Armia najemna Hesji-Kassel

Hescy żołnierze w Ameryce

Pułk Fizylierów von Knyphausen w 1783 – oficer i szeregowiec

Pułk Fizylierów von Knyphausen w 1783 – sztandar

Pułk Muszkieterów von Donop w 1783 – oficer i szeregowiec

Od końca XVII wieku i przez cały XVIII wiek landgrafstwo Hesja-Kassel prowadziło prawdziwy handel żołnierzami polegający na wypożyczaniu za pieniądze innym krajom swoich oddziałów wojskowych. Niemieckie państewko posiadające ok. 300 000 mieszkańców utrzymywało stosunkowo dużą armię w sile 40 000 żołnierzy.

Osiemnastowieczne niemieckie armie najemne

Chociaż w XVII i XVIII wieku często spotykaną praktyką wśród ówczesnych monarchów było wypożyczanie swych oddziałów wojskowych, to jednak szczególnie zasłynęli na tym polu landgrafowie Hesji-Kassel, którzy wyjątkowo często w zamian za pieniądze wypożyczali swoje kontyngenty wojskowe innym państwom.

Najbardziej znany jest fakt wypożyczenia znakomicie wyposażonych i wyszkolonych wojsk heskich przez landgrafa Fryderyka II swemu siostrzeńcowi, królowi Wielkiej Brytanii Jerzemu III , by pomogły przywrócić do posłuszeństwa amerykańskie kolonie podczas amerykańskiej wojny o niepodległość . Uzyskane z tego tytułu pokaźne środki finansowe Fryderyk użył do utrzymania swego dworu i prace budowlane w państwie. Dzięki handlowi żołnierzami był jednym z najbogatszych niemieckich książąt.

1687-1775

W roku 1687 Karol I Heski pożyczył Wenecjanom tysiąc żołnierzy do walk przeciw Turcji. W 1702 roku Wielka Brytania i Holandia wypożyczyły łącznie 9.000 żołnierzy. W 1706 roku, 11 000 Hesów walczyło we Włoszech przeciw Francuzom. Z wszystkich państw zatrudniających armię najemną Wielka Brytania zawsze była najlepszym klientem.

W 1743 roku ( wojna o sukcesję austriacką ) Hesi walczyli po obydwu stronach frontu; w armii króla Wielkiej Brytanii Jerzego II i walczącego przeciw Brytyjczykom bawarskiego władcy Karola, który nosił tytuł cesarza Karola VII. W 1745 roku odmówili walki przeciw Jakobitom, ponieważ nie uzgodniono dostatecznie warunków wymiany jeńców.

Gdy w 1756 roku wybuchła wojna siedmioletnia landgraf Wilhelm VIII Heski poparł Prusy i Wielką Brytanię . Księstwo Hessen-Kassel stało się też polem bitwy i jej terytorium było kilkakrotnie okupowane przez Francję .

1775-1783

W 1775 roku, gdy wybuchł zatarg Londynu z amerykańskimi kolonistami, Wielka Brytania wypożyczyła 16 992 heskich żołnierzy. Odpowiednia umowa została zawarta 15 stycznia 1776 . Była dość korzystna dla Hesji-Kassel. Król brytyjski zawiązał oficjalny sojusz obronny z tym państwem, a Hesi zachowali własne dowództwo, generałów i komendę w języku niemieckim.

Kontrowersje w Niemczech

Na przełomie 1775/1776 roku proceder wywołał po raz pierwszy krytykę w całych Niemczech, tym bardziej, że żołnierzy do armii czasem po prostu brutalnie porywano . Pokusa stosowania takich drastycznych środków była duża, ponieważ użyczanie najemników było bardzo popłatne. Nie dotyczyło to jedynie armii Hesji-Kassel, choć była ona największa z wynajmowanych armii Europy, lecz min. również demokratycznej Szwajcarii .

Przeciw rekordowo wielkiemu przymusowemu werbunkowi najemników (dla Jerzego III) przez Hesję-Kassel, Księstwo Brunszwik-Lüneburg , Księstwo Ansbach i Księstwo Anhalt-Zerbst w okresie 1775-1777 wystąpiło wielu niemieckich pisarzy, takich jak: Johann Gottfried Seume , Johann Pezzl , Maximilian Klinger i Andreas Gearg Rebmann .

Przeprawa do Ameryki

W lutym 1776 roku Fryderyk II Heski przeprowadził inspekcję pierwszej fali oddziałów mających zostać wysłanymi do Ameryki. Inspekcja miała miejsce w asyście wielkiego tłumu cywilów, co bardzo poprawiło morale żołnierzy. Podróż rozpoczęła się dopiero 29 lutego . Regiment, którym dowodził płk. Minnigerode i kilka innych pułków pomaszerowały w kierunku Bremy , gdzie armię obserwował tłum gapiów. Zaokrętowanie I heskiej dywizji odbyło się, po ostatnim przeglądzie oddziałów, w porcie Bremerlehe (dziś: Bremerhaven ) w dniach od 15 do 23 kwietnia 1776 .

Kwatery na statkach były bardzo zatłoczone. Żołnierze mieli materace, poduszki z wełnianą poszewką, drewniane łyżki i żelazne kubki. W niedziele żołnierze otrzymywali porcję groszku i boczku (2 kg na 6 ludzi), masło, ser i po 2 kg mięsa na osobę każdego dnia z wyj. niedzieli. Co szósty dzień żołnierze dostawali cztery małe kubki piwa i kubek rumu, wraz ze zwiększona racją chleba i sera.

27 kwietnia flota 44 statków z Hesami osiągnęła Portsmouth w Anglii, gdzie brytyjscy żołnierze urządzili heskim serdeczne powitanie.

28 kwietnia odprawiono nabożeństwo. Każdy żołnierz miał modlitewnik. Dnia 6 maja ogromna brytyjska flota 150 statków z 12.500 Hesami opuściła Portsmouth. Flocie towarzyszyły zbrojne fregaty. Podróż była niewygodna i długa.

17 sierpnia flota dotarła do Sandy Hook przy porcie Nowego Jorku. W podróży stracono tylko 12 ludzi, ale wielu cierpiało na szkorbut . Niemców przyjęto z entuzjazmem.

Hescy żołnierze w opinii Amerykanów i Anglików

Fryderyk II Heski

Ponieważ 16.992 z wszystkich 30 067 żołnierzy pochodziło z Hesji-Kassel, brytyjscy generałowie nazywali wszystkie niemieckie oddziały pomocnicze Hesami ("Hessians").

W sumie landgraf Fryderyk II Heski wysłał do Ameryki w 1776 roku 4 bataliony grenadierów, 15 batalionów piechoty, 2 kompanie łowców (Jäger) i 3 kompanie wojsk artyleryjskich. Jego syn i następca, ówczesny hrabia Hanau Wilhelm i landgraf od 1785 roku, również wysłał w 1776 kilka kompanii. Żołnierze mieli zazwyczaj błękitne lub niebieskie mundury z wyjątkiem "łowców" (Jaeger), którzy mieli je zielone.

Hesi byli uzbrojeni zwykle w muszkiet gładkolufowy . Heska artyleria używała 3-funtowych dział. Regimenty liczyły początkowo po 500–600 ludzi. W dalszej fazie wojny tylko 300–400 ludzi.

Według opinii brytyjskiego porucznika o heskich żołnierzach z 23 marca 1778 żołnierze hescy byli bitni i świetnie wyszkoleni, lecz zbyt mało mobilni jak na warunki amerykańskie. Hesi byli doskonali w ataku na bagnety, które mieli przytwierdzone do muszkietów. Ich ataki wywoływały panikę wśród kolonistów z Armii Kontynentalnej .

W amerykańskiej historiografii zakorzeniły się opowieści o okrucieństwie Hesów, najprawdopodobniej rozpowszechniane przez kolonistów, którzy wymyślali je by przekonać niezdecydowanych o wzięciu broni do rąk.

Amerykanie próbowali wpłynąć na Hesów stosując odpowiednia propagandę. Próbowano namawiać ich by dezerterowali i dołączyli do dużej już wówczas niemieckiej społeczności w Ameryce. W tym celu zostawiano specjalne ulotki. Jedna z nich zawierała obietnicę 50 akrów (0, 2 km²) ziemi dla każdego dezertera . W sierpniu 1777 pojawił się list satyryczny The Sale of the Hessians ("Sprzedaż Hesów"), którego nieznany autor przekonywał, że dowódce heskiego cieszy bardziej śmierć niż życie jego żołnierzy. W 1874 John Bigelow przetłumaczył list z francuskiego na angielski i zasugerował, że jego autorem mógł być Benjamin Franklin .

Działania w Ameryce

Bitwa pod Lexington i Concord pierwsza bitwa Amerykańskiej Wojny o Niepodległość rozegrała się 19 kwietnia 1775 roku, jeszcze bez udziału Hesów.

1776

Tuż po wylądowaniu w Nowym Jorku Hesi musieli usunąć wszystkie srebrne ozdoby z mundurów, jak to uczynili wcześniej Brytyjczycy, by nie stanowić zbyt łatwego celu dla amerykańskich snajperów.

Dnia 22 sierpnia brytyjsko-heska armia została załadowana na statki, a 24 tego miesiąca o 10:00 22 tys. żołnierzy wylądowało na Long Island i podjęło marsz przez New Utrechtdo Flatbush . W Bitwie pod Long Island (27 VIII) 10 000 Amerykanów zostało pobitych i cofnęło się ku Brooklyn Heights tracąc 1400 ludzi. Armia brytyjsko-heska straciła tylko 375.

15 września Brytyjczycy idąc z Long Island, przekroczyli East River i zniszczyli amerykańskie siły pod Kip's Bay (obecna 34th Street). George Washington wycofał się na północno-zachodni Manhattan (dziś znajduje się tam Columbia University). Pewna grupa brytyjsko-heska szturmowała bez powodzenia wzgórza Harlemu ( Bitwa na wzgórzach Harlemu ).

12 października 1776 gen. William Howe nie zdołał przekroczyć mostu na cieśninie Long Island. 18 października ( Bitwa pod Pell's Point ) Howe próbował zaatakować pod Pelham ( Nowy Jork ). Amerykanie opóźniali jego marsz wycofując si w stronę White Plains. 27 października Brytyjczycy zaatakowali Fort Washington i doznali (zwłaszcza Hesi) ciężkich strat.

Bitwa pod White Plains (poniedziałek, 28 X 1776), (dziś hrabstwo Westchester) przyniosła zwycięstwo armii brytyjsko-heskiej. Szczególnie spisali się grenadierzy hescy na prawym skrzydle. Około godziny 18:00 armia Washingtona wpadła w panikę i zaczęła uciekać, trudny teren uniemożliwił zwycięską pogoń. Washington zbudował wiec nowe umocnienia. Heski kapitan Ewald z kompanii strzelców (Jäger) oceniał straty na 1.000 żołnierzy. Amerykanie mieli podobnie.

6 listopada III kolumna grenadierów heskich sformowała straż chroniącą armie przed wypadami amerykańskimi. 9/10 listopada Washington schronił swe wojska za rzeką Croton, a z częścią armii przekroczył też rzekę Hudson wchodząc do płn-zachodniego New Jersey . 12 listopada brytyjsko-heska armia wycofała się do Van Cortlandt Manor, 16/17 listopada 1776 podeszła pod Fort Washington . Po stracie ok. 450 ludzi Amerykanie w liczbie 2800 wojska poddali fort. W szturmie rozstrzygającym brał udział żołnierz Nicolaus Schilling [1] . W bitwie wyróżnił się heski dowódca Wilhelm von Knyphausen .

19 listopada hescy grenadierzy pomaszerowali do Phillipsburga nad rzeką Hudson (ich misja jest dziś niejasna). 20 listopada część armii brytyjsko-heskiej pod Lordem Cornwallis, przekroczyło Hudson (łodziami płaskodennymi) by zaatakować Fort Lee, który został porzucony przez przestraszonych obrońców.

Armia dalej maszerowała od Bergen Point to Tappan (21 XI), New Bridge i Hackensack (23 XI) i rozłożyła obóz wokół ostatniego. Podeszła do Second River (25 XI) (Passaic-Acquackanonck), następnie (26 XI) obozowała w Newark (New Jersey). 29 listopada minęła Newark i Elizabethtown. Korpus płk. Carla von Donopa (z heskimi grenadierami) zajął Rahway nocą 30 listopada.

W dniach 1-5 grudnia cała armia maszerowała wzdłuż rzeki Raritan do stanu New Brunswick. Dnia następnego hescy grenadierzy biwakowali wzdłuż drogi. 8 grudnia armia powędrowała do Trenton pułkownik von Donop (z heskimi grenadierami) znalazł się na prawo od miasta. Dnia następnego Donop i 300 Grenadierów dotarło do Burlington (5 godzin od Trenton nad rzeką Delaware , gdzie znajdował się prom do Filadelfii .

14 grudnia płk. Rall zajął Trenton. 26 grudnia 1776 Washington i jego armia przekroczyły rzekę Delaware zaskakując trzy regimenty heskie pod Trenton ( New Jersey ). Płk. Rall zginał w ataku, dowodząc trzema regimentami.

Do Kassel dotarła fałszywa wiadomość od wzięciu do niewoli 8.000 Hesów, co wywołało panikę w stolicy Hesji-Kassel. Tylko 800 miało uciec. W rzeczywistości pod Trenton wzięto tylko 900 jeńców). Heskie bataliony Von Minnigerode i Von Linsing i Jaegerzy byli wtedy w Bordentown .

1777

2 stycznia 1777 płk. Donop z grenadierami i Jaegerami i lekką piechotą był w Maidenhead . Niedługo potem Lord Cornwallis przybył z całą armią. Wieczorem armia wyruszyła do Trenton . Batalion Von Minnigerode wraz z resztą rozbitego oddziału zajął pozycję na miejscowym wzgórzu widząc drogę z Allentown do Trenton. Washington stał za Assunpink w Trenton.

3 stycznia Brytyjczycy i Hesi dowiedzieli się o wymarszu Washingtona i po kanonadzie wyruszyły szybko do Princeton. Bitwa pod Princeton zakończyła się zwycięstwem Washingtona. Od 1 do 14 lutego Washington miał kwaterę główną w Morristown ( New Jersey ).

Okres 15 II-13 VI to potyczki wokół Bound Brook ; w Princeton , Rahway , Westfield , Quibbletown , i Amboy . 13 kwietnia rozegrała sie Bitwa pod Bound Brook , zakończona zwycięstwem Hesów i Brytyjczyków.

13 czerwca Brytyjczycy i Hesi opuścili Nowy Brunszwik i powędrowały ku rzece Millstone ( Milestone ). Grenadierzy hescy (trzy bataliony) zajęły pozycję w Hillsborough .

14 czerwca Brytyjczycy i Hesi założyli na planie kwadratu obóz między Millstone i Middlebush . Washington wysyłał grupy by nękały tych którzy dopiero rozbijali namioty. 22 czerwca amerykański dowódca zajął Quibbletown i Samptown. 23 czerwca Brytyjczycy i Hesi wyruszyli ku Amboy 35 czerwca hescy grenadierzy zaatakowali amerykanów atakiem na bagnety i zadali im znaczne straty odzyskując trzy działa uprzednio stracone pod Trenton w grudniu 1776 poprzedniego roku.

26 czerwca 1777 20 ludzi zmarło z gorąca w marszu. Następnego dnia Brytyjczycy i Hesi wycofali się w dwóch kolumnach do Rahway , chronionego przez rzekę Rahway. 28 czerwca powrócili do Amboy. W nocy z 28 na 29 czerwca większość armii przekroczyła Prince's Bay podążając ku Staten Island. 30 czerwca cała armia obozowała przy przeprawie promowej w Billop.

W dniach 4-9 lipca 1777 batalion von Minnigerode i pozostałe 3 bataliony grenadierów załadowały się na prom w Decker's Ferry, Cole's Ferry, Simonsen's Ferry i Reisen's Ferry na Staten Island . 5 i 6 lipca odbyła się zwycięska dla armii brytyjsko-heskiej Bitwa o Fort Ticonderoga (1777) .

20 lipca 1777 260 statków z 15 000 wojska brytyjsko-heskiego pod gen. wyruszyło z Staten Island w Nowym Jorku i wylądowało w Turkey Point przejściu rzeki Elk River.

19 sierpnia rozegrała się Bitwa o Paulus Hook ( Prowincja New Jersey ) – skuteczna amerykańska szarża kawalerii.

W okresie 17 września-8 października 1777 Brytyjczycy i Hesi przegrali serie starć znaną jako Bitwa pod Saratogą . John Burgoyne musiał kapitulować. Około 2000 Brytyjczyków i 1900 Niemców zostało zamkniętych w Albemarle Barracks – obozie jenieckim w Charlottesville , (stan Virginia ), gdzie przebywali do 1781, a następnie zostali przeniesieni do Lancaster, (stan Pensylwania , gdzie spędzili jeszcze dwa lata do końca wojny w 1783.

1778-1781

Pewna ilość Hesów brała udział w niemal każdej bitwie wojny z lat 1776-1783, lecz po 1777 roku byli używani głównie jako wojska garnizonowe .

Gdy w grudniu 1779 generał Henry Clinton (1738–1795) pożeglował z 8.500 ludźmi do Savannah , by dołączyć do Marca Prevosta, heski generał Wilhelm von Knyphausen (1716 – 1800) miał strzec miasta Nowy Jork . Nieco Hesów walczyło w kampanii południowej lat 1778–1780.

Po kapitulacji Yorktown (28 września-17 października 1781) do niewoli dostało się też wielu Hesów. W samej bitwie brały udział dwa heskie regimenty.

Niemieckie jednostki wojskowe w amerykańskiej wojnie o niepodległość

Kraj wypożyczający żołnierzy	Ilu wyjechało walczyć do Ameryki	Ilu nie powróciło
Hesja-Kassel	16 992	6500
Hesja-Hanau	2422	981
Brunszwik-Lüneburg	5723	3015
Ansbach-Bayreuth	2553	1178
Anhalt-Zerbst	1152	168
Waldeck	1225	720

Księstwo Anhalt-Zerbst

• "von Rauschenplatt" Pułk księżnej Anhaltu
• von Nuppenau kompania strzelców (Jäger).

Księstwo Ansbach-Bayreuth

• I Pułk Ansbach-Bayreuth (potem znany jako Pułk von Volt; 1 batalion Anspach)
• II Pułk Ansbach-Bayreuth (potem znany jako Pułk Seybothen; 2 batalion Anspach)
• Anspach Jäger

Herb książąt Brunszwiku i Lüneburga

Mapa Hesji-Kassel

Księstwo Brunszwik-Lüneburg

• Pułk Dragonów Prinz Ludwig Ernst
• Pułk Grenadierów Breymann
• Pułk Lekkiej Piechoty von Barner
• Pułk Muszkieterów Riedesel
• Pułk Muszkieterów Specht
• Pułk Prinz Friedrich
• Pułk von Rhetz
• kombinowany Pułk von Ehrenkrook
• kombinowany Pułk von Barner

Hesja-Kassel

• Chasseurs
• kombinowany Pułk von Loos
• Pułk Fizylierów von Ditfurth
• Pułk Fizylierów Erbprinz (potem Pułk Muszkieterów Księcia Fryderyka (1783))
• Pułk Fizylierów von Knyphausen
• Pułk Fizylierów von Lossburg
• Pułk Grenadierów von Rall (potem von Wolhwarth (1777); von Trümbach (1779); von d'Angelelli (1781))
  • 1 batalion grenadierów von Linsinge
  • 2 batalion grenadierów von Block (potem von Lengerke)
  • 3 batalion grenadierów von Minnigerode (potem von Lowenstein)
  • 4 batalion grenadierów von Koehler (potem von Graff; von Platte)
• Pułk garnizonowy von Bünau
• Pułk garnizonowy von Huyn (potem von Benning)
• Pułk garnizonowy von Stein (potem von Seitz; von Porbeck)
• Pułk garnizonowy von Wissenbach (potem von Knoblauch)
• korpus strzelców (Jäger) Hesji-Kassel
• Przyboczny Pułk Piechoty (potem Pułk Muszkieterów Erbprinz)
• Pułk Muszkieterów von Donop
• Pułk Muszkieterów von Trümbach (potem von Bose (1779))
• Pułk Muszkieterów von Mirbach (potem Jung von Lossburg (1780))
• Pułk Muszkieterów Prinz Carl
• Pułk Muszkieterów von Wutgenau (potem Landgraf (1777); Przyboczny Pułk Piechoty (1783))

Herb Hanau

Hanau

• kompania artylerii Pausch
• korpus strzelców (Jäger) Creuzbourga
• Freikorps Janecke'go
• Pułk Erbprinz

Waldeck

• 3 Pułk Waldeck

Powrót lub osiedlenie się w USA

Razem w latach 1776-1782 zostało wysłanych 30 067 żołnierzy, z których 12 562 nie powróciło (7754 zginęło, a 4808 pozostało w Ameryce osiedlając się tam).

17 313 powróciło do Niemiec. Około 5000 osiedliło się w USA i Kanadzie, zazwyczaj żeniąc się z kobietami nie-niemieckiego pochodzenia. Niektórzy nie mogli nawet wrócić do Niemiec, ponieważ w niektórych przypadkach niechętnie na to patrzyli ich macierzyści dowódcy. Niektórzy byli bowiem heskimi bandytami siłą wcielonymi do najemnej armii. Wielu zostało rzemieślnikami i farmerami. Liczba ich potomków dziś jest trudna do ustalenia.

W roku 1786 landgrafstwo Hesja-Kassel otrzymało od Wielkiej Brytanii 471 000 funtów tytułem odszkodowania za utraconych żołnierzy.

1798 – Irlandia

Wielu heskich najemników posłużyło rządowi brytyjskiemu do zdławienia powstania w Irlandii w roku 1798, które zorganizowała organizacja United Irishmen. Hesi wylądowali w porcie Cork . Brali udział w bitwach pod Vinegar Hill i Foulksmills, dopuszczając się brutalnych działań wobec ludności Wexford w roku 1798.

Hescy najemnicy w amerykańskiej popkulturze

• W książce z 1819 roku Washingtona Irvinga The Sketch Book występuje "bezgłowy jeździec" zwany też "the galloping Hessian" ("Galopujący Hes").
• W 1909 reżyser David Llewelyn Wark Griffith nakręcił film: The Hessian Renegades. Hesi są tam przedstawieni jako groźni brutale, którzy próbują złapać amerykańskiego żołnierza usiłującego dostarczyć ważny meldunek.
• W animacji Bunker Hill Bunny ( królik Bugs ) z 1950 występuje Sam Von Schmamm the Hessian.
• W grze komputerowej z 2006 roku Age of Empires III: The War Chiefs wiele scenariuszy polega na walce Armii Kontynentalnej z Hesami.

Bibliografia

• American Revolution.org
• Johannes Schwalm Historical Association website
• opinia brytyjskiego porucznika o heskich żołnierzach 23 III 1778
• Lowell, E.J., The Hessians and the other german auxillaries of Great Britain in the Revolutionary War, Harper and Brothers Publishers, New York 1884.
• Anna Wolff-Powęska, Niemiecka myśl polityczna wieku oświecenia, Poznań 1988, 97-98.
• F. Kapp, Der Soldatenhandel deutscher Fürsten nach Amerika, Berlin 1874, s.210.

Linki zewnętrzne

• Hesse-Kassel Land Unit
• Mundury armii heskiej walczącej w wojnie rewolucyjnej amerykańskiej
• Johannes Schwalm Historical Assciation – strona organizacji poszukującej heskich przodków dzisiejszych Amerykanów

Literatura

w języku angielskim

• Lowell, E.J., The Hessians and the other german auxillaries of Great Britain in the Revolutionary War, Harper and Brothers Publishers, New York 1884. [2]
• Edmund G. Maul, My Cousin Nicolaus Schilling, A Hessian Grenadier in the American War Of Independence 1776-1783, 1997.

• The Hessians, Mercenaries from Hessen-Kassel in the American Revolution, by Rodney Atwood, Cambridge University Press, 1980
• Defeat, Disaster, and Dedication by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1997
• Diaries of a Hessian Chaplain and the Chaplain's Assistant, translated by Bruce Burgoyne, Johannes Schwalm Historical Association, 1990
• Diaries of Two Ansbach Jaegers, translated by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1997
• Diary of Lieutenant von Bardeleben and other von Donop Regiment Documents, translated by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1998
• Eighteenth Century America: A Hessian Report on the People, the Land, the War as Noted in the Diary of Chaplain Philipp Waldeck (1776-1780), translated by Bruce Burgoyne, 1995
• Enemy Views: The AMerican Revolutionary War as Recorded by the Hessian Participants, translated by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1997
• Georg Pausch's Journal and Reports of the Campaign in America, translated by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1996
• Hessian Diary of the American Revolution, translated by Bruce Burgoyne, University of Oklahoma Press, 1990
• Hessian Officer's Diary of the American Revolution, translated by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1994
• Hesse-Cassel Mirbach Regiment in the American Revolution, translated by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1998
• Waldeck Soldiers of the American Revolutionary War, compiled by Bruce Burgoyne, Heritage Books, 1991
• The American Revolution, Garrison Life in French Canada and New York: Journal of an Officer in the Prinz Friedrich Regiment, 1776-1783, translated by Helga Doblin, Greenwood Press, 1993
• Eyewitness Account of the American Revolution and New England Life: The Journal of J.F. Wasmus, German Company Surgeon, 1776-1783, translated by Helga Doblin, Greenwood Press, 1990
• The Specht Journal: A Military Journal of the Burgoyne Campaign, translated by Helga Doblin, Greenwood Press, 1995
• German Allied Troops in the North American War of Independence, 1776-1783, by Max von Eelking, Heritage Books, 1987
• Diary of the American War, by Johann Ewald, translated by Joseph Tustin, Yale University Press, 1979
• Treatise on Partisan Warfare, by Johann Ewald, translated by Robert Selig and David Curtis Skaggs, Greenwood Press, 1991
• The Hessian Mercenary State: Ideas, Institutions, and Reform under Frederick II 1760-1785, by Charles Ingrao, Cambridge University Press, 1987
• The Hessian View of America: 1776-1783, by Ernst Kipping, Philip Freneau Press, 1971
• Journal of Johann Karl Philip von Krafft, 1776-1784, translated by Thomas Edsall, NY Historical Society, 1882
• The Hessians and the Other German Auxiliaries of Great Britian in the Revolutionary War, by Edward J. Lowell, Corner House Books, 1970
• Das Militar der Landgrafschaft Hessen-Kassel zwischen 1783 und 1789, by Georg Ortenburg, Herausgegeben im Auftrag der Deutschen Gesellschaft fur Heereskunde e.V., 1999
• Letters from America 1776-1779: Being Letters of Brunswick, Hessian and Waldeck Officers with the British Armies During the Revolution, translated by Ray Pettengill, Kennikat Press, 1964
• Brunswick Troops in North America 1776-1783; Index of all Soldiers who Remained in North America, by Claus Reuter, Heritage Books, 1999
• Indentured to Liberty: Peasant Life and the Hessian Military State, 1688-1815, by Peter K. Taylor, Cornell University Press, 1994
• German Allied Troops in the American Revolution: J.R. Rosengarten's survey of German Archives and Sources, Edited by Don Heinrich Tolzmann, Heritage Books, 1993
• The Baroness and the General, by Louise Hall Tharp, Little, Brown and Company, 1962
• Revolution in America: Confidential Letters and Journals 1776-1783 of Adjutant General Major Baurmeister of the Hessian Forces, translated by Bernhard Uhlendorf, Rutgers University Press, 1957

w języku niemieckim

• F. Kapp, Der Soldatenhandel deutscher Fürsten nach Amerika, Berlin 1874.
• Franz, Eckart G. u. Fröhlich, Otto (Hrsg.): Hessische Truppen im amerikanischen Unabhängigskeitskrieg (HETRINA), Index nach Familiennamen. 2. Auflage. Archivschule Marburg, Marburg 1984 (Band I) (Grenadierbataillone v. Linsingen, Block/v. Lengerke, v. Minnigerode/v. Löwenstein, Köhler/Graf/Platte und Garnison-Regiment v. Huyn/v. Benning/v. Normann)
• Auerbach, Inge u. Fröhlich, Otto (Hrsg.): Hessische Truppen im amerikanischen Unabhängigskeitskrieg (HETRINA), Index nach Familiennamen. 2. Auflage. Archivschule Marburg, Marburg 1987 (Band II) (Regimenter Prinz Carl, v. Ditfurth, v. Donop/v. Knyphausen, v. Loßberg/Alt v. Loßberg, v. Mirbach/Jung v. Loßberg, v. Trümbach/v. Bose)
• Auerbach, Inge u. Fröhlich, Otto (Hrsg.): Hessische Truppen im amerikanischen Unabhängigskeitskrieg (HETRINA), Index nach Familiennamen. Archivschule Marburg, Marburg 1976 (Band III) (Regimenter Leib-Infanterie-Regiment/Erbprinz, Landgraf/Leib-Infanterie-Regiment, Erbprinz/Prinz Friedrich, v. Knyphausen/v. Donop, Rall/v. Wöllwarth/v. Trümbach/v. Angelelly, v. Wissenbach/v. Knoblauch)
• Auerbach, Inge u. Fröhlich, Otto (Hrsg.): Hessische Truppen im amerikanischen Unabhängigskeitskrieg (HETRINA), Index nach Familiennamen. Archivschule Marburg, Marburg 1976 (Band IV) (Garnison-Regiment v. Bünau, Garnison-Regiment v. Stein/v. Seitz/v. Porbeck, Feldjäger-Korps, Artillerie-Korps und Nachträge)
• Auerbach, Inge u. Fröhlich, Otto (Hrsg.): Waldecker Truppen im amerikanischen Unabhängigskeitskrieg (HETRINA), Index nach Familiennamen. Archivschule Marburg, Marburg 1976 (Band V) (Waldecker Truppen)
• Auerbach, Inge u. Fröhlich, Otto (Hrsg.): Hessische Truppen im amerikanischen Unabhängigskeitskrieg (HETRINA), Index nach Familiennamen. Archivschule Marburg, Marburg 1987 (Band VI) ISBN 3-923833-14-8 (Hanauische Regimenter)
• Edward J. Lowell: Die Hessen und die andern deutschen Hülfstruppen im Kriege Gross-Britanniens gegen Amerika 1776-1783; nach dem Englischen von Edward J. Lowell mit Autorisation des Verfassers hrsg. von O.C. Freiherrn von Verschuer. Braunschweig, R. Sattler, 1901.
• Johann Conrad Döhla: Tagebuch eines Bayreuther Soldaten des Johann Conrad Döhla aus dem Nordamerikanischen Freiheitskrieg von 1777-1783 mit einem Vorwort von W. Frh. von Waldenfels. Bayreuth: Ellwanger, 1913 (Aus: Archiv für Geschichte u. Altertumskunde v. Oberfranken. 1912 u. 1913. (Bd. 25, H. 1. 2))