Bel canto

Bel canto, także belcanto ( wł. dosłownie: piękny śpiew) – termin muzyczny używany w dwóch pokrewnych znaczeniach:

1. Technika wokalna bel canto – powstała we Włoszech w okresie baroku w środowisku szkoły neapolitańskiej .

   Jej istotą było położenie nacisku na piękno ludzkiego głosu i wirtuozerię wokalną. Tradycja ta była kontynuowana w XIX wieku w muzyce operowej przez kompozytorów takich jak: Gioacchino Rossini , Gaetano Donizetti czy Vincenzo Bellini .

2. Styl bel canto – styl w muzyce włoskiej powstały we wczesnym baroku (ok. 1630 – 1640 ) jako sprzeciw wobec założeń Cameraty florenckiej .

   Jego istotą było uznanie warstwy muzycznej za element równoważny wobec warstwy tekstowej oraz silne zróżnicowanie arii , recytatywu i arioso , stosowanych dla podkreślenia odpowiednio lirycznego, narracyjnego lub dramatycznego charakteru utworu.

   • Arie w stylu bel canto cechują się spokojną melodyką , bez wirtuozerii i kontrastujących motywów , często opartą na rytmice tańców stylizowanych, np. sarabandy lub courante . Frazy były zazwyczaj krótkie, zakończone typowymi kadencjami opartymi na triadzie harmonicznej . Wszystko to odróżnia stylistykę bel canto od stylistyki monodii akompaniowanej .
   • Recytatywy zbliżone były do mowy ludzkiej (recitativo secco).
   • Arioso – bardziej emocjonalne, było kontynuacją tradycji recytatywu szkoły florenckiej .

   Głównymi przedstawicielami stylu bel canto byli Luigi Rossi ( Rzym ) i Francesco Cavalli ( Wenecja ).

Bibliografia

• Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6