Martynika

Région Martinique Martynika
Flaga Martyniki Herb Martyniki
Hymn : La Marseillaise (Marsylianka)
Język urzędowy	francuski
Stolica	Fort-de-France
Status terytorium	Departament zamorski
Zależne od	Francji
Głowa terytorium	prezydent François Hollande
Prefekt	Laurent Prévost
Szef rządu	Przewodniczący Rady Regionu Alfred Marie-Jeanne
Powierzchnia  • całkowita	1128 km²
Liczba ludności  (2006)  • całkowita   •  gęstość zaludnienia	399 000 353, 7 osób/km²
Jednostka monetarna	euro (EUR, €)
Rok utworzenia	wydzielenie z Antyli Francuskich 1783
Strefa czasowa	UTC -4
Kod ISO 3166	MQ/MTQ/474
Domena internetowa	.mq
Kod telefoniczny	+596

Martynika ( fr. Martinique) – departament zamorski Francji , obejmujący karaibską wyspę Martynika, położoną w archipelagu Wysp Zawietrznych w Małych Antylach , między dwoma niezależnymi państwami Dominiką na północy i Saint Lucią na południu.

Geografia

Martynika to górzysta wyspa pochodzenia wulkanicznego . Posiada ona kilka wulkanów, z których najbardziej znany, a zarazem najwyższy, to Montagne Pelée (1397 m n.p.m.). Podczas erupcji 8 maja 1902 gorąca chmura wulkaniczna zniszczyła całkowicie nadmorskie miasto Saint-Pierre . Zginęło wówczas 30 tysięcy osób. Ostatni wybuch tego wulkanu miał miejsce w 1929 .

Na wyspie panuje klimat równikowy wilgotny ze średnimi temperaturami 24-28 °C. Średnie roczne sumy opadów wynoszą od 1250 mm na wybrzeżu po 5000 mm we wnętrzu wyspy.

Na żyznych glebach wulkanicznych rosną bujne lasy równikowe , choć występują tu również sprowadzone z Europy gatunki drzew. Na wybrzeżach spotyka się roślinność namorzynową .

Historia

Wyspa została odkryta przez Krzysztofa Kolumba , który w 1502 roku podczas swojej czwartej podróży do Ameryki na krótko przybił do brzegu w okolicach dzisiejszego Le Carbet . Pierwsi francuscy osadnicy pojawili się jednak dopiero w 1635 roku. Od tego czasu wyspa pozostaje nieomal nieprzerwanie w rękach Francuzów. Francuscy plantatorzy sprowadzali na wyspę niewolników do pracy przy trzcinie cukrowej . Dopiero w 1848 uzyskali oni wolność. Od tej pory tworzą oni swoistą kreolską kulturę wyspy.

W 1946 Martynika uzyskała status departamentu zamorskiego Francji. Z inspiracji komunistycznych władz kubańskich od 2 połowy lat 60. XX wieku zaczęły aktywnie działać na wyspie ugrupowania o orientacji lewicowej, których celem jest niepodległość wyspy. W latach 70. i 80 cieszyły się poparciem nawet kilkunastu procent Martynikańczyków. Ugrupowania te do końca lat 80. XX wieku zorganizowały łącznie kilkanaście demonstracji proniepodległościowych. By rozładować społeczne napięcie, władze francuskie w roku 1982 zdecydowały się na ograniczone reformy decentralizacyjne i samorządowe. W ich wyniku Martynika, będąc departamentem zamorskim Francji, uzyskała również status regionu . Z budżetu centralnego Francji wydzielono znaczne środki na rozwój tego biednego i przeludnionego terytorium. W 1998 roku wyspa uzyskała dodatkowe, ograniczone uprawnienia autonomiczne, m.in. powołano do życia Radę Regionalną. Działania te przyniosły skutek w postaci zaniku żądań niepodległościowych (popiera je 2-4% obywateli). Skuteczność działań władz francuskich potwierdziły wyniki referendum z 7 grudnia 2003 roku przy frekwencji wynoszącej 43, 94% uprawnionych, minimalna większość z głosujących bo 50, 34%, opowiedziała się za politycznym i administracyjnym status quo wyspy (departament i region zamorski Francji — DOM i ROM). Za autonomią wewnętrzną w ramach tzw. zbiorowości zamorskiej (collectivité d'outremer) na wzór innych francuskich terytoriów zależnych: Majotty , Polinezji Francuskiej , Saint-Barthélemy , Saint-Martin , Saint-Pierre i Miquelon oraz Wallis i Futuna , opowiedziało się 49, 52% głosujących. Martynika, jako integralna część Republiki Francuskiej, jest członkiem Unii Europejskiej (jest jej regionem peryferyjnym ).

Ustrój polityczny

Martynika ma jednocześnie status departamentu i regionu administracji Francji, co oznacza, że ma swoich bezpośrednich przedstawicieli we francuskim Zgromadzeniu Narodowym wybieranych bezpośrednio w wyborach. Na czele wyspy stoi prefekt , który zarządza radą generalną. W 2003 pojawił się projekt połączenia administracji regionalnej i departamentalnej, ale został on odrzucony podczas referendum .

Departament Martyniki dzieli się na 34 gminy ( fr. commune).

Społeczeństwo

Martynika jest gęsto zaludnioną wyspą - na 1 km² przypada 354 mieszkańców. Jest zróżnicowana pod względem etnicznym: mieszkają tu Murzyni, Mulaci, Hindusi, Chińczycy, Kreole i Europejczycy. Większość ludności wyznaje katolicyzm . Językiem urzędowym kraju jest język francuski , ale mieszkańcy wysp posługują się językiem kreolskim .

Religia(2000):

• Katolicyzm : 73, 35%

• Protestantyzm : 9, 88%:
  • Kościół Adwentystów Dnia Siódmego : 5, 06%
  • Chrześcijańska Misja Ewangeliczna : 1, 57%
  • Zielonoświątkowcy : 1, 52%
  • Chrześcijański Kościół Braterski (wolni chrześcijanie): 0, 33%
• Świadkowie Jehowy : 1, 17%

• Bahaizm : 0, 5%
• Islam : 0, 5%
• Hinduizm : 0, 3%

Gospodarka

Gospodarka wyspy opiera się na dwóch sektorach: rolnictwie i turystyce . Uprawy mają głównie charakter plantacji , produkujących głównie na potrzeby eksportu trzcinę cukrową , banany i kwiaty egzotyczne. Ponadto na potrzeby miejscowej ludności uprawia się bataty i maniok . Pewne znaczenie ma hodowla zwierząt . Za to słabo rozwinięte jest leśnictwo i rybołówstwo .

Martynikański przemysł ogranicza się głównie do przemysłu cukrowniczego, któremu obok produkcji cukru towarzyszy destylacja rumu .

Wyspę najczęściej odwiedzają oczywiście turyści z Francji, a także ze Stanów Zjednoczonych . Z tymi dwoma krajami Martynika ma regularne połączenia lotnicze z portu w Le Lamentin , koło Fort-de-France .

Głównym partnerem handlowym Martyniki jest Francja.

Zobacz też

• Zamieszki we francuskich departamentach zamorskich (2009)
• gminy departamentu Martynika

Linki zewnętrzne

• Prefektura Martyniki
• Fotografia podróżnicza - Martynika - zdjęcia i informacje