Granatnik

Granatnik – indywidualna lub zespołowa broń strzelecka o kalibrze nieprzekraczającym zwykle 40 mm, przeznaczona do zwalczania celów powierzchniowych pociskami wybuchowymi ( granatami ) na dystansach do 400 metrów.

Broń ta została wprowadzona w czasie I wojny światowej i służyła do miotania granatów w strefie walki, która leżała między zasięgiem rzutu granatem ręcznym , a minimalnym zasięgiem działania moździerza . Wyróżniamy granatniki ze względu na stopień automatyzacji na nieautomatyczne (jednostrzałowe i powtarzalne podobne wyglądem i działaniem do rewolwerów), półautomatyczne i automatyczne posiadające zasilanie magazynkowe i taśmowe, umieszczane na lekkich podstawach trójnożnych. Niektóre granatniki jednostrzałowe (np. granatnik M79 ) występują jako broń samodzielna lub jako granatniki podwieszane (zespalane). Konstrukcje nowocześniejszych granatników posiadają dwukomorowe układy miotające, które zmniejszają odrzut i obniżają ich masę. Nazwą tą określa się także wyrzutnie granatów z gazem łzawiącym .

Polskie konstrukcje: Granatnik wz. 1930 , granatnik wz. 1936

Bibliografia

• Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7 . 

Zobacz też

• Granatnik Pallad
• granatnik M203
• granatnik AGS-17
• granatnik przeciwpancerny : RPG-2 , RPG-7
• wyrzutnia granatów z gazem łzawiącym: RWGŁ-1 , RWGŁ-3
• Granatnik CIS 40GL – singapurski samodzielny granatnik jednostrzałowy
• garłacz