Metal progresywny

Metal progresywny – podgatunek heavy metalu , który posiada wiele cech rocka progresywnego , w tym złożone struktury kompozycyjne, niestandardowe i zmienne metrum , zawiłe partie instrumentalne^{[ potrzebne źródło ]}. Wysoki poziom artystyczny kompozycji często łączony jest z obszernymi tekstami w formie opowieści epickich, co w rezultacie daje długie utwory (nawet 15-20 minut) i albumy koncepcyjne ^{[ potrzebne źródło ]}.

Historia

Początków metalu progresywnego należy szukać w muzyce zespołów z nurtu rocka progresywnego z lat 60. i 70., takich jak Yes , Pink Floyd , Jethro Tull , King Crimson , Genesis czy Rush ^{[ potrzebne źródło ]}. Jednak metal progresywny nie był niezależnym gatunkiem muzycznym aż do połowy lat 80. I chociaż takie grupy, jak na przykład Rainbow , grały muzykę posiadającą wiele cech metalu progresywnego i eksperymentowały z różnymi stylami, m.in. klasycznymi , zespoły z tego okresu, dążące do uniezależnienia gatunku, zaliczane są zwykle do formacji heavymetalowych. Grupy takie, jak Fates Warning , Queensrÿche oraz Dream Theater połączyły w swojej muzyce elementy rocka progresywnego – głównie struktury kompozycyjne i sposoby aranżacji – z charakterystyką heavy metalu, przypisywaną zespołom takim, jak Metallica , Deep Purple , Black Sabbath , Death , Megadeth , Voivod czy Iron Maiden ^{[ potrzebne źródło ]}. Pomimo, że zaczynały jako formacje heavymetalowe opierające się na bluesie , wykreowane przez nie elementy progresywnego metalu przetrwały lata i były później wykorzystywane przez inne zespoły^{[ potrzebne źródło ]}. Grupie Judas Priest , która nie gra zresztą muzyki progresywnej, przypisuje się nagranie piosenki "Victim Of Changes" uznawanej za pierwszy przykład metalu progresywnego^{[ potrzebne źródło ]}.

Gatunek po raz pierwszy zyskał rozgłos w mediach na początku lat 90. , kiedy utwór "Silent Lucidity" grupy Queensrÿche stał się hitem w MTV i stacjach radiowych^{[ potrzebne źródło ]}. Nie była to, co prawda, typowo progresywno-metalowa piosenka, jednak zjednała ona muzyce tego zespołu rzeszę fanów, co odbiło się na popularności innych formacji z tego czasu grających metal progresywny^{[ potrzebne źródło ]}. W roku 1993, utwór grupy Dream Theater "Pull Me Under" (z płyty Images and Words ) stał się popularny w radiu i MTV^{[ potrzebne źródło ]}. Ma on więcej cech gatunku niż "Silent Lucidity", jednak częściej był zaliczany do "czystego" heavy metalu^{[ potrzebne źródło ]}.

Zespoły, które pojawiły się w latach 90., np. Pain of Salvation , Opeth , Ayreon , Tool i Symphony X , wykreowały, każdy z osobna, swój własny styl, odchodząc od klasycznych brzmień Dream Theater i Fates Warning^{[ potrzebne źródło ]}. Pain of Salvation i Opeth zaczerpnęły z mniej znanych zespołów progresywno-rockowych z lat 70. , Tool przejął elementy od King Crimson, łącząc je z wpływami alternatywnego rocka ^{[ potrzebne źródło ]}. Ayreon został przy tradycyjnych tematach metalu progresywnego, ulegając jednak wpływom opery rockowej ^{[ potrzebne źródło ]}, zaś Symphony X stworzyła połączenie power metalu z elementami progresywnymi, likwidując lukę pomiędzy tymi podgatunkami^{[ potrzebne źródło ]}.

Również ważne dla rozwoju gatunku było położenie większego nacisku na aspekty techniczne, zapoczątkowane w latach 80. Na czele stały zespoły takie, jak Watchtower , Atheist i Cynic , które pokazały w swoich piosenkach dużą złożoność kompozycji i wirtuozerię w części instrumentalnej^{[ potrzebne źródło ]}. Jednak, grupy te nie były określane jako progresywno-metalowe. Atheist i Cynic, mimo stosowania w swojej muzyce elementów jazzu , zaliczano głównie do death metalu ze względu na używanie growlu ^{[ potrzebne źródło ]}.

Różnorodność

Metal progresywny można podzielić na niezliczoną ilość podgatunków, które zawierają wpływy przeróżnych stylów muzycznych. Na przykład style grup King's X i Opeth , powszechnie uważanych za progresywno-metalowe, są zupełnym przeciwieństwem^{[ potrzebne źródło ]}. King's X czerpie głównie z lżejszych odmian rocka^{[ potrzebne źródło ]}. Zespół ten przy okazji przyczynił się do rozwoju formacji inspirujących się grungem , jak Pearl Jam , którego basista Jeff Ament stwierdził: "King's X wynalazł grunge"^{[ potrzebne źródło ]}. Natomiast Opeth jest często określany jako zespół deathmetalowy, głównie dzięki ciężkim gitarom i growlowi, choć Mikael Åkerfeldt jako główną inspirację dla ich muzyki wskazuje grupy Yes i Camel ^{[ potrzebne źródło ]}.

Muzyka klasyczna i symfoniczna również wywarła duży wpływ na metal progresywny, czego przykładem są grupy: Symphony X , Shadow Gallery czy Devin Townsend , które łączą tradycyjne cechy gatunku ze złożonością i okazałością kompozycji klasycznych^{[ potrzebne źródło ]}. Natomiast niektóre zespoły, jak Liquid Tension Experiment czy Planet X wykorzystują elementy jazzowe^{[ potrzebne źródło ]}. Jeszcze innym przykładem mogą być formacje Cynic i Pestilence , które zmieszały jazz fusion z death metalem^{[ potrzebne źródło ]}. Devin Townsend zawiera nawet w swojej twórczości elementy stylu ambient ^{[ potrzebne źródło ]}. Metal progresywny często łączy się również z power metalem (festiwal ProgPower) lub z thrash metalem (album Time Does Not Heal zespołu Dark Angel )^{[ potrzebne źródło ]}.

Zobacz też

• Zespoły grające progresywny metal

Linki zewnętrzne

• Metal progresywny na www.progarchives.com ( ang. )