Liga Lombardzka

Liga Lombardzka – związek państw północnowłoskich zawarty w marcu 1167 roku przez 22 wielkie municypia, między innymi: Mediolan , Cremonę , Piacenzę , Mantuę , Bergamo , Brescię , Bolonię , Padwę , Treviso , Vicenzę , Weronę , Lodi i Parmę , a także przez niektórych właścicieli ziemskich, jak Markiz Malaspina czy Ezzellino da Romano . Została zawarta przeciwko Fryderykowi I Barbarossie dążącemu do zniszczenia ich autonomii . Ubiegał się o zyskanie nad nimi całkowitej kontroli na sejmie w Roncaliga ( 1158 ). Liga zyskała poparcie papieża Aleksandra III , który również życzył sobie upadku imperializmu we Włoszech . 29 maja 1176 zjednoczone siły Ligi pokonały pod Legnano wojska Fryderyka I , który przez pokój wenecki zawarł sześcioletni rozejm ( 1177 - 1183 ), do czasu zawarcia umowy w Konstancji , gdzie włoskie miasta zgodziły się pozostać lojalnymi wobec Imperium, ale zatrzymały jurysdykcję ponad ich terenami.

W roku 1226 Liga Lombardzka została odnowiona przeciwko Fryderykowi II , próbującemu zyskać jeszcze większą władzę we Włoszech. Wojska Ligi zostały pokonane w Bitwie pod Cortenuova 27 listopada 1237 , potwierdzając reputację Cesarza jako sprawnego stratega. Przełomowym momentem był etap, kiedy nienawiść cesarza do Ligi była tak silna, że uniemożliwiła mu racjonalny pogląd i szansę pokojowego porozumienia, czego świadectwiem było odrzucanie wszystkich mediolańskich inicjatyw pokojowych i upieranie się przy bezwarunkowej kapitulacji . Mediolan i pięć innych miast w październiku 1238 bez powodzenia zakończyło oblężenie Brescii . Mimo to Liga, kolejny raz otrzymawyszy poparcie papieża , skutecznie przeciwdziałała wysiłkom Cesarza. Została rozwiązana w roku 1250 , po śmierci Fryderyka II .