Republika

Republika ( łac. res publica – dosł. rzecz pospolita, rzecz publiczna, rzecz stworzona pospołu) – zgodnie ze współczesną definicją ustrój polityczny , w którym władza jest sprawowana przez organ wyłoniony w wyniku wyborów na określony czas.

Do czasów II wojny światowej w języku polskim w nomenklaturze polityczno-prasowej używano słowa Rzeczpospolita . Odnoszono je nie tylko do Polski (jak się to obecnie robi), ale również do innych państw o ustroju republikańskim, szczególnie do Rzeczypospolitej Rzymskiej, Rzeczypospolitej Francuskiej, Rzeczypospolitej Weneckiej i Rzeczypospolitej San Marino.

W republice występują różne systemy rządów, zależnie od organu sprawującego władzę, którym może być:

• prezydent wybierany na określony czas, z ograniczoną (albo z nieograniczoną) możliwością ponownego wyboru; prezydent może być odpowiedzialny przed innym organem państwa, albo przed Historią (lub Bogiem);
• rząd odpowiedzialny przed parlamentem lub przed prezydentem.

Z uznaniem (albo nieuznaniem) danego państwa za republikę istnieją poważne problemy za względu na liczne historyczne definicje. Pod pojęciem republiki rozumiano kiedyś:

• Państwo o ustroju niemonarchicznym . Stanowisko to podzielali Machiavelli i Monteskiusz . Sam Monteskiusz dzielił republiki na demokratyczne i arystokratyczne.
• Państwo, czyli wspólnotę zjednoczoną prawem i wspólnym pożytkiem, jak pisał Jean Bodin . Uważał on monarchię za najlepszą republikę.
• Państwo o ustroju mieszanym , łączącym cechy monarchii, arystokracji i demokracji.

Ostatnia definicja szczególnie popularna była wśród polskich autorów, wzorujących się na stoikach rzymskich. Powodem tego jest nazywanie monarchii Królestwa Polskiego rzecząpospolitą, czyli republiką.

Historia

• w początkach VI wieku p.n.e. – powstała demokracja ateńska , jako pierwowzór ustroju republikańskiego. W języku greckim słowo dimokratia oznaczało i oznacza także dziś republikę.
• V - I wiek p.n.e. – klasyczna Republika rzymska , skąd wywodzi się termin republika.
• w średniowieczu – powstały miejskie republiki w Italii wzorowane na klasycznej rzymskiej, np. Florencka , Sieny , Lukki , oraz republiki kupieckie : Wenecka , Genui , a także ruska Republika Nowogrodzka ; niektóre z tych republik dotrwały do późniejszych czasów; ponadto powstał wtedy również Związek Szwajcarski , jako republika federalna istniejąca do dziś.
• XVI - XVIII wiek – Rzeczpospolita Obojga Narodów (rzeczpospolita=republika) jako przykład państwa o ustroju mieszanym: republiki z monarchią ; ponadto w Holandii powstała Republika Zjednoczonych Prowincji , jako republika federalna o charakterze protestanckim ( kalwińskim ).
• przełom XVIII i XIX wieku – w wyniku rewolucji amerykańskiej utworzono Stany Zjednoczone , które miały już charakter republiki nowożytnej; w wyniku rewolucji francuskiej Francja została tymczasowo przekształcona w republikę – również później, w wyniku wojen napoleońskich w Italii powstały nowe, krótkotrwałe republiki, np. Cisalpińska , Partenopejska czy Rzymska . Ustrój republikański dwukrotnie wybierali Grecy , raz w powstaniu 1800 r. proklamując Republikę Heptanezu, następnie po sukcesie pierwszej fazy powstania 1821 , proklamując Republikę Grecji. Jednak w zamian za wsparcie mocarstw, w 1832 r. przyjęli z zagranicy monarchę.
• lata 1815 – 1914 – utworzono Rzeczpospolitą Krakowską (istniała do 1846 roku); również Francja dwukrotnie przyjmowała na nowo ustrój republikański: w latach 1848 i 1870 ; nowe republiki powstały także w Ameryce Łacińskiej (np. Peru w 1821 roku).
• XX wiek – wiele państw w Europie , Azji i Afryce zaadaptowało ustrój republikański, rezygnując z monarchii; powstałe republiki mają (bądź miały) bardzo różny charakter: liberalne (np. w zachodniej Europie po II wojnie światowej ), socjalistyczne bądź komunistyczne (np. ZSRR , ChRL ), nazistowskie ( III Rzesza Niemiecka ), islamskie (np. Iran ) lub dyktatorskie junty wojskowe (liczne w Afryce ).

Zobacz też

• demokracja
• formy państwowe
• parlamenty świata
• republika bananowa
• republika federalna
• ustrój polityczny

Linki zewnętrzne

• Artykuł Włodzimierza Bernackiego