Industrial

Industrial – awangardowy styl w muzyce elektronicznej , czerpiący inspiracje z fascynacji, a jednocześnie rozczarowania zdehumanizowaną cywilizacją przemysłową, z jednej strony dążącą do technicznej doskonałości, a z drugiej spychającą jednostkę ludzką na dalszy plan.

Styl ten pojawił się w połowie lat 70. w Wielkiej Brytanii ( Test Dept . oraz Throbbing Gristle i prowadzona przez jego członków wytwórnia płytowa Industrial Records , a także Cabaret Voltaire , Coil , SPK , Dome , Duet Emmo ) równolegle z rockowym nurtem punk , z którym łączyła go brudna, agresywna stylistyka, krytyka istniejącego systemu społecznego i przekonanie o tym, że każdy może tworzyć muzykę. Na przełomie lat 70. i 80. industrial rozprzestrzenił się także w innych krajach - Niemczech ( Einstürzende Neubauten ), USA ( Suicide , NON ), Australii ( Foetus ), Kanadzie ( Skinny Puppy , Front Line Assembly ), Anglii ( Coil ), Słowenii ( Laibach ), Belgii ( Front 242 ), Włoszech ( Maurizio Bianchi ).

Trudno zresztą określić miejsce industrialu na muzycznej mapie. Mając wiele wspólnego ze wspomnianą muzyką elektroniczną (którą jednoznacznie zdefiniować jeszcze trudniej ze wzgl. na jej ogromną niehomogeniczność) i ogólnie awangardową, należał w zasadzie do szerokiego kręgu zjawisk łączonych z szeroko rozumianą nową falą rocka (potwierdza to późniejsza, strywializowana twórczość tuzów gatunku, będąca w zasadzie muzyką rockową czy wręcz taneczną - patrz przypadek Cabaret Voltaire ). Wg Piero Scaruffiego, jego genezę należy wiązać zwłaszcza z amerykańskim odłamem nowej fali czy post-punka reprezentowanej przez zespół Pere Ubu .

W warstwie muzycznej industrial czerpał z estetyki hałasu, muzyki eksperymentalnej, kojarzonej m.in. z eksperymentami przedwojennych futurystów włoskich oraz przede wszystkim z debiutanckim albumem improwizatorskiej formacji AMM zatytułowanym AMMusic z 1966roku , prezentującym zbiorowe improwizacje wykształconych muzyków, posługujących się preparowanymi na różne sposoby „nękanymi” instrumentami oraz m.in. rozstrojonymi radioodbiornikami . Industrial odkrył dla muzyki popularnej możliwości wyrazowe, wynikające ze stosowania w muzyce szumów, zgiełku, przemysłowego hałasu, w połączeniu z najczęściej monotonnymi, odartymi z emocji partiami wokalnymi (głos ludzki był często przetwarzany elektronicznie).

Pierwotnie nagrania i występy wykonawców z kręgu industrial były bardziej zbliżone do performance ’ów czy spektakli, w czasie których artyści tworzyli improwizowaną muzykę z towarzyszeniem efektów wizualnych bądź projekcji filmowych. Z czasem zespoły tworzące scenę industrialną ewoluowały w kierunku wzbogacenia muzyki o walory melodyczne i nadania utworowi przejrzystszej budowy, zbliżając się tym samym do bardziej tradycyjnych form i stylów muzycznych (np. Cabaret Voltaire czy Einstürzende Neubauten ).

Z czasem ewoluował także cały styl. Zespoły takie jak Skinny Puppy czy Front 242 dodały do estetyki industrial rytm i inne elementy charakterystyczne dla muzyki tanecznej , tworząc styl electronic body music . Równolegle artyści, tacy jak Ministry , Die Krupps , Fear Factory , Godflesh czy Nine Inch Nails , połączyli industrial z elementami rocka (ciężkie gitarowe riffy, przejrzysta struktura kompozycji), przyczyniając się do powstania rocka industrialnego .

Industrial w pierwotnym znaczeniu tego słowa, jakkolwiek będący zjawiskiem fascynującym, miał ze względu na swój szczególny charakter niemały problem z wydaniem na świat dzieł przedstawiających trwałą wartość artystyczną. Wydaje się, że na szczególnie przychylną opinię zasługuje brytyjski duet Dome , utworzony przez byłych muzyków ważnej, post punkowej formacji Wire , którego pierwsze płyty łączą w sobie dziką fascynację i anarchię wczesnego, nieokrzesanego industrialu z muzyczną świadomością i konsekwencją. (patrz ambient , avant-pop ).
Dziś spuścizna industrialu jest słyszalna w nowej „nieakademickiej” elektronice, zjawiskach z kręgów avant-pop i noise rocka , techno , metalu. Industrial znacznie wzbogacił i odmienił muzykę rockową, co można ostatecznie uznać za sukces garstki muzyków, zaczynających swoją drogę artystyczną na przełomie lat 70. i 80. XX w.

Trudno nie uznać za sukces artystyczny działalności Throbbing Gristle , Cabaret Voltaire , Whitehouse czy innych z wyżej wymienionych grup. Radykalizm ich postaw estetycznych przejawiał się również w próbie odrzucenia kategorii piękna. Może się wydawać, że to właśnie industrial odkrył dla twórczości muzycznej hałas. Industrial wiąże się również z postawą i działalnością prowadzącą do otwierania symboli, odrzucania tabu, deprogramowania . Stąd tak częste odwołania do znaczeń obarczonych klauzulą nietykalności: seks, przemoc (np. obozy zagłady), religia, narkotyki etc. Taka postawa wyraźnie odróżnia industrial od punku. Ideologiczna podbudowa działań wspomnianych grup prowadziła wprost do przeformułowania pojęcia prezentacji na scenie. Nie chodziło o odtworzenie, ale o próbę przemiany. Zresztą industrial nie jest czymś jedynie historycznym. Wiele grup kontynuuje tę linię działań, również w Polsce.

Można więc powiedzieć, że muzyka industrialna przerodziła się w postindustrialną i wyruszyła w co najmniej kilku kierunkach: ekstremalnego hałasu, elektronicznych beatów z pogranicza techno/electro tutaj godna uwagi przede wszystkim Xoma(Australia), nowej elektroniki (click and cuts, plądrofonia ) czy też sceny militarnej. Ta ostatnia jest godna uwagi, operuje bowiem nie tylko industrialnym zgiełkiem, ale i brzmieniami neoklasycznymi, w szczególności monumentalnymi i żolnierskimi. Do głównych zespołów tego podgatunku należy zaliczyć: Death in June , Der Blutharsch , Derniere Volonte, Von Thronstahl , Day of The Trumpet Call, A Challenge of Honour, z polskich: Cold Fusion, Krepulec, Der Krieg, Nawia. Gatunek militarny budzi spore kontrowersje ze względu na przekaz - choć sprawę tę trudno jednoznacznie określić. Wielu zespołom imputuje się ciągoty ku faszyzmowi . Oskarżenia te wydają się być nieuzasadnione - inspiracje faszyzmem można zauważyć jedynie na płaszczyźnie ikonografii , z pominięciem ideologii faszyzmu. Wiele grup promuje fascynację wzorcem heroicznym, kulturą europejską, neopoganizmem (ale niekiedy także - jak Von Thronstahl - tradycją katolicką). Liczne są również projekty pozbawione konkretnego przesłania, operujące po prostu na dźwiękach i nastawione na przeżycia estetyczne.

Polskimi przedstawicielami industrialu są np. Kinsky , Agressiva 69 , Reconstruction , Najakotiva czy Job Karma .

Linki zewnętrzne

• Brainwashed.com Strona dedykowana zarówno klasycznemu, jak i współczesnemu industrialowi ( ang. )
• Fabryka Industrial Rock Magazine ( ang.  •  pol. )