Detrytus (ekologia)

Detrytus w postaci osadów popowodziowych

Detrytus, detryt ( łac. detritus – roztarty, rozdrobniony) – drobnoszczątkowa, martwa materia organiczna , martwe szczątki roślin, zwierząt oraz ich odchodów występujące na powierzchni gleby (np. opadłe liście i gałązki w lesie), na dnie zbiorników wodnych lub unoszące się w toni wodnej. Gromadzi się również na drzewach – pochodzi z odchodów i ciał owadów (głównie mrówek) wędrujących po drzewach i budujących na nich gniazda (mrowiska). Stanowi ważne źródło pokarmu dla detrytusożerców . W niektórych ujęciach w skład detrytusu wchodzą również drobne cząstki mineralnego pochodzenia.

Jest częścią łańcucha detrytusowego. W rozkładzie detrytusu uczestniczą bakterie , grzyby oraz detrytusofagi. W wyniku tego rozkładu powstają m.in. związki mineralne (przyswajalne przez rośliny ). Mineralizacja przywraca do ekosystemu wiele ważnych pierwiastków.

W zbiornikach wodnych źródłem detrytusu jest roślinność wodna i zwierzęta wodne oraz, głównie allochtoniczna , pochodząca ze zlewni , materia organiczna (np. opadłe liście drzew). W małych ciekach allochtoniczny detrytus stanowi główną bazę pokarmową ( rozdrabniacze , filtratorzy , zbieracze ).

Zobacz też

• river continuum

Bibliografia

• Encyklopedia Biologia. Greg, 2008. ISBN 978-83-7327-756-4 . 
• Annie Francé-Harrar: Bodenleben und Fruchtbarkeit. Bayerischer Landwirtschaftsverlag 1957
• Mały słownik biologiczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1972.