Art Ensemble of Chicago
| Art Ensemble of Chicago | |
| Rok założenia | 1969 |
| Pochodzenie | Chicago |
| Gatunek | jazz , jazz awangardowy , muzyka eksperymentalna , muzyka kreatywna |
| Aktywność | od 1969 |
| Wytwórnia płytowa | Freedom , BYG , Nessa , Atlantic , ECM i inne |
| Powiązania | Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM) |
| Obecni członkowie | |
| Roscoe Mitchell , Joseph Jarman , Famoudou Don Moye , Corey Wilkes (gośc.), Jaribu Shahid (gość.) | |
| Byli członkowie | |
| Phillip Wilson , Lester Bowie , Malachi Favors Maghostut , | |
| Współpracownicy | |
| Fontella Bass , Muhal Richard Abrams , Craig Taborn , William Parker , Tani Tabbal i inni | |
Spis treści |
[ edytuj ] Biografia
Art Ensemble of Chicago – awangardowy zespół jazzowy powstały pod koniec lat 60. XX w. i związany z samopomocową organizacją Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM) w Chicago.
[ edytuj ] Charakter zespołu
Grupa korzystała swobodnie z wszelkich różnych źródeł muzycznych od free jazzu do muzyki poważnej XX w. Wszyscy muzycy zespołu byli multiinstrumentalistami doskonale zaznajomionymi z wszelkimi jazzowymi, jak i niezjazzowymi, stylami muzycznymi. Sięgali także do muzyki z innych kręgów kulturowych, głównie afrykańskich .
Swoje instrumentarium poszerzali o tzw. "małe instrumenty": klaksony, dzwonki, całą gamę "przeszkadzajek" i instrumentów perkusyjnych o pochodzeniu pozamuzycznym. W czasie jednego koncertu zespół potrafił wykorzystać 500 instrumentów muzycznych [1]
Podczas występów muzycy używali kostiumów i malowali swoje twarze. W czasie koncertu jednakowo ważne były wizualne aspekty spektaklu jak i dźwiękowe. Wizualna strona koncertów grupy była rozwinięciem wizualnej strony koncertów Sun Ra z okresu jego działalności w Chicago pod koniec lat 50. XX w.
Art Ensemble of Chicago był jednym z najradykalniejszych przykładów kolektywności, nawet w kręgu AACM. Wszystkie decyzje były podejmowane zespołowo. Jak wyjaśniał to Roscoe Mitchell:
- Jedną z przyczyn dlaczego Art Ensemble odniósł sukces było to, że był postrzegany jako zespół i musiałeś mieć z nim do czynienia jako zespołem. Jest łatwiej działać w ten sposób, gdy jesteś młody. Masz pewny cel jako kolektyw. (..) Mając kolektyw, mieliśmy swoje sposoby na działanie [2] .
[ edytuj ] Historia zespołu
Członkowie zespołu występowali ze sobą w różnych zespołach już w połowie lat 60. XX w. Jako Roscoe Mitchell Sextet wydali w 1966 r. album Sound . Zespół ten tworzyli: Roscoe Mitchell ( saksofony ), Lester Bowie ( trąbka ) i Malachi Favors Maghostut ( kontrabas ) oraz m.in. Leonard Smith ( perkusja i Thurman Barker (perkusja). W 1967 r. grupa ta występowała jako Roscoe Mitchell Art Ensemble. Jeszcze w tym samym roku do zespołu doszli muzycy – także z kręgu AACM – Joseph Jarman (saksofony) i Phillip Wilson ( perkusja ). Ten nowy skład zespołu dokonał nagrań dla firmy Nessa Records .
W 1969 r. Phillip Wilson odszedł do zespołu Paul Butterfield Blues Band . Jako kwartet – bez perkusisty – grupa udała się na serię koncertów w Paryżu , gdzie francuski promotor dodał do nazwy "of Chicago". Zostało to przez muzyków zaakceptowane, gdyż, wg muzyków, nazwa ta lepiej oddawała totalny i kooperacyjny charakter ich muzyki. Zespół dokonał wówczas nagrań dla firm Freedom i BYG . Prawie trzyletni pobyt grupy w Europie był niezwykle owocny. Zespół nagrał wtedy 15 albumów.
W 1970 r. (w dalszym ciągu podczas pobytu w Paryżu) grupa dokooptowała perkusistę Famoudou Don Moye . W tym samym roku zespół dokonał nieco odmiennych od ich typowej muzyki nagrań z pianistką i piosenkarką, i ówczesną żoną Lestera Bowiego Fontellą Bass , które ukazały się na albumach Art Ensemble of Chicago with Fontella Bass i Les Stances a Sophie . Ten drugi album zawierał ścieżkę dźwiękową do francuskiego filmu pod tym samym tytułem.
Grupa powróciła do USA w 1972 r. już jako kwintet i ten skład przetrwał do 1993 r. W USA grupa dokonała wtedy m.in. swoich podstawowych nagrań dla firmy Atlantic : Bap-Tizum i Fanfare for the Warriors .
W tym też czasie zespół podjął decyzję o samoograniczeniu swojej działalności, równocześnie zezwalając na indywidualną działalność swoich muzyków. Była to zapewne jedna z przyczyn niezwykłej długowieczności zespołu. Mimo tego zespół wydał w okresie 1972–2004 ponad 20 albumów.
W 1973 r. zespół podpisał kontrakt w firmą Atlantic . W tym samym roku AEC wystąpił na Newport Jazz Festival , co zostało odebrane jako rozpoznanie przez kulturę amerykańską wagi AACM [3] . Był to także pierwszy koncert AEC od prawie roku.
W 1993 r. z zespołu odszedł Jarman, który poświęcił się praktykowaniu zenu i aikido . Obecnie jest kapłanem Jōdo-shinshū i właścicielem dojo aikido.
W 1999 r. zmarł na raka wątroby Lester Bowie.
Zespół kontynuował działalność jako trio, jednak dobierając gościnnie wielu muzyków.
W 2003 r. do zespołu powrócił Jarman, jednak w styczniu 2004 r. Favors Maghostut zmarł nagle podczas nagrywania albumu Sirius Calling . W 2004 r. zespół został wzmocniony przez trębacza Coreya Wilkesa i basistę Jaribu Shahida . Są oni jednak traktowani jako muzycy-goście. Ten skład grupy wydał 2-dyskowy album koncertowy Non-Cognitive Aspects of the City w 2006 r.
[ edytuj ] Muzycy
- Lester Bowie – trąbka, skrzydłówka , kelphorn , bęben basowy, instrumenty perkusyjne , wokal i inne
- Roscoe Mitchell – saksofony (sopranowy, altowy, tenorowy, basowy), klarnet , perkusja , bongosy , syreny, dzwonki, wokal i inne
- Joseph Jarman – saksofony (sopranino, sopranowy, altowy, tenorowy, basowy), flety , klarnet, fagot , obój , klawikord , gitara , kongi , wibrafon , syntezator , instrumenty perkusyjne, wokal i inne
- Malachi Favors Maghostut – kontrabas , gitara basowa , bandżo , cytra , gongi , różne bębny, gwizdki, melodica , wokal i inne
- Famoudou Don Moye – perkusja , kongi, basowa marimba , gongi, różne bębny, instrumenty perkusyjne, wokal i inne
- Phillip Wilson – perkusja
- Corey Wilkes – trąbka
- Jaribu Shahid – kontabas, gitara basowa
[ edytuj ] Dyskografia [4]
[ edytuj ] Wideografia
Przypisy
- ↑ Jost Ekkehard: Free Jazz. str. 177
- ↑ George E. Lewis: A Power Stronger That Itself. Str. 227
- ↑ George E. Lewis: A Power Stronger That Itself. Str. 301
- ↑ wg angielskiej Wiki
[ edytuj ] Bibliografia
- Ekkehard Jost: Free Jazz. Da Capo Press [bmw], 1994 ss. 214 ISBN 0-306-80556-1
- George E. Lewis: A Power Stronger That Itself. The AACM and American Experimental Music. The University of Chicago Press, Chicago 2008. Str. 676 ISBN 978-0-226-47695-7
[ edytuj ] Linki zewnętrzne
Home Page , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

