Polska muzyka rozrywkowa

Polska muzyka rozrywkowa – polska muzyka rozrywkowa to dziedzina kultury muzycznej obejmująca gatunki muzyki popularnej , tanecznej , utylitarnej . Do dziedziny tej zalicza się często także piosenkę aktorską , piosenkę kabaretową , poezję śpiewaną oraz jazz .

Polska muzyka rozrywkowa rozwijała się w okresie międzywojennym w twórczości zespołów muzyki tanecznej oraz jako kontynuacja pieśni ludowych i popularnych propagowanych na płytach, w polskich filmach i w audycjach telewizyjnych.

Po II wojnie światowej rozwój środków komunikacji sprawił, że rodzima piosenka cieszyła się rosnącym powodzeniem. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych w polskiej muzyce rozrywkowej pojawił się bigbit - przejęty z krajów anglosaskich nurt muzyki młodzieżowej , będącej często wyrazem buntu i nonkonformizmu .

Do tego nurtu należały zespoły: Blackout , Niebiesko-Czarni , Skaldowie oraz wokaliści: Czesław Niemen , Piotr Szczepanik , Tadeusz Woźniak .

Równolegle krystalizował się nurt piosenki poetyckiej, którego najwybitniejszymi przedstawicielami byli Ewa Demarczyk i Marek Grechuta (zaliczany także do progresywnego rocka ).

Na początku lat siedemdziesiątych z muzyki bigbitowej wyłonił się nurt polskiego rocka progresywnego, którego sztandarowy zespół SBB nagrywał płyty również poza granicami kraju. Do nurtu tego należały również zespół Budka Suflera , Klan oraz Czesław Niemen , który w latach siedemdziesiątych eksperymentował z rozbudowanymi formami cyklicznymi i brzmieniami instrumentów elektronicznych .

W upowszechnianiu polskiej muzyki rozrywkowej ważną rolę pełniły festiwale piosenki. Obok dwóch odbywających się co roku festiwali: Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Sopocie organizowano też liczne konkursy i festiwale poświęcone piosenkom o określonej tematyce, m.in. piosence żołnierskiej na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu oraz piosence rosyjskiej i radzieckiej na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze .