Erich Raeder

Erich Raeder
Data i miejsce urodzenia	24 kwietnia 1876 Wandsbek
Data i miejsce śmierci	6 listopada 1960 Kilonia
Naczelny dowódca Kriegsmarine
Okres urzędowania	od 1 lipca 1935 do 30 stycznia 1943
Poprzednik	-
Następca	Karl Dönitz

Erich Johann Albert Raeder (ur. 24 kwietnia 1876 w Wandsbek , zm. 6 listopada 1960 w Kilonii ) – niemiecki oficer marynarki w stopniu wielkiego admirała , jeden z wysokich rangą przywódców wojskowych III Rzeszy . Raeder uzyskał stopień wielkiego admirała ( Großadmiral ) w 1939 , będąc pierwszą osobą osiągającą taki stopień wojskowy w czasie wojny od czasu admirała Alfreda von Tirpitza . Raeder dowodził morskimi siłami zbrojnymi Niemiec ( Kriegsmarine ) w pierwszej połowie II wojny światowej . Został odsunięty od obowiązków w 1943 , kiedy to jego miejsce zajął admirał Karl Dönitz . Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze skazał Raedera na karę dożywotniego więzienia, z którego jednak został zwolniony w 1955 na skutek problemów zdrowotnych.

Życiorys

Kariera przed II wojną światową

Erich Raeder (1928)

Raeder urodził się w rodzinie nauczycielskiej w Wandsbeck koło Hamburga (obecnie dzielnica Hamburga) w Niemczech . Do szkoły morskiej marynarki cesarskiej ( Kaiserliche Marine ) wstąpił w 1894 , a już 3 lata później, w 1897 osiągnął stopień oficerski. W tym okresie brał również udział w wojnie na Bliskim Wschodzie. Ukończył Akademię Morską w latach 1903-1904. W roku 1912 został kapitanem okrętu. W czasie I wojny światowej służył na różnych stanowiskach, uczestniczył w bitwie na Dogger Bank w 1915 oraz w bitwie jutlandzkiej w 1916 . Po wojnie Raeder w dalszym ciągu szybko awansował uzyskując stopień kontradmirała w 1922 , a następnie wiceadmirała w 1925 . W październiku 1928 r. Raeder otrzymał stopień admirała i został mianowany szefem sztabu marynarki wojennej Rzeszy, zaś w roku 1935 naczelnym dowódcą marynarki wojennej. Pomimo swojej niechęci do partii nazistowskiej Raeder wspierał Adolfa Hitlera w próbach przebudowy niemieckiej floty. Za zasługi 20 kwietnia 1936 r. Hitler awansował Raedera do stopnia admirała generała ( Generaladmiral ). W swoich planach rozbudowy floty, Raeder musiał często konkurować z Göringiem i jego wizją rozbudowy Luftwaffe .

II wojna światowa

Pomimo tej trudnej rywalizacji otrzymał awans do stopnia Wielkiego Admirała ( Großadmiral ) w 1939 r. Pod koniec tego roku zaproponował inwazję na Danię oraz Norwegię w celu uzyskania portów poza zasięgiem lotnictwa brytyjskiego umożliwiających dostęp do Morza Północnego . Operacje te skończyły się sukcesem, aczkolwiek straty, które poniosła marynarka niemiecka były relatywnie wysokie.

Raeder nie był przychylnie nastawiony do operacji Lew morski , czyli planowanej inwazji Wysp Brytyjskich. Uważał, że flota może działać lepiej jako formacja wspomagająca, chciał zwiększenia floty okrętów podwodnych , budowy małych jednostek. Był zwolennikiem silnych wpływów Niemiec w rejonie Morza Śródziemnego , również w Afryce Północnej, był zwolennikiem inwazji na Maltę .

Grossadmiral
od 1 kwietnia 1939

Raeder uważał, że dopóki Niemcy nie będą panować w powietrzu nad Kanałem La Manche , inwazja na Anglię będzie niemożliwa. Ponieważ Luftwaffe przegrało lotniczą bitwę o Anglię , plan inwazji na Wyspy Brytyjskie został odłożony, a na skutek ataku Niemiec na Związek Radziecki , co spowodowało utworzenie drugiego frontu, całkowicie odrzucony. Ciosem dla jego pozycji było zatopienie pancernika "Bismarck" w maju 1941, po którym Hitler odebrał mu wolną rękę w planowaniu operacji ofensywnych dużymi okrętami nawodnymi. Raeder mocno sprzeciwiał się realizacji planu Barbarossa , czyli inwazji na ZSRR.

Odsunięcie od władzy

Po tym okresie seria nieudanych operacji (m.in. bitwa na Morzu Barentsa ) wraz z dużymi sukcesami floty podwodnej dowodzonej przez Karla Dönitza doprowadziły do odejścia Raedera na stanowisko Admirała Inspektora niemieckiej floty w styczniu 1943 , a następnie do jego odejścia na emeryturę w maju 1943. Na stanowisku dowódcy marynarki wojennej Rzeszy zastąpił go 30 stycznia 1943 admirał Karl Dönitz , dotychczasowy dowódca floty okrętów podwodnych.

Okres powojenny

Po wojnie został aresztowany przez Rosjan w Berlinie . Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze skazał Raedera na karę dożywotniego więzienia za udział we wspólnym planowaniu wojny napastniczej, w jej przygotowaniu, prowadzeniu oraz za łamanie praw wojennych ustanowionych w Hadze . Z powodu choroby został zwolniony z więzienia w Spandau 26 września 1955 r. W 1957 r. napisał swoją biografię Moje życie (Mein Leben). Erich Raeder zmarł 6 listopada 1960 w Kilonii .

Zobacz też

• Kriegsmarine

Bibliografia

• Gordon Williamson, Malcolm McGregor: German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2). Oksford: Osprey Publishing, 2006, s. 27-29. ISBN 184176597X .