Proces RuSHA

Proces RuSHA (oficj. USA vs. Ulrich Greifelt i inni; nieoficj. niem. Volkstumsprozess - pol. dosł. proces o ludowość) - ósmy z 12-stu procesów norymberskich przeprowadzonych przed Amerykańskimi Trybunałami Wojskowymi po zakończeniu głównego procesu zbrodniarzy wojennych przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze . Tym razem na ławie oskarżonych znaleźli się członkowie hitlerowskich organizacji zajmujących się nazistowskimi programami rasowymi, na czele z Głównym Urzędem Rasy i Osadnictwa SS (Rasse- und Siedlungshauptamt, RuSHA). Proces został przeprowadzony w dniach 20 października 1947 - 10 marca 1948 .

Strona oskarżenia podczas procesu

Oskarżeni

Na ławie oskarżonych zasiadło 14 osób i, oprócz członków RuSHA, znaleźli się na niej członkowie Komisariatu Rzeszy do Spraw Konsolidacji Narodu Niemieckiego (Reichskommissar für die Festigung des deutsches Volkstums, w skrócie RKFDV, na jego czele stał sam Heinrich Himmler ), Głównego Urzędu Kolonizacyjnego dla Niemców etnicznych (SS-Hauptamt Volksdeutsche Mittelstelle, w skrócie VoMi) oraz Stowarzyszenia Lebensborn . Wszystkie powyższe instytucje znajdowały się w strukturach SS . Wśród oskarżonych znaleźli się: Otto Hofmann i Richard Hildebrandt (kolejni szefowie RuSHA), Ulrich Greifelt , który kierował RKFDV i jego zastępca Rudolf Creutz , Werner Lorenz (szef VoMi) oraz Max Sollmann (przewodniczący Towarzystwa Lebensborn).

Zarzuty

Zarzuty skupiły się na udziale oskarżonych w rasistowskich programach "czystości rasowej" i ich udziale w przesiedleniach przedstawicieli różnych narodowości. W szczególności obejmowało to dokonanie zbrodni wojennych i przeciw ludzkości w postaci: kradzieży dzieci narodowości nie-niemieckiej (które uznano za "aryjskie"), zmuszania "nie-aryjskich" kobiet do dokonywania aborcji , przeprowadzania przymusowej deportacji ludności krajów okupowanych z miejsca jej dotychczasowego zamieszkania i umieszczanie na jej miejscu ludności niemieckiej , wysyłania homoseksualistów i lesbijek do obozów koncentracyjnych oraz udziału w prześladowaniach Żydów . Do tego dochodził zarzut przynależności do organizacji przestępczej, czyli SS (jedynie Inge Viermetz , zastępczyni Maxa Sollmanna, nie była objęta tym zarzutem).

Wyrok

Jedynie członkowie Towarzystwa Lebensborn zostali zwolnieni z zarzutu porywania dzieci, co, jak stwierdził trybunał, przeprowadzały natomiast pozostałe instytucje. 13 oskarżonych zostało uznanych za winnych (z tego jednak 4 po ogłoszeniu wyroku zwolniono, uznając iż odbyli już karę przebywając w więzieniu przed i w trakcie trwania procesu), a Inge Viermetz uniewinniono.

Inge Viermetz podczas procesu

Wyrok Amerykańskiego Trybunału Wojskowego w tzw. procesie RuSHA:

1. Ulrich Greifelt - dożywotnie pozbawienie wolności
2. Otto Hofmann - 25 lat pozbawienia wolności (kara zamieniona na 15 lat pozbawienia wolności w 1951 )
3. Richard Hildebrandt - 25 lat pozbawienia wolności (wydany Polsce )
4. Werner Lorenz - 20 lat pozbawienia wolności (kara zamieniona na 15 lat pozbawienia wolności w 1951)
5. Rudolf Creutz - 15 lat pozbawienia wolności (kara zamieniona na 10 lat pozbawienia wolności w 1951)
6. Herbert Hübner - 15 lat pozbawienia wolności
7. Heinz Brückner - 15 lat pozbawienia wolności
8. Fritz Schwalm - 10 lat pozbawienia wolności
9. Otto Schwarzenberger - zwolniony z obowiązku odbywania kary (w więzieniu przebywał od 2 maja 1945 do 10 marca 1948)
10. Max Sollmann - zwolniony z obowiązku odbywania kary (w więzieniu przebywał od 6 lipca 1945 do 10 marca 1948 )
11. Gregor Ebner - zwolniony z obowiązku odbywania kary (w więzieniu przebywał od 5 lipca 1945 do 10 marca 1948)
12. Günther Tesch - zwolniony z obowiązku odbywania kary (w więzieniu przebywał od 13 maja 1945 do 10 marca 1948)
13. Konrad Meyer-Hetling - zwolniony z obowiązku odbywania kary (w więzieniu przebywał od 27 maja 1945 do 10 marca 1948)
14. Inge Viermetz - uniewinniona

Kara

Greifelt zmarł 6 lutego 1949 w więzieniu w Landsbergu . Hildebrandt został wydany władzom polskim, w celu osądzenia go za zbrodnie popełnione w prowincji Gdańsk-Prusy Zachodnie (skazany na śmierć przez powieszenie i stracony 10 marca 1952 ). Hübner, Brückner i Schwalm zostali wypuszczeni z więzienia w 1951, Hofmann w 1954 , a Lorenz w 1955.

Zobacz też

• Zakłady dla dzieci robotnic zagranicznych w III Rzeszy