An-2

An-2
An-2 w Muzeum Uzbrojenia w Poznaniu
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR , Polska
Producent	w Polsce: zakłady lotnicze PZL - Mielec
Konstruktor	biuro konstrukcyjne Antonowa
Typ	samolot wielozadaniowy
Konstrukcja	duralowa , półskorupowa
Załoga	2
Historia
Data oblotu	31 sierpnia 1947
Lata produkcji	1949 - 1996
Dane techniczne
Napęd	Silnik tłokowy gwiazdowy PZL ASz-62IR (w wersji polskiej )
Moc	736 kW (1000 KM)
Wymiary
Rozpiętość	18, 18 m
Długość	12, 40 m
Wysokość	4, 10 m
Powierzchnia nośna	71, 50 m²
Masa
Własna	3450 kg
Użyteczna	2050 kg
Startowa	5500 kg
Zapas paliwa	1200 l
Osiągi
Prędkość maks.	258 km/h
Prędkość przelotowa	185 km/h
Prędkość minimalna	90 km/h
Prędkość wznoszenia	3, 5 m/s
Pułap	4400 m
Zasięg	900 km
Rozbieg	170 m
Dobieg	215 m
Dane operacyjne
Liczba miejsc
12 (An-2P)
Przestrzeń ładunkowa
1500 kg (An-2T)
Wyposażenie dodatkowe
1300 kg środków chemicznych (An-2R)
Użytkownicy
Rzuty
Multimedia w Wikimedia Commons

An-2 ( ros. Ан-2) (oznaczenie NATO Colt) – samolot wielozadaniowy zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Olega Antonowa .

An-2 (przez polskich pilotów nazywany często Antek) jest największym produkowanym seryjnie jednosilnikowym dwupłatowcem na świecie. Przez długi czas dzierżył także tytuł najdłużej produkowanego samolotu świata (obecnie rekord ten należy do samolotu Lockheed C-130 Hercules ). Ze względu na niezawodność, prostą konstrukcję i obsługę, łatwość pilotażu i konstrukcję dwupłatowca nazywany był czasem Kukuruźnik- po słynnym samolocie Po-2 z okresu II wojny światowej . Należy jednak podkreślić, iż konstrukcyjnie An-2 jest zupełnie odmiennym samolotem niż Po-2, również w sensie wielkości samolotu, masy startowej i mocy zastosowanego silnika różnice są zasadnicze. Załogę An-2 stanowią dwie osoby.

Historia

Pierwszy prototyp został oblatany 31 sierpnia 1947 roku. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1949 . Od 1957 produkowany na licencji w Chinach jako Y-5, a od 1960 również w Polsce w wytwórni w Mielcu , gdzie zbudowano większość maszyn tego typu. Samoloty An-2 znalazły zastosowanie w lotnictwie rolniczym, sportowym, wojskowym i pasażerskim w takich krajach jak ZSRR , Afganistan , Bułgaria , Czechosłowacja , Chiny , NRD , Egipt , Grecja , Indie , Jugosławia , Kuba , KRLD , Mongolia , Mali , Nepal , Polska , Rumunia , Sudan , Węgry , Wietnam , Tunezja , Turcja a nawet USA .

W 1972 w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, zbudowano samolot doświadczalny Lala-1 (skrót od: Latające laboratorium). Został on oblatany 10 lutego 1972 przez Andrzeja Abłamowicza. Wykorzystywał on przednią część, razem ze skrzydłami, od samolotu An-2. Cała tylna część kadłuba, została zastąpiona silnikiem odrzutowym AI-25 o ciągu 1470 daN (1500 kg) oraz kratownicą z usterzeniem. Samolot posiadał ponadto aparaturę agrolotniczą do rozpylania chemikaliów. Maszyna służyła do testowania rozwiązań konstrukcyjnych użytych przy budowie odrzutowego samolotu rolniczego PZL M-15 (Belphegor) .

Wersje

Produkowane w Polsce

• An-2P – wersja pasażerska na 12 miejsc
• An-2PK – wersja dyspozycyjna na 5 miejsc, dostosowana do warunków polarnych
• An-2PF – wersja fotogrametryczna
• An-2R – wersja rolnicza ze zbiornikiem na 1300 kg substancji chemicznych
• An-2T – wersja transportowa
• An-2TD – wersja spadochronowo-desantowa
• An-2S – wersja sanitarna
• An-2TP – wersja pasażersko-transportowa
• An-2M – wersja z pływakami
• An-3M – prototyp z silnikiem turbośmigłowym TWD-20 o mocy 1054 kW (1432 KM) w którym wykorzystano pewne podzespoły PZL-106 Kruk
• An-2W – wielozadaniowy wodnosamolot , poza Polską produkowany jako An-4
• An-2D6 – wersja z 6 miejscami dla VIP-ów
• An-2D5 – wersja z 5 miejscami dla VIP-ów
• An-2TPS – polska wersja sanitarna z 1974
• An-2Geo – wersja do pomiarów geofizycznych
• An-2PRTV – wersja telewizyjna

Produkowane poza Polską

• An-2P – wersja ogólnoużytkowa, o niższym standardzie niż polski odpowiednik, z 14 miejscami dla skoczków lub 10 fotelami pasażerskimi
• An-2F – prototyp przeznaczony do kierowania ogniem artylerii i bezpośredniego wsparcia na polu walki z podwójnym usterzeniem, przeszkloną dolną częścią kadłuba, uzbrojony w działko kal. 23 mm i karabin kal. 12, 7 mm
• An-2L – wodnosamolot pożarniczy
• An-2M – wersja o powiększonym usterzeniu z 1964 roku
• An-2SCh – wersja rolnicza ze zbiornikiem na 1400 kg chemikaliów
• An-2NAK – nocna wersja wojskowa, rozwinięcie An-2F
• An-4 – wielozadaniowy wodnosamolot, odpowiednik An-2W
• An-2ZA – latające laboratorium meteorologiczne, wyposażone w silnik ASz-62IR ze sprężarką TK-19 co pozwoliło osiągnąć pułap 9500 m przy mocy 626 kW (850 KM) na tej wysokości.
• An-6 Meteo – rozwiniecie An-2ZA z 1950 , który osiągnął pułap 11 248 m
• An-2PP – morski wodnopłat gaśniczy ze zbiornikiem na 630 l
• An-3SCh – wersja An-2SCh z silnikiem turbośmigłowym
• An-3T – wersja An-2T z silnikiem turbośmigłowym TWD-10 o mocy 701 kW lub TWD-20 o mocy 1 081 kW
• An-2E – ekranoplan powstały na bazie An-2

Konstrukcja

Wnętrze samolotu An-2

Konstrukcja półskorupowa, wykonana z duraluminium. Konfiguracja dwupłatowca . Skrzydła i stery w początkowym okresie produkcji kryte płótnem, w egzemplarzach późniejszych płócienne poszycie posiadał jedynie płat dolny. Zbiorniki paliwa w skrzydłach, podwozie stałe, z kółkiem ogonowym z możliwością wymiany na narty lub w wersji wodnej z pływakami.
We wnętrzu w zależności od wersji:

• 12 foteli
• 12 składanych krzesełek wzdłuż ścian
• miejsce na 6 noszy,
• ładownia na 1500 kg towaru
• zbiornik na 1300 kg lub 1400 kg substancji chemicznych
• miejsce na aparaty fotograficzne

Egzemplarze muzealne

Samoloty An-2 są eksponowane w następujących polskich muzeach:

• Muzeum 2 Bazy Lotniczej w Bydgoszczy - An-2, nr taktyczny 7448
• Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie - An-2, nr taktyczny 9866 nr seryjny 1G98-66
• Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie - An-2, nr taktyczny 5705 nr seryjny 1G157-05
• Muzeum Uzbrojenia w Poznaniu - An-2T, nr taktyczny 9863 nr seryjny 1G98-63
• Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie oddział Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej - An-2P, nr taktyczny 5928 nr seryjny 1G15928

Galeria

Modyfikacje An-2

• 

  An-2T

• 

  An-3

• 

  An-2E

Linki zewnętrzne

• Opis konstrukcji samolotu na stronie Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie