The Moody Blues
| The Moody Blues | |
 The Moody Blues na koncercie w Santa Ynez w 2005 r. |
|
| Rok założenia | 1964 |
| Pochodzenie |  Wielka Brytania |
| Gatunek | rock progresywny , rock symfoniczny |
| Aktywność | 1964-1972 1977- [1] |
| Wytwórnia płytowa | Decca Records Deram Records Threshold Records Polydor Records Universal Records |
| Obecni członkowie | |
| Justin Hayward John Lodge Graeme Edge |
|
| Byli członkowie | |
| Ray Thomas Michael Pinder Patrick Moraz Denny Laine Clint Warwick |
|
| Strona internetowa | |
The Moody Blues – brytyjska grupa rockowa , która powstała w 1964 r. w Birmingham . Zespół sprzedał ponad 50 milionów płyt i czternaście razy nagradzany był platynową płytą .
Spis treści |
[ edytuj ] Historia
[ edytuj ] 1964 – 1972
Grupa oficjalnie powstała 4 maja 1964 r. Ray Thomas , John Lodge i Michael Pinder wcześniej tworzyli zespół El Riot & the Rebels. Został rozwiązany, gdy Lodge, najmłodszy z członków grupy, rozpoczął edukację w technikum, a Pinder rozpoczął służbę wojskową. Później Pinder i Thomas założyli zespół Krew Cats. Dołączył do nich Denny Laine , Clint Warwick i Graeme Edge . Ta piątka zadebiutowała w 1964 r. na koncercie w Birmingham już jako "The Moody Blues".
Nazwa zespołu pochodzi od nazwy browaru Mitchells & Butlers , w skrócie M&B; członkowie zespołu określali sami siebie jako "The M B's". Browar ten miał sponsorować zespół, do czego jednak nie doszło. Nazwa nawiązuje także do utworu Duke'a Ellingtona – "Mood Indigo" [2] .
Grupa ta jako pierwsza połączyła elementy muzyki klasycznej z rockiem , określając podgatunek rocka symfonicznego . Jednakże we wczesnym okresie swojej działalności, w latach 1964-66, zespół grał głównie utwory w stylu rhythm and blues .
Jeszcze w 1964 r. podpisali kontrakt z wytwórnią Decca Records . We wrześniu tego roku wydali singiel "Lose Your Money", który zapoczątkował ich karierę. Kolejny singiel "Go Now", wydany w listopadzie, zajął pierwsze miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii i dziesiąte w USA. W następnym roku wydali swój pierwszy album – The Magnificent Moodies.
W 1966 nastąpiły zmiany personalne w składzie zespołu - odeszli Warwick, Laine i Rod Clark , który miał zastąpić Warwicka. Do zespołu dołączyli natomiast John Lodge i Justin Hayward . Wydany następnie drugi album Days of Future Passed ( 1967 ) zwiastował radykalną zmianę stylu muzycznego. Album ten, wydany przez Deram Records (oddział firmy Decca), zawierał także najbardziej znany przebój zespołu – piękną balladę "Nights in White Satin". Grupa w czasie długich lat istnienia zasadniczo zachowała wypracowane na Days of Future Passed łagodne symfoniczne brzmienie, uzyskiwane początkowo poprzez akompaniament orkiestry symfonicznej , a później przez wykorzystanie instrumentów elektronicznych , głównie melotronu .
W 1968 r. zespół nagrał swój trzeci album studyjny In Search of the Lost Chord. Album ten zajął piąte miejsce na brytyjskich listach, co było wynikiem znacznie lepszym niż w przypadku Days of Future Passed (27 miejsce). Członkowie zespołu eksperymentowali wtedy z LSD . Czterech z nich poświęciło się także medytacji transcendentalnej , co miało wpływ zarówno na teksty utworów (np. napisany przez Pindera "0m") jak i na grafikę albumu. Na płycie oprócz melotronu można także usłyszeć instrumenty orientalne, jak chociażby sitar .
Kolejny album zespołu, On the Threshold of a Dream (1969), był pierwszym albumem The Moody Blues, który zdobył szczyt brytyjskiej listy przebojów.
Wydany w tym samym roku (tym razem przez własną firmę płytową zespołu – Threshold Records) album To Our Children's Children's Children, który został zainspirowany pierwszą wyprawą człowieka na Księżyc, osiągnął drugie miejsce na brytyjskich listach przebojów.
W 1970 r. światło dzienne ujrzał kolejny album The Moody Blues – A Question of Balance. Charakteryzował się odejściem od bardziej złożonych form i brzmień w stronę bardziej tradycyjnych piosenek pop, chociaż grupa nadal wykorzystywała charakterystyczne brzmienie melotronu. Album okazał się kolejnym hitem zajmując pierwsze miejsce na listach w Wielkiej Brytanii i trzecie w USA. Pochodzący z niego singiel "Question" stał się drugim po "Go Now" największym przebojem zespołu (drugie miejsce w Wielkiej Brytanii).
W swoich dwóch następnych albumach Every Good Boy Deserves Favour i Seventh Sojourn zespół powrócił do brzmienia symfonicznego. W 1972 r. reedycja singla "Nights in White Satin" stała się dużym hitem w USA zajmując drugie miejsce na liście Billboard Hot 100 . W Wielkiej Brytanii singiel zajął miejsce dziewiąte, wyższe niż za pierwszym razem (19 miejsce). Nagrywanie materiału na album Seventh Sojourn przychodziło zespołowi z trudem, co było wynikiem nagrywania bez przerwy przez pięć lat. Mimo to album zajął pierwsze miejsce na liście Billboardu, a na koncerty trasy promującej wszystkie bilety zostały wyprzedane.
"Seventh Sojourn" wyznacza koniec klasycznego okresu w dziejach zespołu obejmującego siedem albumów studyjnych z lat 1967-1972. Po powrocie z trasy koncertowej w lutym 1974 r. zespół zdecydował o zawieszeniu działalności. Wszyscy członkowie zespołu zajęli się solowymi projektami (wśród nich znajdował się album Blue Jays (1975) nagrany wspólnie przez Haywarda i Lodge'a) i nie nagrali jako The Moody Blues nic przez następne 4 lata.
Muzyka grupy, często odbierana jako pretensjonalna i pompatyczna (m.in. dzięki wplecionym między utwory recytacjom poezji perkusisty oraz przypominającym muzykę symfoniczną brzmieniu instrumentów klawiszowych), nie poddała się ani rock-and-rollowym, ani psychodelicznym schematom obowiązującym w czasach największej jej popularności. Dotyczy to zarówno tekstów, skupiających się głównie na sprawach duchowych i filozoficznych, jak i muzyki, pozbawionej charakterystycznego dla rocka brudnego i agresywnego brzmienia [3] . Innym charakterystycznym rysem w stylistyce The Moody Blues była obecność w zespole pięciu kompozytorów, z których czterech śpiewało partie solowe, czasem w jednej piosence ("After You Came"). Grupa przetarła ścieżki dla licznych grup "środka" imitujących jej brzmienie oraz, co ważniejsze, dała podwaliny dla progresywnego rocka .
[ edytuj ] 1977 – 1991
W 1977 r. grupa zebrała się ponownie. W tym roku ukazał się też album koncertowy Caught Live + 5, nagrany podczas koncertu zespołu w Royal Albert Hall . Zespół był przeciwny wypuszczeniu tego albumu, lecz wytwórnia nalegała na jego wydanie. Jakość nagrania pozostawiała wiele do życzenia, ostro kontrastując z dopracowanym brzmieniem albumów studyjnych.
W 1978 r. ukazał się nowy album studyjny Octave. Podczas nagrywania członkowie często się sprzeczali, głównie Pinder i Thomas. Pinder był do tego stopnia niezadowolony z nagrania, że zdecydował się nie brać udziału w trasie promującej album. Octave zebrała jednak pozytywne recenzje. W miejsce Pindera, który definitywnie opuścił zespół, do grupy dołączył Patrick Moraz .
Kolejnym albumem był Long Distance Voyager ( 1981 ). Chociaż został on przyjęty dość chłodno przez krytyków, był bardzo popularny zajmując 1 miejsce na liście Billboardu i 6 w Wielkiej Brytanii, konkurując między innymi z nagraniami Madonny i The Police . Jego następca The Present ( 1983 ) nie zbliżył się jednak do wyników Voyagera.
W 1986 r. zespół odniósł kolejny sukces wraz z wydaniem albumu The Other Side of Life. Singiel z tego albumu – Your Wildest Dreams - plasował się w czołówkach list Europy i Ameryki. Popularność nagrania zainteresowała twórczością zespołu młodsze pokolenie. W tym samym roku zespół zagrał charytatywny koncert w Birmingham , z którego dochody zostały przeznaczone na szpital dziecięcy w Birmingham. Zespół zagrał 4 utwory, a następnie wystąpił jako backup dla George'a Harrisona razem z Electric Light Orchestra .
Album Sur la Mer wydany w 1988 r. zawierał więcej elementów synth popu . Kontynuował on dobrą passę zespołu, zbierając dobre recenzje. Passa ta zakończyła się wraz z wydaniem kolejnego albumu Keys of the Kingdom ( 1991 ), który okazał się dużą porażką komercyjną; żaden z utworów nie okazał się materiałem na hit. Album charakteryzował się częściowym odwrotem od bogatych syntezatorowych nakładek ku brzmieniom bardziej naturalnym, znanym z albumów zespołu z lat 70. Był to też ostatni album Moraza, który zdecydował się opuścić zespół. Odtąd The Moody Blues zostali kwartetem.
[ edytuj ] 1991 – do dziś
W latach 90' zespół skupił się głownie na koncertowaniu wydając jeden album koncertowy – A Night at Red Rocks ( 1993 ). Grupa wróciła do nagrywania dopiero w 1998 r. W następnym roku ukazał się album Strange Times, kontynuujący stylistyczny powrót zespołu do brzmienia znanego z klasycznego okresu działalności. Okazał się on pierwszym od prawie dwudziestu lat albumem Moody Blues, który nie spotkał się z nieprzychylnymi recenzjami brytyjskich krytyków i pierwszym wyprodukowanym samodzielnie przez zespół.
W 2002 r. na muzyczną emeryturę przeszedł jeden z założycieli zespołu – Ray Thomas . Odtąd zespół to trio składające się z Haywarda, Lodge'a i Edge'a. W 2003 trio wydało płytę December. Nagranie zawiera utwory o tematyce świątecznej i jest zarazem pierwszym od czasów The Magnificent Moodies albumem The Moody Blues, który zawiera utwory nienapisane przez członków zespołu. Jak dotąd jest to ostatni album studyjny zespołu.
W 2008 r. ukazały się: album kompilacyjny Playlist Plus oraz album koncertowy Live at the Isle of Wight 1970.
[ edytuj ] Muzycy
[ edytuj ] Obecny skład zespołu
- Justin Hayward – śpiew , gitara , (1966- )
- John Lodge – śpiew , gitara basowa , (1966- )
- Graeme Edge – perkusja , (1964- )
[ edytuj ] Byli członkowie zespołu
- Mike Pinder – śpiew , instrumenty klawiszowe , (1964-78)
- Ray Thomas – śpiew , gitara basowa , harmonijka , flet , (1964- 2002)
- Patrick Moraz – instrumenty klawiszowe , (1978-91)
- Denny Laine – śpiew , instrumenty klawiszowe , gitara , (1964-66)
- Clint Warwick – gitara basowa , (1964-66)
[ edytuj ] Dyskografia
- The Magnificent Moodies ( 1965 ) (wydany w USA jako Go Now The Moody Blues # 1) [4]
- Days of Future Passed ( 1967 )
- In Search Of The Lost Chord ( 1968 )
- On The Threshold Of A Dream ( 1969 )
- To Our Children’s Children’s Children ( 1969 )
- A Question of Balance ( 1970 )
- Every Good Boy Deserves Favour ( 1971 )
- Seventh Sojourn ( 1972 )
- Caught Live + 5 ( 1977 )
- Octave ( 1978 )
- Long Distance Voyager ( 1981 )
- The Present ( 1983 )
- The Other Side Of Life ( 1986 )
- Prelude ( 1987 )
- Sur La Mer ( 1988 )
- Keys Of The Kingdom ( 1991 )
- A Night at Red Rocks ( 1993 )
- Strange Times ( 1999 )
- Hall Of Fame - Live at the Royal Albert Hall ( 2000 )
- December ( 2003 )
Przypisy
- ↑ allmusic ((( The Moody Blues > Biography )))
- ↑ Interview With Mike Pinder
- ↑ Wiesław Weiss, "Rock encyklopedia", Warszawa 1991 ISBN 83-207-1374-9
- ↑ "The Moody Blues studio albums" na http://www.webwriter.f2s.com/moody/lyrics/list.htm
[ edytuj ] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ allmusic ((( The Moody Blues > Biography )))
- ↑ Interview With Mike Pinder
- ↑ Wiesław Weiss, "Rock encyklopedia", Warszawa 1991 ISBN 83-207-1374-9
- ↑ "The Moody Blues studio albums" na http://www.webwriter.f2s.com/moody/lyrics/list.htm
| Walka na noże w amerykańskiej kampanii prezydenckiej | ||
Zaostrza się kampania prezydencka w USA, pełna wzajemnych oskarżeń i ataków personalnych. Prezydent Barack Obama określa swego republikańskiego oponenta Mitta Romney'a mianem bezlitosnego kapitalisty, Romney natomiast oskarża go o powiększenie długu publicznego.
|
||
| Największe organizacje lekarzy powołały sztab kryzysowy | ||
Najważniejsze organizacje lekarskie w Polsce powołały sztab kryzysowy. Wezwał on medyków i świadczeniodawców do niepodpisywania umów z NFZ na wystawianie recept refundowanych.
|
||
| Nowy wiersz Grassa, tym razem na temat Grecji | ||
W niecałe dwa miesiące po opublikowaniu krytykującego Izrael wiersza niemiecki laureat literackiej nagrody Nobla Guenter Grass ponownie wdał się w poetycką polemikę na aktualny polityczny temat - tym razem postępowania UE wobec pogrążonej w kryzysie Grecji.
|
||
| Odwrócenie trendów? PO już nie traci | ||
Platforma Obywatelska zyskuje na poparciu, PiS traci. Różnica między tymi partiami wynosi 10 procent - takie są wyniki najnowszego sondażu telefonicznego TNS Polska dla programu Forum w Telewizji Polskiej.
|
||
| Kombatanci upokorzeni na granicy? PiS interweniuje | ||
Klub Parlamentarny PiS domaga się od premiera reakcji na potraktowanie kombatantów na granicy polsko-białoruskiej. Weterani, którzy jechali do Polski na zjazd łagierników-żołnierzy AK, zostali - według PiS - upokorzeni przez polską Straż Graniczną.
|
