Louis Adolphe Thiers

Louis Adolphe Thiers
Data urodzenia	1797
Data śmierci	1877
2. Prezydent Republiki Francuskiej Współksiążę Andory
Okres urzędowania	od 31 sierpnia 1871 ("Głowa państwa" od 13 lutego ) do 24 maja 1873
Poprzednik	Louis Jules Trochu
Następca	Patrice Mac-Mahon
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Louis Adolphe Thiers (ur. 18 kwietnia 1797 w Marsylii , zm. 3 września 1877 w Saint-Germain-en-Laye koło Paryża ) – francuski polityk, historyk, zwolennik monarchii konstytucyjnej.

Z zawodu adwokat i dziennikarz liberalny w Paryżu , gdzie pracował od 1821 roku. W roku 1830 wydał dziennik National. Jego działalność wpłynęła, że został inspiratorem protestu przeciwko ordonansom i współtwórcą rewolucji lipcowej . Pozyskał wkrótce masy ludowe, został po rewolucji 1830 radcą stanu i podsekretarzem stanu w ministerstwie skarbu, oraz deputowanym.

Działalność polityczną rozpoczął w okresie panowania Ludwika Filipa I . Wsławił się wówczas jako przeciwnik radykalnych ugrupowań republikańskich, krwawo stłumił zorganizowane przez nich powstanie w 1834 roku.

Od 1832 minister spraw wewnętrznych, później handlu i robót publicznych. Od 1836 premier i minister spraw zagranicznych od lutego do sierpnia. Wkrótce przeszedł do opozycji, po czym 1840 został premierem ministrem spraw zagranicznych od marca do października. Dążył do oparcia Francji o granice Renu , wobec jednakże zarzutów, że chce wywołać wojnę europejską, ustąpił z gabinetem i przeszedł znów do opozycji. Po 1848 przeciwnik Napoleona III wyznając poglądy orleanistyczne, w czasie zamachu stanu 1851 uwięziony, żył (1851-1852) na wygnaniu. Powróciwszy do Paryża poświęcił się badaniom naukowym, od 1863 znów deputowany, został znów przywódcą opozycji. W 1870 przeciwnik przedwczesnego wypowiedzenia wojny Prusom. Daremnie zabiegał w swej podróży o pomoc mocarstw dla Francji.

W opozycji do Napoleona III Bonaparte , którego nie doceniał, uważał za figuranta, którym łatwo będzie manipulować. W czasie wojny francusko-pruskiej w 1871 roku poddał Paryż wojskom pruskim oraz krwawo stłumił Komunę Paryską , za co zyskał przydomek "Krwawego Karła". Od 31 sierpnia 1871 stał na czele rządu, będąc prezydentem III Republiki, układał się z Bismarckiem o pokój ; dzięki też jemu Francja szybko spłaciła kontrybucję wojenną i już w 1873 została zwolniona od okupacji. Został obalony 24 maja 1873 przez Zgromadzenie Narodowe , doszedł znowu wraz z republikanami do władzy 1877.

Jest autorem wielotomowych "Historii Rewolucji Francuskiej" (1823-1827, 6 tomów) oraz "Historii Konsulatu i Cesarstwa" (1845-1862, 20 tomów). Zwolennik konstytucjonalizmu , nieprzychylny nowościom socjalnym, wyznawał poglądy nacjonalistyczne . W dziełach swych sławił Napoleona, a ostro ganił radykalizm rewolucji.

Poprzednik Louis Jules Trochu

Prezydent Francji od 1871 do 1873

Następca Edme Mac-Mahon

Poprzednik Louis Jules Trochu

Francuski książę Andory od 1871 do 1873

Następca Edme Mac-Mahon