Elektorat Hanoweru w XVIII wieku

	Państwa Europy w XVIII wieku ;
	Państwo
	Austria
	Bawaria
	Brunszwik-Lüneburg
	Dania
	Francja
	Republika Genui
	Elektorat Hanoweru
	Hesja-Kassel
	Hesja-Darmstadt
	Hiszpania
	Holandia
	Meklemburgia
	Księstwo Parmy i Piacenzy
	Polska-Litwa
	Królestwo Portugalii
	Królestwo Prus
	Rosja
	Saksonia
	Szwecja
	Wielkie Księstwo Toskanii
	Imperium osmańskie
	Republika Wenecka
	Wielka Brytania

Gerlach Adolph von Münchhausen

Samuel Christian Hollmann

Georg Christoph Lichtenberg

Johann Lorenz von Mosheim

Elektorat Hanoweru w XVIII wieku był połączony unią personalną ( Jerzy I Hanowerski ) (zm. 1727) z Wielką Brytanią (od roku 1714 ). Bardzo zdolnym ministrem Jerzego I był Andreas Gottlieb Bernstorff ( 1640 - 1726 ), który podobnie jak kompozytor Georg Friedrich Haendel ( 1685 - 1750 ) pojechał z królem do Londynu . W czasie nieobecności elektora ważną rolę pełnili główni ministrowie tacy jak: Jobst Hermann von Ilten (1649-1730), a po nim Gerlach Adolph von Münchhausen (1688-1770).

[ edytuj ] 1714-1727

Ministrowie hanowerscy: Andreas Gottlieb Bernstorff , Johann Kasper von Bothmer i Jean de Robéthon pomagali królowi-elektorowi spleść hanowerską i brytyjską politykę w jedną całość. Jednak takie działania jak wykorzystywanie floty brytyjskiej do realizacji celów polityki hanowerskiej, jak np. manewry odstraszające Rosjan na Bałtyku w latach 1719 , 1720 i 1721 , budziły zdecydowany sprzeciw Brytyjskich parlamentarzystów.

Od 1714 roku w na dworze hanowerskim zatrudniony był znakomity kompozytor barokowy Georg Friedrich Haendel .

[ edytuj ] 1727-1760

W latach 1727 - 1760 panował Jerzy II Hanowerski , który przez swą procesarską politykę naraził elektorat na niebezpieczeństwo ze strony Francuzów. W czasie wojny siedmioletniej (1756-1763) elektorat spustoszony został przez wojska francuskie, które w roku 1757 zajęły i splądrowały miasto Hanower i cały elektorat, mimo że państwo to było oficjalnie neutralne.

W latach czterdziestych brytyjski premier William Pitt starszy tropił wszelkie przejawy poświęcania interesów brytyjskich dla interesów "podławego elektoratu" hanowerskiego, dlatego Jerzy II Hanowerski go nie znosił.

Z powodu bardzo częstych i przedłużających się niekiedy nieobecności króla w elektoracie, a także absencji wielu ministrów elektoratu, którzy towarzyszyli władcy w Londynie , duże wpływy uzyskali nawet niżsi urzędnicy państwowi, tacy jak jeden z dwóch urzędujących wówczas burmistrzów miasta Hanoweru Christian Ulrich Grupen (1692 - 1767), piastujący ten urząd aż 30 lat, od 1725 do 1767 roku. Grupen był najsłynniejszym i prawdopodobnie najzdolniejszym burmistrzem w historii miasta. Był człowiekiem wykształconym. Budował kościoły, odnawiał budynki użyteczności publicznej. Patronował badaniom naukowym i historycznym.

[ edytuj ] 1760-1800

Związki z Wielką Brytanią - ojczyzną parlamentaryzmu zaowocowały pod koniec XVIII wieku pragnieniem wprowadzenia zmian w absolutystycznym systemie hanowerskim. Jednym ze zwolenników przemian i zarazem centralną postacią hanowerskiego Oświecenia był Adolph Franz Friedrich Ludwig Knigge W następnym stuleciu petycje w tej sprawie składało wielu intelektualistów, w tym bracia Grimm .

[ edytuj ] Kultura i nauka

W roku 1734 elektor i jego minister Gerlach Adolph von Münchhausen założyli uniwersytet w Getyndze (tak zwana: Georgiana ). Szybko przybyli do niej cenieni naukowcy, między innymi: Samuel Christian Hollmann , członek Royal Society , który 14 października 1734 roku wygłosił pierwszą mowę w historii uczelni. Uczniem Hollmanna był Georg Christoph Lichtenberg , który od roku 1770 był profesorem matematyki i nauk przyrodniczych na tym uniwersytecie. Teologii na Georgianie nauczał od roku 1747 Johann Lorenz von Mosheim , podobnie jak Hollmann, uczony najwyższej próby. Z elektoratem związanych było wiele wybitnych osobistości, jak filozof Leibniz , czy historyk August Ludwig von Schlözer . Z Hanowerem związany był też inny pisarz-demokrata i mason Adolph Franz Friedrich Ludwig Knigge , znany dziś głównie jako autor podręcznika dobrego wychowania: " O obchodzeniu się z ludźmi ".

Wikipedia - Wolna Encyklopedia