Proces IG Farben

Proces IG Farben (oficj. USA vs. Carl Krauch i inni) – szósty z dwunastu procesów procesów norymberskich , przeprowadzonych przed amerykańskimi trybunałami wojskowymi po zakończeniu II wojny światowej . Na ławie oskarżonych zasiadło 24 pracowników ze stanowisk kierowniczych przedsiębiorstwa IG Farben .

Oskarżeni podczas pierwszego dnia procesu.

[ edytuj ] Sędziowie

Sędziami w procesie byli Curtis Grover Shake , James Morris , Paul M. Hebert oraz Clarence F. Merrell . Głównym prokuratorem był Telford Taylor . Spośród 24 oskarżonych 13 zostało uznanych za winnych; skazano ich na karę więzienia od półtora roku do ośmiu lat. Dziesięciu oskarżonych uniewinniono ze wszystkich zarzutów. Max Brüggemann nie wziął udziału w procesie, a jego sprawa została wstrzymana 9 września 1947 roku ze względów medycznych.

[ edytuj ] Oskarżeni

Wszystkimi oskarżonymi byli dyrektorzy IG Farben, niemieckiego koncernu chemicznego. Koncern ten odgrywał dużą rolę już podczas I wojny światowej , kiedy to rozwinęła metodę Habera-Boscha , a następnie produkował syntetyczne azotany , potrzebne do wytwarzania materiałów wybuchowych, takich jak proch , dynamit czy trotyl . Podczas II wojny światowej , IG Farben produkował cyklon B , trujący gaz używany w obozach zagłady (innym dostawcą tego gazu była firma Tesch/Stabenow). IG Farben opracowało również proces syntezy benzyny i gumy z węgla , a tym samym przyczynił się znacznie do zdolności Niemiec do angażowania się w wojnę, mimo odcięcia od wszystkich głównych pól naftowych . Oskarżenia skoncentrowane były więc na przygotowaniu do prowadzenia agresywnej wojny, zmuszaniu do pracy niewolniczej i grabieży.

[ edytuj ] Zarzuty

Planowanie, przygotowanie, wszczęcie i prowadzenie wojny najeźdźczej w innych krajach;
Zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości poprzez rabunek i grabież z terytoriów okupowanych oraz zajęcie fabryk przemysłowych w Austrii , Czechosłowacji , Norwegii , Polsce , Francji i ZSRR ;
Zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości poprzez udział w zniewoleniu i deportacji do pracy przymusowej na gigantyczną skalę więźniów obozu koncentracyjnego, ludności cywilnej w krajach okupowanych oraz jeńców wojennych , a także złe traktowanie, terroryzowanie, torturowanie i zamordowanie osób wziętych do niewoli;
Członkostwo w organizacji przestępczej, SS ;
Działanie jako przywódcy w spisku mającym na celu popełnienie przestępstw wymienionych w punktach 1, 2 oraz 3.

Wszyscy zostali oskarżeni o przestępstwa z punktów 1, 2, 3 i 5. Tylko Christian Schneider , Heinrich Bütefisch oraz Erich von der Heyde zostali dodatkowo oskarżeni o członkostwo w SS, które już wcześniej zostało uznane za organizację przestępczą .

Pomimo dużej ilości dowodów przedstawionych przez oskarżenie, które wykazały, że koncern IG Farben był głęboko zaangażowany w remilitaryzację Niemiec po I wojnie światowej, sąd odrzucił zarzuty o przygotowanie agresywnej wojny i spiskowanie w tym celu. W przypadku zapisu punktu trzeciego dotyczącego "pracy niewolniczej" sąd "pozwolił oskarżonym skorzystać z konieczności obrony"^[1]. Jedynie w przypadku Auschwitz , gdzie IG Farben zbudował fabryki obok obozu koncentracyjnego z wyraźnym zamiarem wykorzystania więźniów jako robotników przymusowych, sąd dokonał oceny dowodów i stwierdził, że IG Farben działało z własnej inicjatywy. Sąd uznał, że oskarżeni mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności tylko w tym jednym przypadku.

Sędzia Herbert był innego zdania – twierdził, że skorzystanie z "konieczności" obrony nie znajduje zastosowania, a wszyscy oskarżeni powinni być uznani za winnych popełnienia przestępstw, o których mowa w punkcie 3 aktu oskarżenia. Stwierdził, że "akta ukazują, że Farben chętnie współpracowało i wykorzystywało każde nowe źródło siły roboczej, by się rozwijać. Lekceważenie podstawowych praw człowieka nie zniechęcało oskarżonych"^[2], oraz że "chęć współpracy z wykorzystującą niewolniczą pracę Trzecią Rzeszą wynikała z polityki firmy, która wpłynęła na całą organizację Farben"^[3]. Uważał także, że odpowiedzialności karnej powinni być poddani nie tylko oskarżeni, ale także inni menadżerowie Farben i ci, którzy świadomie uczestniczyli w kształtowaniu polityki korporacji^[4]. Sędzia Herbert wydał to oświadczenie 28 grudnia 1948 roku, prawie 5 miesięcy po procesie.

[ edytuj ] Wyrok

Oskarżony	Funkcja	Zarzuty					Wyrok
		1	2	3	4	5
Carl Krauch	przewodniczący Rady Nadzorczej członek Biura Planu Czteroletniego ( Göringa )	N	N	W		N	6 lat
Hermann Schmitz	prezes zarządu członek Reichstagu	N	W	N		N	4 lata
Georg von Schnitzler	przywódca ds. gospodarki militarnej kapitan w SA	N	W	N		N	2, 5 roku
Fritz Gajewski	dyrektor AGFA	N	N	N		N	uniewinniony
Heinrich Hörlein	szef ds. badań chemicznych	N	N	N		N	uniewinniony
August von Knierim	główny doradca szef działu prawnego	N	N	N		N	uniewinniony
Fritz ter Meer	kierownik II departamentu, odpowiedzialnego za zakłady chemiczne w pobliżu Auschwitz	N	W	W		N	7 lat
Christian Schneider	kierownik I departamentu, odpowiedzialnego za produkcję azotu i benzyny kierownik departamentu personalnego, wspierającego SS	N	N	N	N	N	uniewinniony
Otto Ambros	szef komisji ds. wojny chemicznej w ministerstwie wojny szef produkcji w Auschwitz	N	N	W		N	8 lat
Max Brüggemann	szef fabryki	N	N	N		N	nie brał udziału w procesie z powodów zdrowotnych
Ernst Bürgin	szef fabryki	N	W	N		N	2 lata
Heinrich Bütefisch	szef produkcji w Auschwitz Obersturmbannführer w SS	N	N	W	N	N	6 lat
Paul Häfliger	kierownik departamentu metali	N	W	N		N	2 lata
Max Ilgner	szef wywiadu i propagandy	N	W	N		N	3 lata
Friedrich Jähne	szef inżynierii	N	W	N		N	1, 5 roku
Hans Kühne	szef fabryki	N	N	N		N	uniewinniony
Carl Lautenschläger	szef fabryki	N	N	N		N	uniewinniony
Wilhelm Mann	farmaceuta członek SA	N	N	N		N	uniewinniony
Heinrich Oster	menadżer syndykatu ds. azotu	N	W	N		N	2 lata
Karl Wurster	szef fabryki	N	N	N		N	uniewinniony
Walter Dürrfeld	kierownik budowy zakładu w Auschwitz kierownik budowy zakładu w Monowicach (Auschwitz III)	N	N	W		N	8 lat
Heinrich Gattineau	wywiad i policja fabryki	N	N	N		N	uniewinniony
Erich von der Heyde	zastępca ds. wywiadu i policji fabryki Hauptsturmführer w SS członek OKW	N	N	N	N	N	uniewinniony
Hans Kugler	szef ds. sprzedaży barwników dla Europy Południowo-Wschodniej	N	W	N		N	1, 5 roku

N – uniewinniony W – uznany za winnego

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Koncern IG Farben

[ edytuj ] Linki zewnętrzne

Przypisy

↑ Telford Taylor. The Nuremberg War Crimes Trials. „International Conciliation”. 450, kwiecień 1949.
↑ Nuernberg Military Tribunal. Volume VIII, Page 1309 ( ang. ). Mazal Library. [dostęp 2010-03-26].
↑ Nuernberg Military Tribunal. Volume VIII, Page 1312 ( ang. ). Mazal Library. [dostęp 2010-03-26].
↑ Nuernberg Military Tribunal. Volume VIII, Page 1313 ( ang. ). Mazal Library. [dostęp 2010-03-26].

[0] Telford Taylor. The Nuremberg War Crimes Trials. „International Conciliation”. 450, kwiecień 1949.

[1] Nuernberg Military Tribunal. Volume VIII, Page 1309 ( ang. ). Mazal Library. [dostęp 2010-03-26].

[2] Nuernberg Military Tribunal. Volume VIII, Page 1312 ( ang. ). Mazal Library. [dostęp 2010-03-26].

[3] Nuernberg Military Tribunal. Volume VIII, Page 1313 ( ang. ). Mazal Library. [dostęp 2010-03-26].

[1]

[2]

[3]

[4]

Wikipedia - Wolna Encyklopedia