Aleksander Colonna-Walewski (syn Napoleona)

Hrabia (od 1866 książę ^{[ potrzebne źródło ]}) Aleksander Florian Józef Colonna-Walewski (ur. 4 maja 1810 , Walewice – zm. 27 września 1868 , Strasburg ) – polski i francuski hrabia, polityk, syn cesarza Napoleona I i Marii Walewskiej z Łączyńskich - herbu Nałęcz , secundo voto hrabiny d'Ornano , powstaniec listopadowy .

Aleksander Colonna-Walewski (ilustracja, ok. 1855)

Dzieciństwo i młodość

Herb Colonna-Walewskich
hrabiów cesarstwa

Pierzchała (herb szlachecki) Walewskich

Niesłychanie podobny do ojca, zabezpieczony przez niego roczną rentą wysokości 169 516 franków w złocie i obdarzony dziedzicznym tytułem hrabiego cesarstwa (Comte de l'Empire) i własnym herbem (w polu czerwonym dolnym biała kolumna ukoronowana złotą gwiazdą , zgodnie z heraldyką napoleońską bez klejnotu - odmiana polskiego herbu Kolumna który także ma tę kolumnę w czerwonym polu). W dyplomie hrabiowskim został jednocześnie prawnie zalegalizowany przydomek "Colonna" używany dotąd tradycyjnie przez niektórych tylko przedstawicieli rodu Walewskich h. Kolumna. Aleksander został w r. 1817 osierocony przez matkę i zabrany do Polski przez dziadka Teodora Marcina Łączyńskiego do rodzinnego majątku Kiernozia . Uzyskał od Deputacji Senatu Królestwa Polskiego 25 III 1823 uznanie tytułu hrabiowskiego i został umieszczony w roku następnym na liście osób upoważnionych do używania tytułu hrabiowskiego jako "Józef Walewski". Aleksander Walewski studiował w Genewie do 1824 r., po czym powrócił do Polski. Tutaj w. ks. Konstanty Pawłowicz Romanow chciał go przymusowo wcielić do Korpusu Paziów jako swego osobistego adiutanta , w następstwie czego Aleksander uciekł do Genewy. Jako dwudziestoletni młodzieniec wrócił do Polski, wziął udział w powstaniu listopadowym i otrzymał w 1831 r. order Virtuti Militari . Gdy zbliżała się klęska powstania, został wysłany wraz z Zamoyskim i Wielopolskim do Londynu w misji skłonienia Wielkiej Brytanii do interwencji na korzyść powstania. Tam zastał go upadek powstania.

Wczesna kariera we Francji

Walewski wyemigrował do Francji i uzyskał 3 grudnia 1833 nadaniem króla Ludwika Filipa I obywatelstwo francuskie. Początkowo do 1838 r. działał jako oficer francuski w Algierii : najpierw, przed uzyskaniem obywatelstwa, jako kapitan Legii Cudzoziemskiej (1833), następnie w wojsku regularnym: II Pułku Szaserów Afrykańskich ( 1833 - 1835 ), na koniec w IV Pułku Huzarów (od 1 lutego 1835 ).

Po powrocie do Francji udzielał się jako dziennikarz, publicysta polityczny i komediopisarz , założył wówczas magazyn polityczny Messager des Chambres, który odkupił od niego Louis Adolphe Thiers . Od 1840 r. Ludwik Filip powierzał mu różne misje dyplomatyczne: w 1840 do Egiptu w celu skłonienia Kedywa Muhammada Alego do ustępstw na rzecz państw kolonialnych , później do innych stolic świata, na koniec do Buenos Aires .

Czasy Drugiego Cesarstwa

Aleksander Walewski, fotografia ok.r.1860

Po dojściu do władzy kuzyna, Karola Ludwika Napoleona Bonaparte , Walewski był ambasadorem Francji w W. Ks. Toskanii ( 1849 ), Hiszpanii ( 1851 ) i w Wielkiej Brytanii ( 1851 ), gdzie mu się udało uzyskać u królowej Wiktorii natychmiastowe uznanie Cesarstwa Francuskiego. W 1855 r. został ministrem spraw zagranicznych Cesarstwa Francji i jako taki przewodniczył konferencji pokojowej po wojnie krymskiej i podpisał w imieniu Francji traktat pokojowy z 30 marca 1856 , po czym cesarz odznaczył go 30 kwietnia 1856 Wielkim Krzyżem Legii Honorowej i mianował senatorem . Funkcję ministra spraw zagranicznych pełnił do 1860 r., po czym był do 1863 ministrem kultury i sztuki. W ostatnich latach przed śmiercią znany z sympatii do liberalnych reform Walewski był marszałkiem Narodowego Zgromadzenia Ustawodawczego , oraz zajmował się sprawami prawnymi, m.in. ochroną praw autorskich dla literatów. Na początku roku 1868 został wybrany rzeczywistym członkiem Akademii Sztuk Pięknych .

Po wycofaniu się z życia politycznego Walewski postanowił zająć się rolnictwem w nowo zakupionym majątku Etiolles (niegdyś własność męża markizy de Pompadour ). Wczesną jesienią 1868 roku pojechał z żoną i córką Ireną do Niemiec po zakup maszyn rolniczych. Musiano z granicy zawrócić do Strassburga , gdyż hrabina Anna Maria nie czuła się dobrze. W hotelu w tym mieście córka znalazła ojca umierającego w fotelu, rażonego apopleksją . Po paru minutach już nie żył.

Legalni potomkowie Aleksandra

Walewski ożenił się najpierw ( 1831 ) w Londynie z Katarzyną Karoliną Montagu ( 1808 - 1834 ), córką angielskiego lorda Sandwich i miał z nią dwoje dzieci:

• Ludwikę Marię
• Jerzego Edwarda Augusta

Oboje dzieci zmarło we wczesnym wieku. Drugie małżeństwo zawarł 1846 we Florencji z hrabianką Anną Marią Ricci, siostrzenicą księcia Michała Józefa Poniatowskiego - kuzyna księcia Józefa Poniatowskiego i miał z nią czworo dzieci:

• Izabellę (zmarła w dzieciństwie),
• Karola ( 1848 - 1916 ) (poległ na wojnie), bezpotomny ,
• Elizę Irenę ( 1849 - 1927 ),
• Eugenię ( 1856 - 1884 , według niektórych historyków Eugenia była w rzeczywistości córką Napoleona III, jej matka miała w latach wokół jej narodzin romans z cesarzem.)

Według Szymona Konarskiego (zob. niżej) "rodzina wygasła już w drugim pokoleniu". Heraldyk pominął potomstwo Aleksandra Antoniego Walewskiego, co może wynikać z faktu, że sprawa dziedziczenia tytułu hrabiowskiego po śmierci pierworodnego syna Karola budzi wątpliwości natury formalno-prawnej.

Dzisiejsi potomkowie Napoleona I z linii Aleksandra Walewskiego

Ze sławną aktorką dramatu francuskiego Rachel Félix (* 1821 - † 1857 ), Walewski miał naturalnego syna Aleksandra Antoniego, który został uznany przez ojca w 1844 i adoptowany 1860 (należy nadmienić, że Napoleon I w swym dekrecie z dnia 5 maja 1812 ustalił, że nadane Aleksandrowi tytuł hrabiowski i dobra w Królestwie Neapolu "będą dziedziczone przez potomstwo rzeczonego hrabiego Walewskiego bezpośrednie i legalne, naturalne lub adoptowane, w porządku pierworództwa w linii męskiej", a więc dzisiejsi potomkowie Aleksandra mogą używać tytułu hrabiowskiego (lecz tego nie czynią). Ożenił się on w 1868 z Jeanne Sala i miał z nią troje dzieci, w tym dwóch synów:

• Andrzeja (André) (* 1871 - † 1954 ), którego linia kwitnie do dziś,
• Henryka, zmarłego ( 1883 ) bezpotomnie .

Andrzej Walewski miał w małżeństwie z Marie Molinos dwóch synów:

• Antoniego (* 1904 - †?),
• Rogera (* 1907 - †?).

Antoni w dwóch małżeństwach miał synów:

• Aleksandra (* 1934 -),
• Floriana (* 1935 - 2003 ),
• Hieronima (* 1961 -),

Roger, drugi syn Andrzeja, miał w małżeństwie z Micheline Paul dwie córki i syna:

• Karola Andrzeja (* 1948 ).

Aleksander (* 1934 , syn Antoniego) ożenił się w 1963 z Marguerite Le Duc de Lillers i ma z nią trzech synów:

• Andrzeja (* 1964 ),
• Rafaela (* 1966 ),
• Fabrycego (* 1968 ).

Fabrycy, szef firmy giełdowej Touax, ożenił się w 1991 z Maguelonne Redier i ma z nią trzy córki oraz syna Aleksandra (* 26 kwietnia 2004 ).

Florian, syn Antoniego, brat Aleksandra, ożenił się 1963 z Patrycją de Vogué i miał z nią trzy córki i syna Krzysztofa. Wszyscy członkowie rodziny noszą nazwisko Colonna-Walewski. Szczególnie utalentowani byli Aleksander i Florian, obu wymienia francuskie Who's Who in France jako dyrektorów generalnych wielu spółek i przedsiębiorstw. Aleksander był oprócz tego do r. 1998 prezesem "Fundacji Napoleona".

Pisma Walewskiego

• Un mot sur la question d'Afrique, Paris 1837,
• L'alliance anglaise, Paris 1838,
• L'Ècole du Monde, ou la Coquette sans le savoir, komedia w 5 aktach, Paris 1840 (wystawiona w Théâtre Français 8 stycznia 1840 , odniosła duży sukces),
• Inne dzieła literackie nie zachowały się

Bibliografia

• Antoine Philippe Rodolphe d'Ornano, La vie passionnante du Comte Walewski, fils de Napoléon, Paris 1953
• Enciclopedia Italiana, Tomo XXXV, Roma MCMXXXVII – XV (XV – 15 rok Ery Faszystowskiej (władzy Mussoliniego )
• Tomasz Lenczewski, Genealogie rodów utytułowanych w Polsce, t. 1, Warszawa 1996-1997, s. 210-212.
• Simon Konarski. Armorial de la noblesse polonaise titrée, Paris 1958
• Nouvelle Biographie Générale, Tome Quarante-Sixième, Paris 1866

Linki zewnętrzne

• Biuletyn firmy Colonna-Walewski 2005 ( fr. )