Postmodernizm (muzyka)

Postmodernistyczna muzyka - określenie używane wobec muzyki komponowanej od lat siedemdziesiątych XX w. Jest to nie tyle "muzyka postmodernistyczna", co "muzyka w postmodernistycznym świecie", wywodząca się "z wielości kultur i środowisk, z których wywodzili się kompozytorzy".

Cechy typowe lub najważniejsze utworów określanych jako postmodernistyczne:

• dorobek minionych epok traktowany jak magazyn motywów, którymi można dowolnie manipulować,
  • utwory w historycznych stylach, epizodycznie budzące skojarzenia z nowoczesnością (np. Krzysztofa Pendereckiego ),
  • kolaże ( Berio , Sznitke ),
  • utwory sprawiające wrażenie muzyki znanej, a zarazem przeobrażonej ( Arvo Pärt , Paweł Szymański )
• Rehabilitacja konsonansów i melodii
  • Diatonika
• Częsta powtarzalność motywów lub akordów (jak w minimalizmie)
  • Długo trwające brzmienia ( Henryk Górecki )
• Wyraźny emocjonalizm, patos i sentymentalizm często w romantycznym duchu. A z drugiej strony: sztuka może być bliska zabawie, nawet zabawna. Może być skontrastowana, zaskakująca, bulwersująca inaczej niż modernistyczna (np. Sznitke)
• Nawiązania do muzyki rockowej, a nawet popularnej ( Paweł Mykietyn )
• W przeciwieństwie do modernizmu: obojętność na idee postępu, na postulat zmieniania świata przez sztukę.

Zobacz też

• modernizm w muzyce