Barcelona Guayaquil

	Barcelona
Pełna nazwa	Barcelona Sporting Club
Przydomek	Toreros, Canarios, ; El Ídolo del Astillero, ; El Idolo del Ecuador
Data założenia	1 maja 1925
Liga	Campeonato Ecuatoriano de Fútbol
Debiut w najwyższej lidze	1957
Stadion	Estadio Monumental; Isidro Romero Carbo , ; Guayaquil , Ekwador
Prezes	Antonio Noboa
Trener	Luis Zubeldia
Stroje; domowe	Stroje; wyjazdowe

Barcelona Sporting Club jest ekwadorskim klubem piłkarskim z siedzibą w mieście Guayaquil , założonym w roku 1925 .

Spis treści

1 Osiągnięcia
2 Historia
3 Informacje o klubie
- 3.1 Stadion – informacje
4 Linki zewnętrzne

[ edytuj ] Osiągnięcia

Mistrz Ekwadoru (13): 1960, 1963, 1966, 1970, 1971, 1980, 1981, 1985, 1987, 1989, 1991, 1995, 1997
Copa Guayaquil (5): 1955, 1961, 1963, 1965, 1967
Copa Asoguayas: 2006
Copa Amateur del Guayas: 1950
Półfinał Copa Libertadores : 1971 , 1972 , 1986 , 1987 , 1992
Finał Copa Libertadores : 1990 , 1998
Copa Antonio Albán Delgado: 1993

[ edytuj ] Historia

[ edytuj ] Założenie klubu

Klub założony został 1 maja 1925 w domu hiszpańskiego emigranta z Barcelony , Eutimi Péreza i nazwany został tak jak klub FC Barcelona . W latach 40. XX w. gdy zaczęła rosnąć popularność ekwadorskiej Barcelony, częściowo dzięki cudownym meczom przeciwko Deportivo Cali w pierwszym międzynarodowym towarzyskim meczu i znakomitym zwycięstwie nad Millonarios Bogota . W tym czasie Millonarios był uważany za jeden z najsilniejszych klubów świata, z powodu tak zwanego "okresu Eldorado" kiedy to przybyła do Kolumbii z Argentyny cała plejada fenomenalnych graczy z Alfredo Di Stéfano , z mniej słynnym ale nie gorszym Adolfo Pernerą oraz Nestorem Rossi na czele. Historyczny mecz odbył się w Guayaquil w obecności 30000 widzów. Barcelona pokonała Millonarios 3:2.

Pierwszy mecz: 15 czerwca 1925 przeciwko C.S. Ayacucho (1:0)
Pierwszy mecz międzynarodowy: 19 marca 1931 z Deportivo Cali (4:4)

[ edytuj ] Lata 70.

Po roku 1971 Barcelona ustaliła już swoją pozycję jako najbardziej popularnego klubu w Ekwadorze. Osiągnęła to dzięki licznym tytułom mistrza kraju. Jednak na arenie międzynarodowej wszystkie występy kończyły się dotąd na pierwszej rundzie Copa Libertadores . Jednak rok 1971 był inny, z młodym wizjonerskim prezydentem klubu, który zatrudnił kluczowych miedzynarodowych graczy, a wśród nich byłego reprezentanta Brazylii Jose "Pepe" Paes , byłego reprezentanta Peru Pedro "Perico" Leona i ekwadorską supergwiazdę Alberto Spencera (Alberto Spencer grał przez ostatnie 10 lat dla Peñarol Montevideo , zdobył wiele krajowych i międzynarodowych tytułów, strzelił 54 gole w Copa Libertadores , stając się dzięki temu najlepszym strzelcem w historii turnieju, lepszym od samego króla futbolu Pelégo ).

Z takim zespołem udało się osiągnąć półfinał i odnieść prawdopodobnie najsłynniejsze zwycięstwo w historii klubu nad trzykrotnym triumfatorem Copa Libertadores – Estudiantes La Plata (1:0 na wyjeździe). Najbardziej niesamowite było to, że była to pierwsza od trzech lat porażka argentyńskiej drużyny na własnym boisku w Copa Libertadores. Zwycięskiego gola w tym epokowym meczu zdobył hiszpański katolicki ksiądz, traktujący futbol jako hobby – Juan Manuel "El Cura" Bazurco. Do finału nie udało się jednak awansować, ale klub zdobył sobie tym występem niemałą sławę w skali całego kontynentu.

W roku 1972 Barcelona z tymi samymi zawodnikami znów dotarła do półfinału Copa Libertadores .

Po tych dwóch latach niezwykłych na skalę ówczesnego ekwadorskiego futbolu sukcesach nastało 8 lat bardzo słabych. W tym okresie Barcelona ani razu nie zdobyła mistrzostwa kraju oraz nie zdołała zakwalifikować się do Copa Libertadores .

[ edytuj ] Lata 80.

Lata 80. to dominacja Barcelony w lidze ekwadorskiej, w której zdobyła w tym okresie większość tytułów mistrza Ekwadoru. Także na arenie międzynarodowej klub zdołał nawiązać do okresu swej chwały, gdy dwa razy z rzędu dotarł do półfinału Copa Libertadores – w roku 1986 i 1987 . W roku 1987 ukończono ostatecznie budowę nowego klubowego stadionu o pojemności 55000 miejsc (wszystkie miejsca siedzące). Stadion nazwany został Estadio Monumental.

[ edytuj ] Pełna sławy dekada lat 90.

Początek lat 90. to była najbardziej błyskotliwa epoka w historii klubu. W roku 1990 pod przewodnictwem nowego prezesa klubu i z nową intencją próby zdobycia Copa Libertadores , klub zatrudnił wybitnych piłkarzy zagranicznych. Byli to: mistrz świata z 1986 Marcelo Trobbiani , zdobywca Copa America z 1983 Alberto "Beto" Acosta oraz kolejny reprezentant Urugwaju Marcelo Saralegui . Z takimi graczami oraz z grupą młodych jak i doświadczonych piłkarzy ekwadorskich grali znakomicie, docierając aż do finału, eliminując po drodze w rzutach karnych taką potęgę jak River Plate . W finale czekał kolejny słynny i bardzo trudny przeciwnik – Club Olimpia z Asunción . Porażka na wyjeździe 0:2 okazała się nie do odrobienia. Remis 1:1 oznaczał, że puchar zdobyli rywale. Jedynym pocieszeniem był fakt, że Barcelona dzięki udanemu sezonowi zaczęła być uważana za jeden z najbardziej znaczących klubów Ameryki Południowej.

W roku 1992 Barcelona skompletowała kolejny wielki zespół który pokonał obrońcę tytułu Colo Colo , znów docierając aż do półfinalu Copa Libertadores . Tam przyszło zmierzyć się z potężnym São Paulo FC , trenowanym przez Telêgo Santanę i mającym w swym składzie takie gwiazdy światowego futbolu jak Zetti , Cafu , Raí , Muller oraz Palinha . Barcelona nie dała im rady. Wkrótce jej pogromcy zdobyli Copa Libertadores i zmierzyli się w walce o Puchar Świata z tą słynniejszą Barceloną , z Hiszpanii. I tą hiszpańską Barcelonę również pokonali.

W roku 1993 Ekwador był gospodarzem Copa America i w związku z tym zwiększono pojemność stadionu Barcelony do 75000 widzów (wszystkie miejsca siedzące), który zmienił swą nazwę na Estadio Monumental Isidro Romero Carbo . Po zakończeniu remontu zorganizowano uroczystość otwarcia unowocześnionego obiektu, na którą zaproszony został między innymi Pelé . Król futbolu w swoim przemówieniu stwierdził, że Brazylia ma największy stadion świata (Maracana), ale Ekwador ma najpiękniejszy. Rok ten jednak był jednym z najsmutniejszych w historii klubu. 25 grudnia 1993 , trzy dni po tym, jak Barcelona zajęła drugie miejsce w lidze ekwadorskiej, co dało prawo występu w Copa Libertadores , w wieku 29 lat zginął znakomity ekwadorski napastnik Carlos Munoz (w decydującym spotkaniu zdobył dla Barcelony trzy ramki).

Po wygraniu ligi ekwadorskiej w roku 1997 (jak dotąd było to ostatnie mistrzostwo Ekwadoru dla Barcelony) z pomocą takich graczy jak boliwijski internacjonał Marco Etcheverry , Kolumbijczyk Antony de Ávila i reprezentant Ekwadoru Agustin Delgado Barcelona w roku 1998 przystąpiła do walki o Copa Libertadores . Pomimo posiadania wielu wiekowych graczy klub dotarł aż do finału, gdzie zmierzył się z CR Vasco da Gama . Po porażce 0:2 w Rio de Janeiro i 1:2 u siebie znów trzeba było pogodzić się z tytułem finalisty. Jedynym pocieszeniem był fakt, że hiszpański magazyn piłkarski Don Balón , który opublikował coroczny ranking czterdziestu najsilniejszych klubów świata, umieścił Barcelonę na 10. miejscu.

Następne lata nie były dla Barcelony pomyślne, ale w ostatnich latach trzykrotne wicemistrzostwo Ekwadoru (w 2002 , 2003 i 2005 r.) zwiastuje, że okres kryzysu klub ma już za sobą i jest na najlepszej drodze do odzyskania dawniej prezentowanego poziomu^{[ potrzebne źródło ]}.

[ edytuj ] Trenerzy w historii klubu

[ edytuj ] Informacje o klubie

Barcelona ma już ustaloną pozycję najbardziej popularnego klubu w Ekwadorze, ponadto ma zdobytych najwięcej (13) tytułów mistrza Ekwadoru a także jest jedynym ekwadorskim klubem, który dotarł do finału Copa Libertadores , i to dwukrotnie. Domowe mecze Barcelona rozgrywa na ogół na stadionach Estadio George Capwell oraz Estadio Modelo Alberto Spencer , a w roku 1987 klub przeniósł się na Estadio Monumental de Barcelona (zwany op roku 1997 Estadio Monumental Isidro Romero Carbo ). Klub ma 97745 zarejestrowanych stałych członków. Najgroźniejszymi rywalami Barcelony w Ekwadorze są: Emelec Guayaquil , Nacional Quito oraz LDU Quito .

Barcelona utrzymuje drużyny młodzieżowe w kategoriach wiekowych do 18 i do 20 lat. Klubem-filią Barcelony jest występujący w lidze znanej jako Segunda Categoría "A" Atlético Guayaquil . Gracze Atlético Guayaquil trenowani są przez peruwiańskiego szkoleniowca Hernána Saavedrę, a najlepsi z młodych piłkarzy tego klubu będą mieli szansę na grę w Barcelonie.

[ edytuj ] Stadion – informacje

Nazwa: Estadio Monumental Isidro Romero Carbo
Miasto: Guayaquil
Pojemność: 89990
Oddany do użytku: 27 grudnia 1987 (pierwszy mecz Barcelona – Peñarol Montevideo 3:1)
Rozmiary boiska: 105 m X 70 m

Wikipedia - Wolna Encyklopedia