Klemens Lothar von Metternich

Klemens Lothar von Metternich-Winneburg
Data i miejsce urodzenia	15 maja 1773 Koblencja , Niemcy
Data i miejsce śmierci	11 czerwca 1859 Wiedeń , Austria
Multimedia w Wikimedia Commons

Klemens Wentzel Lothar Nepomuk, książę von Metternich-Winneburg (ur. 15 maja 1773 w Koblencji , Niemcy , zm. 11 czerwca 1859 w Wiedniu ) – austriacki polityk i dyplomata. Zwolennik tradycjonalistycznego konserwatyzmu .

Życiorys

W 1788 jako 15-latek rozpoczął studia w Strasburgu . Od 1790 do 1794 studiował w Moguncji . Ożenił się z Marią-Eleonorą von Kaunitz-Rietberg, wnuczką ówczesnego kanclerza austriackiego Wacława Antoniego księcia von Kaunitz-Rietberg, przez co uzyskał odpowiednie koneksje na dworze.W latach 1790 - 1794 podczas studiów w Moguncji asystował ojcu na placówce w Brukseli. Brał udział w charakterze mistrza ceremonii w koronacjach Leopolda II ( 1790 ) i Franciszka II ( 1792 ). W roku 1794 rodzina Metternichów przeprowadziła się z Anglii do Wiednia.

Jego kariera dyplomaty rozpoczęła się w 1797 , kiedy został członkiem westfalskiego kolegium hrabiowskiego. W roku 1801 odbył pierwszą misję dyplomatyczną w Dreźnie zakończoną niepowodzeniem. Dwa lata później prowadził misję dyplomatyczną w Berlinie , gdzie poznał francuskich dyplomatów. W roku 1806 został mianowany ambasadorem Austrii we Francji.

W 1808 został odwołany z Paryża i 8 października objął dozór nad Ministerstwem Zewnętrznym (Zagranicznym). W roku 1812 poparł kampanię Napoleona w Rosji (wysłanie 30 tysięcy żołnierzy przez Austrię). Rok później otrzymał tytuł książęcy.

Był jedną z głównych postaci na kongresie wiedeńskim ( 18 września 1814 – 9 czerwca 1815 ) i wielkim propagatorem restauracji . Na kongresie powiedział, że trzeba unieszkodliwić bezecny spisek, który od pół wieku pracuje nieustannie nad obaleniem istniejącego porządku i tronów. Prawdopodobnie Metternich wątpił w istnienie wszechspisku, ale sformułowania tego typu ułatwiały głoszenie, iż monarchowie mają obowiązek ochraniać „niewinne ludy” przed „niecnymi knowaniami”. W roku 1818 wziął udział w Kongresie w Akwizgranie w ramach Świętego Przymierza .

Przyczynił się do powstania Świętego Przymierza . Przez politykę rozdrobnienia Niemiec i Włoch oraz zaboru Rzeczypospolitej Austria zdobyła dominującą rolę w Niemczech i we Włoszech. Zaaranżował małżeństwo portugalskiego następcy tronu a późniejszego cesarza Brazylii – Pedra I i Marii Leopoldyny Austriackiej , sfinansował także austriacką ekspedycję do Brazylii. W 1816 otrzymał z rąk cesarza Franciszka I zamek Johannisberg (Rheingau), gdzie spędzał dużo czasu.

25 marca 1821 otrzymał tytuł Kanclerza Domu, Dworu i Cesarstwa. W roku 1835 po śmierci Franciszka II (który zrzekł się korony cesarskiej Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego pod wpływem Napoleona I i panował jako cesarz austriacki Franciszek I) na tron wstąpił Ferdynand I i wpływy Metternicha wyraźnie zmalały zwłaszcza w polityce wewnętrznej. Okres od 1821 do 1848 nazywany jest „epoką Metternicha”.

13 marca 1848 w czasie Wiosny ludów został zmuszony do rezygnacji z urzędu i ucieczki (podobno w kobiecym przebraniu) do Londynu. Tam odwiedzili go Disraeli i Bismarck w celu pobrania nauk politycznych.

W roku 1851 powrócił do Wiednia. Od 1852 , po śmierci protegowanego przez siebie ministra, księcia Felixa zu Schwarzenberga ponownie nieoficjalnie doradzał cesarzowi i kolejnym ministrom spraw zagranicznych. Jego siedzibą, także miejscem pochówku, był klasztoru pocysterski (znany jako osiągnięcie sztuki baroku ), w Plasach niedaleko Pilzna w Czechach.

Literatura

• Franz Herre, Barbara Floriańczyk: Metternich : orędownik pokoju. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1996. 

Poprzednik Johann Philipp von Stadion

Staatskanzler – MSZ Austrii 1809 - 1848

Następca Karl Ludwig von Ficquelmont