Indie rock

Indie rock
Pochodzenie	punk rock , post punk , rock garażowy , no wave
Czas i miejsce powstania	1980, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania
Instrumenty	gitara , gitara basowa , perkusja , keyboard
Największa popularność	w większości underground, ale kilka zespołów osiągnęło sukces komercyjny
Inne tematy
oś czasu rocka alternatywnego

Indie rock – gatunek muzyczny, którego nazwa pochodzi od angielskiego słowa independent – niezależny. Zespoły nazywane tym mianem często wydają swoją twórczość w małych, niezależnych wytwórniach płytowych. Indie rock niekiedy określa się jako podgatunek rocka alternatywnego .

Historia

W Wielkiej Brytanii listy najpopularniejszych niezależnych płyt i utworów były kompilowane od wczesnych lat osiemdziesiątych . Pierwotnie okupowały je zespoły wywodzące się ze scen punk , post punk i innych; jako niezależne klasyfikowano je na podstawie tego, że ich twórczość wydawały małe, nikomu nie podległe wytwórnie. Później jednak termin "indie" zaczął być jednoznacznie kojarzony z formą rocka dominującą na tych listach: indiepopowymi wykonawcami, takimi jak Aztec Camera czy Orange Juice , jangle popem ruchu C86 czy twee popem artystów wydających w Sarah Records . Prawdopodobnie najważniejszymi brytyjskimi grupami indierockowymi lat osiemdziesiątych były The Smiths , The Stone Roses i The Jesus and Mary Chain . Ich muzyka bezpośrednio inspirowała takie ruchy lat dziewięćdziesiątych , jak shoegaze i brit pop . W zasadzie w Wielkiej Brytanii często całość muzyki alternatywnej określa się jako "indie".

W Stanach Zjednoczonych muzyka określana jako indie rock wywodzi się z zainspirowanej etosem punk rocka i hardcore 'u sceny rocka alternatywnego . W latach osiemdziesiątych termin "indie rock" przypisywano pełnej brudu i przesterowanych gitar muzyce takich zespołów, jak Hüsker Dü , Dinosaur Jr (którzy są często wymieniani jako inspiracja dla stylu shoegaze ), Sonic Youth czy Big Black . Twórczość wszystkich tych grup wydawały niezależne wytwórnie, co dodatkowo odróżniało je od twórców college rockowych , których spora część pod koniec dekady miała już podpisane kontrakty z dużymi wytwórniami. W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych , dzięki eksplozji grunge'u , rock alternatywny przedarł się do głównego nurtu, uzyskując popularność, za którą często szło powodzenie czysto komercyjne. Wkrótce coraz bardziej zaczęły się nim interesować duże wytwórnie; pojawiali się wykonawcy promowani jako alternatywni , lecz zorientowani wyłącznie na zarobek. W związku z tym termin " muzyka alternatywna " stracił dawne, kontrkulturowe znaczenie i zaczął być używany jako określenie na twórców w jakiś sposób zakorzenionych w tradycji dawnego rocka alternatywnego , którzy odnieśli sukces w głównym nurcie. Termin "indie rock" niejako zajął jego dawne miejsce. Jednym ze zjawisk definiujących amerykański indie rock lat 90. był ruch lo-fi , za którego heroldów uznaje się m.in. Pavement , Sebadoh i Guided by Voices . Jego twórcy charakteryzowali się ironicznym odseparowaniem od mainstreamowej sceny rocka alternatywnego i kompletnym brakiem zainteresowania "sprzedaniem się", których wyrazem były teksty i preferowanie nagrań niskiej jakości. Od połowy lat 90. określenia "indie rock" często używa się po prostu w odniesieniu do nierzadko całkowicie różnych stylistycznie zespołów ze sceny niezależnej.

Bibliografia

• Mathieson, Craig (2000), The Sell-In: How the Music Business Seduced Alternative Rock, Sydney, Allen and Unwin