Konferencja dwa plus cztery

Konferencja dwa plus cztery

Dwa
- NRD
- RFN
Plus
Cztery
- ZSRR
- Stany Zjednoczone
- Wielka Brytania
- Francja

Konferencja dwa plus cztery – zorganizowana w 1990 roku seria spotkań przedstawicieli dwóch państw niemieckich oraz czterech mocarstw koalicji antyhitlerowskiej , dotyczących zjednoczenia Niemiec podzielonych po II wojnie światowej . W spotkaniach tych udział brali: Niemiecka Republika Demokratyczna , Republika Federalna Niemiec , Francja , Stany Zjednoczone , Wielka Brytania i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich . 12 września 1990 roku w Moskwie kraje te podpisały Traktat o ostatecznej regulacji w odniesieniu do Niemiec, zwany także Traktatem dwa plus cztery, który otworzył drogę do zjednoczenia Niemiec .

Podczas konferencji omawiano polityczne aspekty zjednoczenia, kształt granic, przynależność do struktur międzynarodowych czy wielkość armii.

Spotkania w ramach konferencji:

14 marca w Bonn ,
22 czerwca w Berlinie ,
17 lipca w Paryżu (z udziałem Polski),
12 września w Moskwie.

Spis treści

1 Udział Polski
2 Postanowienia Traktatu dwa plus cztery
3 Zobacz też
4 Przypisy
5 Linki zewnętrzne

[ edytuj ] Udział Polski

Tadeusz Mazowiecki - premier Polski w latach 1989-1990

Strona Polska była żywo zainteresowana kwestią zjednoczenia Niemiec z uwagi na dotychczasowe problemy związane z regulacją granicy. Postulat polskiego uczestnictwa w konferencji wysunął minister Krzysztof Skubiszewski , który jednocześnie zaproponował, aby połączyć kwestię bezpieczeństwa NRD i RFN z kwestią bezpieczeństwa ich sąsiadów. Oficjalne polskie stanowisko wyrażono w liście premiera Tadeusza Mazowieckiego z 20 lutego 1990 , w którym strona polska zaznaczyła, że nie chodzi jej o uzyskanie statusu identycznego z państwami niemieckimi, ale o przedstawienie swojego punktu widzenia w zakresie bezpieczeństwa. Rozbudowana argumentacja znalazła się w liście ministra Skubiszewskiego skierowanym do ministrów spraw zagranicznych państw sąsiadujących z Niemcami. Polski rząd został również wsparty przez Konferencję Episkopatu Polski ^[1].

Uczestnicy konferencji postanowili podczas pierwszego spotkania w Bonn , że Polska zostanie dopuszczona do rozmów, ale jedynie w zakresie kwestii granic. Minister Skubiszewski zaznaczył wówczas, że rząd zainteresowany jest ostatecznym zamknięciem tego problemu poprzez zawarcie traktatu granicznego^[1]. Państwa niemieckie wstrzymywały się jednak z tym krokiem i zdecydowały się wyłącznie na wspólną rezolucję obu parlamentów (21 czerwca 1990 ), w której zadeklarowały wolę zawarcia traktatu, jednak dopiero po zjednoczeniu. W owej rezolucji nawiązano też do dotychczasowych umów, w tym do układu zgorzeleckiego z 1950 i do układu PRL-RFN z 1970 . Polski rząd uznał rezolucję za krok w dobrym kierunku, ale niewystarczający. Ze stanowiska wyrażonego w nocie ministra Skubiszewskiego z 3 lipca 1990 wynikało, że Polsce zależy na wejściu w życie traktatu granicznego przed wejściem w życie traktatu zjednoczeniowego^[2].

17 lipca 1990 strona Polska wzięła udział w trzecim posiedzeniu konferencji ( Paryż ). Uzgodniono wówczas m.in., że zjednoczone państwo niemieckie potwierdzi istniejącą granicę w stosownej umowie ze stroną polską. Przedstawiciele Polski nie zostali natomiast dopuszczeni do ustaleń na temat ograniczeń w zbrojeniach konwencjonalnych Niemiec^[2]. Wszystkie dotychczasowe ustalenia znalazły potwierdzenie w układzie zjednoczeniowym, w którym Niemcy m.in. wyrzekły się roszczeń terytorialnych wobec innych państw oraz zobowiązały do niewysuwania ich w przyszłości. Ponadto potwierdzono paryskie postanowienia w zakresie niemieckiego zobowiązania do traktatowego uregulowania kwestii granicy z Polską^[3]. W konsekwencji wypracowano osobny Traktat o potwierdzeniu istniejącej granicy polsko-niemieckiej podpisany 14 listopada 1990 ^[4].

[ edytuj ] Postanowienia Traktatu dwa plus cztery

Osobny artykuł: Zjednoczenie Niemiec .

Zjednoczone Niemcy obejmą obszar RFN i NRD oraz obie części Berlina.
Obecne granice są ostateczne, tzn. Niemcy zrzekają się roszczeń wobec innych krajów (granica na Odrze i Nysie zostaje potwierdzona).
Niemcy potwierdzają uznanie pokoju i rezygnują z broni atomowej, chemicznej i biologicznej.
Wielkość niemieckiej armii zostanie zredukowana z 500 do 370 tys. żołnierzy.
ZSRR wycofa swoje wojska z NRD najpóźniej do 1994 roku.
Na terenie NRD nie mogą stacjonować wojska NATO oraz nie można umieszczać tam rakiet.
Zakończenie podziału Berlina.
Zjednoczone Niemcy uzyskają pełną suwerenność .

Umowę podpisali ministrowie spraw zagranicznych Hans-Dietrich Genscher z RFN, Lothar de Maizière z NRD, Roland Dumas z Francji, Eduard Szewardnadze z ZSRR, Douglas Hurd z Wielkiej Brytanii i James Baker z USA.

[ edytuj ] Zobacz też

Przypisy

↑ ^1,0 ^1,1 Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 50. ISBN 978-83-60807-13-2 .
↑ ^2,0 ^2,1 Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 51. ISBN 978-83-60807-13-2 .
↑ Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 52. ISBN 978-83-60807-13-2 .
↑ Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 54. ISBN 978-83-60807-13-2 .

[ edytuj ] Linki zewnętrzne

Chronik 2 plus 4 Vertrag ( niem. ). 2plus4.de. [dostęp 17 kwietnia 2011].

[Zieba50-0] 1,0 ^1,1 Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 50. ISBN 978-83-60807-13-2 .

[Zieba51-1] 2,0 ^2,1 Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 51. ISBN 978-83-60807-13-2 .

[2] Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 52. ISBN 978-83-60807-13-2 .

[3] Ryszard Zięba : Główne kierunki polityki zagranicznej Polski po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne , 2010, s. 54. ISBN 978-83-60807-13-2 .

[1]

[2]

[3]

[4]

Wikipedia - Wolna Encyklopedia