoju modelu A380-800F został przerwany i pierwsze egzemplarze tego modelu pojawią się dopiero około roku 2014 .

Liczba zamówionych i dostarczonych samolotów na przestrzeni lat

		2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	Suma
Zamówienia	A380-800	78	0	34	10	10	24	33	9	4	32	19	0	253
	A380-800F	7	10	0	0	10	-17	-10	0	0	0	0	0	0
Dostarczono	A380-800	0	0	0	0	0	0	1	12	10	18	26	5	72

Przekrój ukazujący rozmieszczenie siedzeń w klasie ekonomicznej

Pierwsza prezentacja Airbusa A380

Dziewiczy lot A380

A380 podczas startu z krótkiego pasa startowego

A380 startuje z Lotniska Chopina w Warszawie

Użytkownicy

	Linia lotnicza	W służbie	Zamówiono	Dostarczono	EA	RR
	Air Austral	2014	2		*
	Air France	2009	12	6	*
	Asiana Airlines	2014	6			*
	British Airways	2013	12			*
	China Southern Airlines	2011	5	3		*
	Emirates	2008	90	21	*
	Etihad Airways	2014	10		*
	Hong Kong Airlines	2015	10		b/d
	Kingdom Holding Company	2012	1			*
	Kingfisher Airlines	2016	5		b/d
	Korean Air	2011	10	5	*
	Lufthansa	2010	17	8		*
	Malaysia Airlines	2012	6			*
	Qantas	2008	20	12		*
	Qatar Airways	2013	10		b/d
	Singapore Airlines	2007	19	17		*
	Skymark Airlines	2014	6			*
	Thai Airways International	2012	6			*
	Virgin Atlantic	2015	6			*
Suma			253	72	124	98

EA = Engine Alliance GP7000
RR = Rolls-Royce Trent 900

Rodzaje Silników

GP7270	Trent 970/B	Trent 972/B
(A380-861)	(A380-841)	(A380-842)
310kN	310kN	320kN

Incydenty z udziałem A380

W dniu 4 listopada 2010, Qantas Lot 32, na trasie z Singapur Changi Airport do Sydney, nastąpiła awaria silnika. Samolot musiał z przyczyn technicznych awaryjnie lądować w Singapurze. Nie było żadnych obrażeń pasażerów, załogi lub ludzi na ziemi, pomimo że części silnika spadły na indonezyjską wyspę Batam. Linie Qantas zawiesiły wszystkie loty A380. Śledczy ustalili, że przyczyną wybuchu był wyciek oleju w silniku Trent 900 Rolls-Royce'a .

14 kwietnia 2011 wydarzył się następny incydent w Nowym Jorku na lotnisku J.F. Kennedy'ego w Nowym Jorku Airbus A380 należący do linii Air France podczas kołowania zahaczył lewym skrzydłem o ogon Bombardiera CRJ-700 linii Delta Air Lines . Nikomu na pokładzie samolotów nic się nie stało.

19 czerwca 2011 Airbus A380 (prototyp MSN004) o znakach rejestracyjnych F-WWDD podczas kołowania na podparyskim lotnisku Le Bourget zahaczył skrzydłem o budynek.

21 lipca 2011 Airbus A380 koreańskich linii Korean Air podczas lądowania na lotnisku Tokio-Narita na pasie 34L przeszlifował silnikiem o powierzchnię pasa startowego. Na pokładzie znajdowało się 168 pasażerów. Nikomu nic się nie stało. Samolot został podholowany na płytę postojową. Po trwającym ok. godziny przeglądzie samolot odleciał do Seulu.

4 listopada 2011 Super Jumbo linii Qantas lecący z Singapuru do Londynu awaryjnie lądował na lotnisku w Dubaju. Powodem była awaria jednego z silników (problem z poziomem oleju). Na pokładzie znajdowały się 283 osoby. Nikomu nic się nie stało.

Linki zewnętrzne

• Airbus A380 na oficjalnej stronie
• Zdjęcia A380 na Paryskim Salonie Lotniczym
• Airbus 380 na linii produkcyjnej – BBC