National Wildlife Refuge
National Wildlife Refuge to określenie dla rezerwatu przyrody w Stanach Zjednoczonych . Krajowy system rezerwatów zarządzany jest przez United States Fish and Wildlife Service (USFWS). Przedmiotem ochrony może być całość przyrody na terenach rezerwatów lub szczególne jej składniki: fauna , flora , twory przyrody nieożywionej.
Spis treści |
[ edytuj ] Zadania i podział rezerwatów
Rezerwaty w całości lub ich części mogą podlegać ochronie ścisłej , ochronie czynnej lub ochronie krajobrazowej . Ochrona ścisła polega na nieingerencji w naturalne procesy, ochrona czynna dopuszcza wykonywanie zabiegów ochronnych (np. usunięcie drzew zacieniających stanowisko cennego gatunku rośliny), a ochrona krajobrazowa polega na prowadzeniu gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej w sposób uwzględniający potrzeby przedmiotu ochrony.
W skład systemu wchodzi ponad 500 rezerwatów w całych Stanach Zjednoczonych. W nazwie każdego z nich znajduje się określenie "National Wildlife Refuge", "Wetland Management District", lub "Wildlife Management Area"; wyjątkami od tej zasady są:
- Bear River Migratory Bird Refuge
- Hart Mountain National Antelope Refuge
- National Bison Range
- National Elk Refuge
- National Key Deer Refuge
- Patuxent Research Refuge
- Sullys Hill National Game Preserve
[ edytuj ] Historia
Dekretem z 14 marca 1903 roku prezydent Theodore Roosevelt ustanowił Pelican Island National Wildlife Refuge u atlantyckiego wybrzeża środkowej Florydy , oficjalnie pierwszy rezerwat przyrody w Stanach Zjednoczonych i jednocześnie pierwszy element ogólnokrajowego systemu ochrony przyrody. Nie oznacza to jednak, że w przeszłości nie podejmowano prób chronienia fauny i flory w Ameryce.
Nie istnieje dokumentacja pierwszych planów i działań na rzecz ochrony masowo mordowanych zwierząt, wycinania lasów i osuszania zbiorników wodnych, ale wspomnienia podróżników i artykuły prasowe dotyczące terytoriów na zachód od Missisipi od połowy XIX wieku alarmowały, że postępuje wyniszczanie narodowego dobra.
Pierwsza akcja, zmierzająca w kierunku ochrony zabytków przyrody, była spowodowana ustawą Kongresu z 30 czerwca 1864 roku, zgodnie z którą Yosemite Valley miała zostać przekazana stanowi Kalifornia . Jednym z warunków, jakimi obciążono stan w zamian za przekazanie doliny było "zapobieżenie dalszemu niszczeniu fauny i flory w celach handlowych lub przemysłowych".
Dolina Yosemite wkrótce wróciła pod skrzydła rządu federalnego. W 1872 roku powstał Park Narodowy Yellowstone , głównie dla ochrony gorących źródeł i gejzerów , ale "nieopanowane niszczenie" fauny i flory zostało zakazane, co potwierdziła ustawa o ochronie parku z roku 1894.
Najwcześniejszym krokiem ku ochronie fauny na terenach będących w gestii władz federalnych był dekret prezydenta Granta z roku 1868, na mocy którego zakazano polowań na foki na Wyspach Pribiłowa u wybrzeży Alaski . W roku 1869 Kongres przegłosował odpowiednią ustawę. Samotna grupa wysepek na Morzu Beringa była miejscem kłusowniczego odłowu fok, w związku z czym władze postanowiły wystąpić w obronie swych interesów.
Podobnie postąpił w marcu roku 1891 prezydent Benjamin Harrison wydając dekret o leśnych i rybnych zasobach wyspy Afognak na Alasce, "w tym jej zatok i skał oraz wód terytorialnych oraz zwierząt, a zwłaszcza słoni morskich i wydr morskich ". Ta zdanie ukazało, że ochrona fauny, flory i przyrody nieożywionej była głównym celem prezydenckiej akcji.
Jako rezultat rosnącego przekonania o ważności zasobów naturalnych dla gospodarki, w roku 1871 departament rolnictwa ustanowił Federal Office of Commissioner of Fisheries, a w 1886 Division of Economic Ornithology and Mammalogy, których zadaniem miało być zbieranie informacji o zasobach naturalnych, zwłaszcza dotyczących fauny. Z przeprowadzonych przez te dwie instytucje badań wynikało, że zasoby te są w niebezpieczeństwie; na skutek ich wspólnego raportu podjęły działania organizacje społeczne i naukowe, które zaczęły wywierać naciski na Kongres.
Jedną z takich organizacji był Boone and Crockett Club, założony w roku 1887 przez grupę czołowych amerykańskich podróżników, pisarzy, naukowców i przywódców politycznych z Theodorem Rooseveltem na czele. Działalność Roosevelta w latach osiemdziesątych i dziewięćdziesiątych XIX wieku stawia go w pierwszym szeregu ludzi walczących o ochronę przyrody w całych Stanach Zjednoczonych. Nic więc dziwnego, że gdy objął urząd prezydenta USA w roku 190l, był doskonale zorientowany co należy dla zabezpieczenia zasobów naturalnych uczynić.
Na początku XX stulecia kraj stanął wobec faktu niemal doszczętnego wytępienia bizonów , postępujące wybijanie stad ptaków wędrownych przez kłusowników na Florydzie i wytępienia populacji tak licznych gołębi wędrownych (ostatni ptak tego gatunku zdechł w roku 1914). Opinia publiczna zdecydowanie wspierała wysiłki zmierające do ratowania zagrożonych form życia.
Na Florydzie, pragnąc walczyć z kłusownictwem, American Ornithologists Union i National Association of Audubon Societies (obecnie National Audubon Society) przekonały w roku 1901 legislaturę stanową do przyjęcia ustawy o ochronie ptactwa. Organizacje te zatrudniły następnie strażników i potworzyły sanktuaria ptasich kolonii.
Zainteresowanie opinii publicznej, wraz z działaniami prezydenta Roosevelta, spowodowały utworzenie pierwszego federalnie zarządzanego obszaru dla ochrony fauny (w tym wypadku pelikana brunatnego ) na Wyspie Pelikana w roku 1903. Był to pierwszy rezerwat przyrody w USA. Jego pierwszy strażnik, Paul Kroegel, zarabiał 1 dolara miesięcznie.
Przykład okazał się zaraźliwy i wkrótce wiele obszarów lądowych i wodnych zyskało podobny status.
[ edytuj ] Dane statystyczne (2004)
- Powierzchnia lądowa pod zarządem USFWS: 388, 533 km² [1]
- Powierzchnia wód i terenów bagiennych: 184, 852 km² [1]
- Liczba zarządzanych jednostek: 632 (w tym 545 rezerwatów, 37 obszarów wodnych i bagiennych i 50 ośrodków zarządzania) [1]
- Liczba rezerwatów ścisłych: 75 [1]
- Powierzchnia rezerwatów ścisłych: 83, 765 km² [1]
- Łączna długość rzek zarządzanych przez National Wild & Scenic Rivers System: 1, 691 km [1]
- Łączna liczba zwiedzających w 2004: 39, 847, 108 [1]
- Liczba ochotników pracujących w 2004: 32, 933 [1]
- Długość dróg wewnętrznych: 18, 800 km [1]
- Ilość budynków serwisowych: 5, 850 [1]
- Ilość budynków mieszkalnych 660 [1]
- Liczba mostów: 650 [1]
- Łączna długość ogrodzeń: 21, 720 km [1]
- Liczba urządzeń wodnych 9, 100 [1]
- Łączna liczba personelu: 3, 809 [1]
- Liczba strażników: 491 [1]
- Liczba funkcjinariuszy straży pożarnej: 538 [1]
[ edytuj ] Zobacz też
Przypisy
[ edytuj ] Linki zewnętrzne
| Walka na noże w amerykańskiej kampanii prezydenckiej | ||
Zaostrza się kampania prezydencka w USA, pełna wzajemnych oskarżeń i ataków personalnych. Prezydent Barack Obama określa swego republikańskiego oponenta Mitta Romney'a mianem bezlitosnego kapitalisty, Romney natomiast oskarża go o powiększenie długu publicznego.
|
||
| Największe organizacje lekarzy powołały sztab kryzysowy | ||
Najważniejsze organizacje lekarskie w Polsce powołały sztab kryzysowy. Wezwał on medyków i świadczeniodawców do niepodpisywania umów z NFZ na wystawianie recept refundowanych.
|
||
| Nowy wiersz Grassa, tym razem na temat Grecji | ||
W niecałe dwa miesiące po opublikowaniu krytykującego Izrael wiersza niemiecki laureat literackiej nagrody Nobla Guenter Grass ponownie wdał się w poetycką polemikę na aktualny polityczny temat - tym razem postępowania UE wobec pogrążonej w kryzysie Grecji.
|
||
| Odwrócenie trendów? PO już nie traci | ||
Platforma Obywatelska zyskuje na poparciu, PiS traci. Różnica między tymi partiami wynosi 10 procent - takie są wyniki najnowszego sondażu telefonicznego TNS Polska dla programu Forum w Telewizji Polskiej.
|
||
| Kombatanci upokorzeni na granicy? PiS interweniuje | ||
Klub Parlamentarny PiS domaga się od premiera reakcji na potraktowanie kombatantów na granicy polsko-białoruskiej. Weterani, którzy jechali do Polski na zjazd łagierników-żołnierzy AK, zostali - według PiS - upokorzeni przez polską Straż Graniczną.
|
