Napoleon IV Bonaparte

Napoleon IV w 1864

Napoleon Eugeniusz Ludwik Jan Józef Bonaparte, Prince Impérial et Fils de France, zwany Loulou (ur. 16 marca 1856 , zm. 1 czerwca 1879 ), jedyny syn cesarza Francuzów Napoleona III i jego małżonki cesarzowej Eugenii i ostatni następca tronu II cesarstwa francuskiego.

Napoleon III był, po zgonie brata Napoleona Ludwika (zm. 1831 ) i stryja Józefa Bonaparte (zm. 1846 ), jedynym przedstawicielem starszej linii dynastii i po jego bezdzietnej śmierci prawa do tronu cesarskiego przeszłyby na nielubianego kuzyna, księcia Napoleona zwanego Plonplon, syna b. króla Westfalii Hieronima Bonapartego , wielka była zatem radość pary cesarskiej, gdy po trzech latach małżeństwa urodził im się 16 marca 1856 syn zwany przez rodziców Loulou (od Louisa). Pierwszą edukację młody napoleonida odbierał w domu, w rodzinnym pałacu Tuilerie w Paryżu wraz ze swymi kuzynkami, księżniczkami Alba . Przystosowywano go także do dzieciństwa do kariery wojskowej (jak przystało członkowi dynastii Bonaparte ), do której wątły i chorowity chłopiec właściwie się nie nadawał. Po wybuchu wojny francusko-niemieckiej w roku 1870 czternastoletni Louis wysłany został jako obserwator na front koło Metzu i rzeczywistość wojny, którą teraz ujrzał, wywołała w nim głęboki kryzys psychiczny. Po przegranej wojnie ta ostatnia z francuskich monarchii została obalona i cesarzowa wraz z synem udała się na wygnanie do Anglii, gdzie wkrótce dołączył się do nich więziony dotychczas w Kassel b. cesarz Napoleon III. Cesarska rodzina osiedliła się w wynajętym pałacyku Camden House w miejscowości Chislehurst w hrabstwie Kent (dziś: część Londynu w dystrykcie Bromley ), gdzie Napoleon III zmarł na kamicę nerkową 9 stycznia 1873 . Wcale nie tak nieliczni bonapartyści we Francji obwołali wtedy młodego księcia cesarzem jako Napoleona IV i przywódcą ich ruchu, który swą koncepcję monarchii przeciwstawiał legitymistom (zwolennikom Henryka hrabiego de Chambord , ostatniego potomka Karola X ) oraz orleanistom (zwolennikom wygnanej w 1848 r. orleańskiej linii Burbonów ). Tymczasem Louis, mimo szoku doznanego na wojnie 1870 roku, przygotowywał się do kariery wojskowej jako oficer artylerii (idąc śladami wielkiego przodka, Napoleona I ) i uczęszczał do szkoły kadetów w Woolwich , którą mimo trudności językowych ukończył z wyróżnieniem w roku 1878 , po czym odbył wielką podróż do krewnych w Skandynawii (panujący wówczas w Szwecji i Norwegii Oskar II był jak on prawnukiem cesarzowej Józefiny ).

W roku 1879 uzyskał zezwolenie przyłączenia się do armii brytyjskiej jako obserwator i udał się do Afryki Południowej , gdzie oddziały brytyjskie walczyły z powstańcami z plemienia Zulusów . 1 czerwca 1879 udał się z małym oddziałem Anglików na pustynię, w stronę rzeki iTyotosi . Napadnięci przez afrykańskich wojowników wszyscy Brytyjczycy przerażeni, uciekli, zapominając o obowiązku ochrony młodego księcia i zostawiając go samego w obliczu ok. 36 Zulusów, z których siedmiu zaatakowało Napoleona. Zulusi zeznawali potem, że książę "walczył jak lew". Dwa dni później znaleziono jego nagie zwłoki z ok. 20 ranami od włóczni, wszystkie z przodu. To sugerowało, że długo się bronił - co potwierdzili potem przesłuchiwani Zulusi, mówiąc że to był prawdziwy lew, nie człowiek, i że oszczędziliby go, gdyby wiedzieli kim jest.

Zwłoki po próbie zabalsamowania przewieziono do Anglii, gdzie nieszczęsna matka musiała je zgodnie z prawem brytyjskim zidentyfikować.

Napoleon "IV" został najpierw pochowany obok ojca w kościółku w Chislehurst, a potem przeniesiony do ufundowanego przez cesarzową Eugenię opactwa w miejscowości Farnborough . W pogrzebie brali udział królowa Wiktoria i ks. Walii, późniejszy Edward VII oraz ok. 20 000 zwolenników dynastii z Francji. Trumnę nieśli m.in. książę Walii, następca tronu Szwecji i Norwegii i kuzyni zmarłego z rodzin Ornano i Murat . Spadkobiercą i następcą w prawach do tronu mianował ks. Napoleona Wiktora Bonapartego , omijając jego ojca Plonplona. Eugenia do końca życia nie zdjęła żałoby. Żyła do roku 1920 - a więc zobaczyła upadek cesarstwa Hohenzollernów , które wyrosło na ruinach monarchii napoleońskiej - i pochowana jest koło męża i syna w Mauzoleum Cesarskim w Farnborough.

Napoleon poległ w służbie armii brytyjskiej i królowa Wiktoria chciała mu wystawić pomnik w londyńskim Westminster Abbey , ale projekt upadł większością 15 głosów przeciw (liberałów pod przewodnictwem Chamberlaina ). Wiktoria się nie poddała i uczciła "Małego Księcia" pomnikiem w St. George's Chapel na zamku Windsor , obok posągu swego męża Alberta. Mieszkańcy Chislehurst wystawili mu pomnik w lesie koło Camden House.

Napoleon IV był prototypem postaci " Małego Księcia " w znanej powieści Antoine de Saint-Exupéry .

Bibliografia

• Katherine John, Kejsarprinsen, Stockholm 1941

Linki zewnętrzne

• Strona opactwa Farnborough: English, Français

Poprzednik Napoleon III

Głowa rodu Bonapartów 1873-1879

Następca Napoleon Józef Bonaparte

Poprzednik Napoleon III

Cesarz Francuzów (tytularny) 1873-1879

Następca Napoleon Józef Bonaparte