Ludwig von Benedek

	Ludwig August von Benedek
	Feldzeugmeister
Data i miejsce urodzenia	14 lipca 1804; Sopron
Data i miejsce śmierci	27 kwietnia 1881; Graz
	Przebieg służby
Lata służby	od 1822
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Austriackiego, a później Armia Austro-Węgier
Jednostki	27. Regiment Piechoty 33. Regiment Piechoty
Stanowiska	generalny kwatermistrz Armii gubernator Węgier
Główne wojny i bitwy	wojny o Włoską niepodległość bitwa pod Goito ; bitwa pod Solferino ; bitwa pod San Martino ; wojna prusko-austriacka bitwa pod Sadową ;
	Odznaczenia

Ludwig August Ritter^[1] von Benedek ( węg. Lajos Benedek) (ur. 14 lipca 1804 w Sopronie , zm. 27 kwietnia 1881 w Grazu ) – generał austriacki ( Feldzeugmeister ).

Spis treści

1 Życiorys
- 1.1 Wiosna Ludów
- 1.2 Wojna prusko-austriacka
2 Awanse
3 Przypisy
4 Bibliografia

[ edytuj ] Życiorys

Z pochodzenia Węgier , Benedek urodził się w Sopronie, jako syn lekarza. Uczęszczał do Akademii Wojskowej im. Teresy ( niem. Theresianische Militärakademie) w Wiedniu , którą ukończył, jako siódmy najlepszy kadet. W 1822 został przypisany do 27. Regimentu Piechoty, w stopniu podporucznika . W roku 1833 uzyskał stopień porucznika oraz przydział do Głównego Kwatermistrzostwa. W 1835 mianowano go kapitanem .

W 1840 Benedek uzyskał stopień majora , a następnie, w 1843 podpułkownika , jako aide-de-camp Głównodowodzącego Wojsko w Galicji.

W 1846 roku stłumił ruch wolnościowy w Galicji . 26 lutego 1846 r. maszerując na Kraków, wraz z okolicznymi chłopami, pokonał, pod Gdowem , oddział powstańczy. Za ten czyn został odznaczony Krzyżem Rycerskim Orderu Leopolda i mianowany pułkownikiem .

Za kampanię włoską (zwłaszcza za dowodzenie pod Goito ) został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Leopolda oraz Krzyżem Rycerskim Orderu Marii Teresy , co wiązało się z otrzymaniem szlacheckiego tytułu Ritter (pisanego przed nazwiskiem). 3 kwietnia 1849 uzyskał stopień generała brygady oraz szefostwo Głównego Kwatermistrzostwa 2. Armii we Włoszech.

[ edytuj ] Wiosna Ludów

Von Benedek brał udział w bitwach w okresie Wiosna Ludów na terenie Węgier ( Győr , Szőny , gdzie został ranny), za co odznaczono go Krzyżem Zasługi Wojskowej , a później Włoch. W 1852 awansował na generała dywizji (Feldmarschalleutnant), w 1854 dowódcę IV Korpusu we Lwowie , który został postawiony w stan gotowości w czasie wojny krymskiej (1853-1856).

W lutym 1857 po przejściu feldmarszałka Josepha Radetzkiego na emeryturę został głównodowodzącym II Korpusu Armii. Na wiosnę 1859 dowodził VIII Korpusem w wojnie wojnie francusko-austriackiej biorąc udział, pod komendą cesarza Franciszka Józefa I , w bitwach pod Solferino i San Martino ).

Ponieważ Benedek, w przeciwieństwie do innych generałów austriackich, z powodzeniem walczył w wojnie francusko-austriackiej, 30 stycznia 1860 został mianowany szefem sztabu generalnego, 19 kwietnia cywilnym i wojskowym gubernatorem Węgier, a już 20 października głównodowodzącym oddziałów austriackich w Wenecji i krajach alpejskich. 18 kwietnia 1861 został dożywotnim członkiem austriackiej Izby Panów .

[ edytuj ] Wojna prusko-austriacka

U zarania konfliktu , von Benedek został mianowany głównodowodzącym Armii Północnej, które to stanowisko odrzucił wcześniej trzykrotnie, twierdząc, iż nie posiada dostatecznego rozeznania terenu ani przeciwnika. Porażka w bitwie pod Sadową , która w konsekwencji zakończyła przegraną całą wojnę, doprowadziła do złożenia Benedeka ze stanowiska ( 26 lipca 1866 ) oraz procesu wojskowego , zakończonego dopiero po wstawiennictwie cesarza. Von Benedekowi zakazano poruszania tego tematu, co pozostawiło go bezbronnym wobec gazet, zarzucających mu całkowitą odpowiedzialność za klęskę Austrii. Bardzo upokorzony atakiem „ Wiener Zeitung ” powrócił do Grazu , gdzie żył w odosobnieniu i gdzie zmarł 27 kwietnia 1881.