Archipelag Bismarcka

Nowa Gwinea oraz Archipelag Bismarcka

Archipelag Bismarcka – grupa wysp w zachodniej części Oceanu Spokojnego , w Melanezji , na północny wschód od Nowej Gwinei , od której oddziela ją Morze Nowogwinejskie i Morze Salomona .

Geografia

Powierzchnia archipelagu wynosi 49, 7 tys. km², zamieszkuje je 314 tys. osób (1980). Największym miastem jest Rabaul na Nowej Brytanii. Wyspy zamieszkuje głównie ludność melanezyjska , a także mniej liczni Polinezyjczycy i Papuasi . Mieszkańcy zajmują się głównie rolnictwem i rybołówstwem .

Największe wyspy to: Nowa Brytania i Nowa Irlandia , oprócz tego ważniejszymi są Wyspy Admiralicji , Nowy Hanower i Mussau . Wyspy są górzyste, najwyższy szczyt sięga 2438 m n.p.m.; znajduje się tu również kilka wulkanów (m.in. Ulawan – 2334 m n.p.m. na Nowej Brytanii ).

Historia

Archipelag Bismarcka w latach 1884 - 1919 należał do Niemiec jako część protektoratu Nowej Gwinei Niemieckiej , z tego okresu wzięła się nazwa, pochodząca od nazwiska niemieckiego kanclerza Otto von Bismarcka . W roku 1920 jako terytorium mandatowe przeszedł pod administrację australijską . Podczas II wojny światowej od 1942 znajdował się pod okupacją japońską . Po wojnie stanowił część terytorium powierniczego Nowej Gwinei Australijskiej . Od 1975 jest częścią niepodległej Papui-Nowej Gwinei .

Zobacz też

• Kolonie niemieckie