Muhammad Ali (bokser)

Cassius Marcellus Clay, Jr
Pseudonim	The Greatest, The Champ, The Louisville Lip
Data i miejsce urodzenia	17 stycznia 1942 Louisville
Narodowość	Stany Zjednoczone
Styl	praworęczny
Kategoria wagowa	ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk	61
Zwycięstwa	56
Nokauty	37
Porażki	5
Remisy	0
No contests	0

Dorobek medalowy

Reprezentacja Stany Zjednoczone Igrzyska olimpijskie Złoto Rzym 1960 boks (waga półciężka)

Muhammad Ali, urodzony jako Cassius Marcellus Clay, Jr. (ur. 17 stycznia 1942 w Louisville ) – amerykański bokser .

Zdobył złoty medal podczas Igrzysk Olimpijskich w Rzymie , później uzyskał wielką sławę jako bokser zawodowy. Jako jedyny bokser w historii trzykrotnie zdobył tytuł mistrza świata wszechwag i skutecznie bronił go dziewiętnaście razy. Stoczył 61 walk, wygrał 56 pojedynków (z czego 37 przez nokaut ). Poniósł tylko 5 porażek.

Przeszedł na islam i znany był ze swych poglądów antywojennych, które nie raz demonstrował w kontekście amerykańskiej interwencji w Wietnamie .

Obecnie zmaga się z chorobą Parkinsona . Lekarze uważają, że jest ona spowodowana stylem walki boksera, który często wręcz zapraszał przeciwnika do uderzenia go i przyjmował wiele ciosów (specyficzna niska garda).

Biografia

Kariera amatorska

Cassisus Marcellus Clay Jr. wychował się w rodzinie malarza billboardów , Cassiusa Claya Seniora, wraz z młodszym bratem, Rudolphem. Pierwszy kontakt z boksem Ali zawdzięcza policjantowi z Louisville Joe E. Martinowi, który skierował do salki bokserskiej 12-letniego, schodzącego na złą drogę, Cassiusa. Clay rozpoczął treningi z miejscowym trenerem, Fredem Stonerem. Pod kierownictwem Stonera Cassius Clay zdobył sześć tytułów Złotych Rękawic Kentucky, dwa tytuły Złotych Rękawic na szczeblu krajowym, tytuł mistrza krajowego, a w końcu, w wieku 18 lat, złoty medal w kategorii półciężkiej na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1960 r. w Rzymie. Podczas Igrzysk Clay pokonał w finale polskiego zawodnika Zbigniewa Pietrzykowskiego . Bilans amatorskich walk Claya to 100 zwycięstw i 5 porażek.

Początek zawodowstwa

Zaraz po zdobyciu mistrzostwa olimpijskiego Clay przeszedł na zawodowstwo. Pierwszą profesjonalną walkę stoczył 29 października 1960 r. z Tunneyem Hunsakerem, wygrywając na punkty.

W latach 1960 - 1963 stoczył w sumie 19 walk, wygrywając wszystkie, w tym 15 przed czasem. Poznał w tym czasie swego późniejszego trenera, Angelo Dundeego .

Zdobycie tytułu

Ali zdobył pierwszy tytuł mistrza świata w 1964 roku, w wieku 22 lat, pokonując ówczesnego mistrza, Sonny’ego Listona . Mimo iż faworytem był Liston (Cassiusa Claya uważano głównie za mocnego w słowach), poddał się już w siódmej rundzie. Po zakończeniu walki Cassius Clay biegał po ringu, krzycząc do mikrofonów "I shook up the world" ( pol. Wstrząsnąłem światem) oraz "I am the greatest" ( pol. Jestem największy). Zdjęcia z walki obiegły cały świat.

Po walce przystąpił oficjalnie do Nation of Islam , radykalnej organizacji czarnoskórych Amerykanów, wyznających islam , prowadzonych przez Malcolma X oraz Ellijaha Muhammada. Zrezygnował z nazwiska Cassius Clay - początkowo nazwał się Cassius X. Po tym, jak Ellijah Muhammad przezwał go "Ali", przyjął nazwisko Muhammad Ali.

W rewanżu, rozegranym w maju 1965 , Liston ponownie przegrał z Alim, tym razem znokautowany już w połowie pierwszej rundy. Szybki cios, który powalił Listona, pozostał niezauważony, nie tylko przez Listona, ale również przez sędziego i publiczność, dając podstawy podejrzeniom o manipulację. Choć w powtórkach telewizyjnych widać cios Alego, nokaut ten pozostaje kontrowersyjny do dziś.

Przez następne dwa lata Ali z powodzeniem bronił tytułu w walkach, m.in. z Floydem Pattersonem , niemieckim mistrzem Europy, Karlem Mildenbergerem , George'em Chuvalo , Henrym Cooperem , Brianem Londonem , Clevelandem Williamsem , Ernestem Terrellem i Zorą Folleyem .

Ali był nadzwyczajnie szybki, prowokował swoich przeciwników opuszczając ręce podczas walki oraz przez specyficzny taniec na ringu. Kombinacją nóg zwaną "Ali Shuffle" ( pol. Przekładanka Alego), zadziwiał nie tylko publiczność, ale i samych przeciwników, którym rzadko dawał się zapędzić do narożnika.

Zakaz pracy 1967-1970

W 1967 roku Ali został skazany na karę więzienia w zawieszeniu za odmowę służby wojskowej i wyjazdu na wojnę do Wietnamu . Skutkiem wyroku było odebranie paszportu , tytułu mistrza świata boksu oraz licencji profesjonalnego boksera. Przez trzy lata Ali nie mógł walczyć ani opuszczać terytorium USA. Zarabiał na życie jako propagator islamu, brał udział w reklamach, przedstawieniach telewizyjnych oraz teatralnych (wystąpił w musicalu Broadway jako Buck White). Jako bokser mógł stoczyć jedynie zainscenizowaną dla kamer walkę przeciwko wielkiemu poprzednikowi, byłemu mistrzowi świata w latach 1952 - 1956 , Rocky'emu Marciano . W końcu, po procesie apelacyjnym, wyrok został uchylony. W roku 1970, gubernator stanu Georgia wydał zezwolenie na udział Alego w walce. 26 października w Atlancie Muhammad Ali powrócił na ring, wygrywając z Jerrym Quarrym w 3. rundzie przez KO. Tego roku walczył jeszcze z Oscarem Bonaveną i pokonał go przez KO w 15. rundzie.

Pierwsze porażki

8 marca 1971 Ali spotkał się z Joe Frazierem legitymującym się bilansem 26-0. Walka w Madison Square Garden pomiędzy dwoma niepokonanymi bokserami została nazwana "Pojedynkiem stulecia" i rzeczywiście, do dziś pozostaje w annałach zawodowego boksu. Frazier wygrał jednogłośnie (na punkty), posyłając Alego na deski w finałowej, 15. rundzie (knock down) i tym samym przerywając passę jego 31 kolejnych zwycięstw.

Po następnych 10 wygranych w latach 1971 - 1973 , w tym sześciu przed czasem (w pokonanym polu pozostawił m.in. George'a Chuvalo i Floyda Pattersona ), Ali spotkał się 31 marca 1973 z Kenem Nortonem . Norton w tym pojedynku doprowadził do drugiej porażki Alego, łamiąc mu szczękę.

Szczyt kariery

Pół roku później Ali zrewanżował się Nortonowi, pokonując go na punkty. Po zwycięstwie w rewanżu nad kolejnym pretendentem, Joe Frazierem, w styczniu 1974 , mógł zmierzyć się już z aktualnym mistrzem świata wszechwag, George'em Foremanem i walczyć o odzyskanie tytułu. Walka, zorganizowana przez Dona Kinga w stolicy Zairu , Kinszasie , została nazwana "The Rumble in the Jungle" ( pol. "Bijatyka w dżungli"). Ali przyjął w tym spotkaniu niezwykłą taktykę. Wiedząc o tym, że Foreman zwykle wygrywał przez nokaut w pierwszych rundach, przez siedem pierwszych odsłon pozostawał w defensywie. Opierał się o liny i przyjmował wszystkie ciosy Foremana na gardę, odpowiadając z rzadka ciosami prostymi. W ósmej rundzie Foreman był już krańcowo zmęczony, wtedy zupełnie nieoczekiwanie Ali błyskawicznie zaatakował, bezdyskusyjnie nokautując ustępującego mistrza.

Po walce obaj zawodnicy zaprzyjaźnili się. Film dokumentalny When We Were Kings ( pol. Gdy byliśmy królami) autorstwa Leona Gasta, zdobył w 1996 Oscara w kategorii Film Dokumentalny . Podczas wręczenia nagrody na scenie pojawili się obaj ówcześni adwersarze, przy czym Foreman pomógł wchodzić po schodach cierpiącemu na chorobę Parkinsona Alemu, ilustrując przyjaźń między sportowcami.

Norman Mailer , który był wśród dziennikarzy obsługujących spotkanie, napisał w 1975 książkę pt. The Fight ( pol. Walka). Grupa Jethro Tull nagrała w 1974 piosenkę "Bungle in the Jungle", podobnie jak The Fugees (wraz z A Tribe Called Quest , Busta Rhymes i Johnem Forté ) - "Rumble in the Jungle".

W 2002 walka ta została uznana za 7. największe wydarzenie sportowe w rankingu Channel 4's "100 Greatest Sporting Moments".

Rękawice i szlafrok Muhammada Ali noszone w tej walce, znajdują się obecnie w National Museum of American History w Smithsonian Institution .

Schyłek kariery

1 października 1975 r. Don King z wielką pompą zorganizował następną walkę Alego, znów w egzotycznej scenerii, tym razem w Quezon City (wtedy Manilla), a przeciwnikiem był Joe Frazier. Po morderczej 14. rundowej "Thrilla in Manila", rozgrywanej w olbrzymim upale, Ali zwyciężył, gdyż Frazier nie mógł wznowić walki (miał tak zapuchnięte oczy, że nie widział).

Po trzech walkach rozegranych w 1976 r. (w tym ostatniej zakończonej przed czasem z Richardem Dunnem), Ali wystąpił w pojedynku wrestlerskim z mistrzem tej sztuki Antonio Inokim . Po 15 rundach pojedynek zakończył się remisem, ale Ali odniósł poważne obrażenia nóg. Potem stoczył jeszcze 3 zwycięskie pojedynki, w tym ze starym przeciwnikiem Kenem Nortonem. W lutym 1978 r. stracił tytuł, przegrywając z mistrzem olimpijskim z Montrealu z 1976 r. Leonem Spinksem . Co prawda odzyskał tytuł pół roku później, rewanżując się Spinksowi, ale było to już ostatnie jego zwycięstwo. Ogłosił przejście na emeryturę 27 czerwca 1979 r., ale wrócił w 1980 r., chcąc odzyskać tytuł, walcząc z Larry Holmesem . Niestety, nie dotrwał do końca pojedynku, trener Dundee poddał go po 10 rundach. Także ostatnia walka Alego, 11 grudnia 1981 z Trevorem Berbickiem zakończyła się przegraną.

Znaczenie Muhammada Ali

Muhammad Ali został uznany za pięściarza roku przez "Ring Magazine" najwięcej razy w historii. Jest jednym z zaledwie trzech bokserów wybranych sportowcem roku przez magazyn "Sports Illustrated". W 1993 r. agencja Associated Press podała, że Ali, wraz z Babe Ruthem , jest najbardziej rozpoznawanym sportowcem Ameryki.

W 1990 roku został wprowadzony do International Boxing Hall of Fame .

W 1996 r. miał honor zapalić znicz olimpijski Igrzysk Olimpijskich rozgrywanych w Atlancie .

W 1997 r. otrzymał "Arthur Ashe Courage Award". W 1999 r. stacja BBC w dorocznym programie "BBC Sports Personality of the Year" otrzymał tytuł Sportowca Stulecia.

W 2001 r. Michael Mann zrealizował film biograficzny Ali , z Willem Smithem w roli tytułowej. Smith i Jon Voight byli nominowani do Nagród Akademii Filmowej .

W listopadzie 2002 r. Muhammad Ali spędził trzy dni w Afganistanie , jako "Posłaniec Pokoju Narodów Zjednoczonych".

9 listopada 2005 r. otrzymał Medal Wolności , a 17 grudnia 2005 r. "Otto Hahn Peace Medal in Gold", przyznany przez Stowarzyszenie Narodów Zjednoczonych w Niemczech (United Nations Association of Germany), przyznany za jego wkład na rzecz ruchu praw człowieka.

W 1984 r. zdiagnozowano u niego parkinsonizm .

W 1999 jego córka Laila Ali także zaczęła występy jako profesjonalna bokserka.

Muhammad Ali mieszka w Scottsdale , Arizona z czwartą żoną, Yolandą 'Lonnie' Ali.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona
• Lista walk zawodowych w serwisie BoxRec

Poprzednik Sonny Liston	Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 25 lutego 1964 - 19 czerwca 1964 Pozbawiony tytułu	Następca Ernie Terrell
Poprzednik Sonny Liston	Mistrz świata wagi ciężkiej WBC 25 lutego 1964 - 11 marca 1969 Pozbawiony tytułu	Następca Joe Frazier
Poprzednik Ernie Terrell	Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 6 lutego 1967 - 29 kwietnia 1967 Pozbawiony tytułu	Następca Jimmy Ellis
Poprzednik George Foreman	Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 30 października 1974 - 15 lutego 1978	Następca Leon Spinks
Poprzednik George Foreman	Mistrz świata wagi ciężkiej WBC 30 października 1974 - 15 lutego 1978	Następca Leon Spinks
Poprzednik Leon Spinks	Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 15 września 1978 - 6 września 1979 Wakat	Następca John Tate