Wilhelm Frick

Wilhelm Frick
Data i miejsce urodzenia	12 marca 1877 Alsenz , Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci	16 października 1946 Norymberga , Niemcy
Minister spraw wewnętrznych Niemiec
Przynależność polityczna	NSDAP
Okres urzędowania	od 1933 do 1943
Poprzednik	Franz Bracht
Następca	Heinrich Himmler
Protektor Czech i Moraw
Okres urzędowania	od 1943 do 1945
Poprzednik	Konstantin von Neurath
Następca	Edvard Beneš (Prezydent Czechosłowacji)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wilhelm Frick (ur. 12 marca 1877 , stracony 16 października 1946 w Norymberdze ) - jeden z prominentnych działaczy narodowo socjalistycznych , minister spraw wewnętrznych III Rzeszy , a następnie protektor Czech i Moraw .

Wczesna kariera

Frick urodził się w Alsenz jako syn nauczyciela. Najpierw uczęszczał do szkoły w Monachium , a następnie studiował prawoznawstwo na Uniwersytetach w Getyndze , Berlinie i Heidelbergu . W latach 1904-1924 pełnił obowiązki funkcjonariusza policji w Monachium. Rozpoczął pracę w charakterze prawniczym w komendzie policji w Monachium. W 1923 , gdy był już komendantem policji kryminalnej w tym mieście, został aresztowany za udział w puczu przeciw władzom Republiki Weimarskiej . W kwietniu 1924 sąd niemiecki skazał Fricka na karę 15 miesięcy pozbawienia wolności (w zawieszeniu) oraz zwolnił go z pracy w policji. Członkiem NSDAP Frick był od maja 1924 i został (również w tym miesiącu) wybrany jako poseł do Reichstagu . W 1930 mianowano go ministrem spraw wewnętrznych i oświaty w Turyngii .

Minister spraw wewnętrznych Rzeszy

Gdy Adolf Hitler doszedł do władzy w Niemczech w styczniu 1933 , Wilhelm Frick został jednym z trzech narodowo socjalistycznych ministrów w jego rządzie (otrzymał tekę ministra praw wewnętrznych). Jako taki odpowiadał za wprowadzenie rasistowskiego ustawodawstwa antyżydowskiego. Frick był zażartym antysemitą i jego celem było całkowite usunięcie Żydów z życia społecznego i gospodarczego Rzeszy. Brał udział w wydaniu i wykonywaniu osławionych Ustaw norymberskich . Utorowały one drogę do masowej eksterminacji europejskich Żydów. Wydał także akty normatywne zwalczające kościół i związki zawodowe. Zdelegalizował także wszystkie partie polityczne (oprócz NSDAP), przygotowując Gestapo grunt do zupełnego wytępienia opozycji i zamknięcia jej członków w obozach koncentracyjnych .

Frick, jako minister spraw wewnętrznych, podpisywał także ustawy o przyłączeniu do III Rzeszy Austrii , czeskich Sudetów , Kłajpedy , Gdańska , Prus Zachodnich i Poznania oraz niektórych ziem francuskich . Wprowadzał także niemiecką administrację na tych terenach. Wreszcie podpisał ustawę o utworzeniu Protektoratu Czech i Moraw. Początkowo był także formalnym zwierzchnikiem całej policji niemieckiej, ale kompetencję tę utracił już w 1936 na rzecz Heinricha Himmlera . Frickowi podlegały sanatoria, szpitale i poradnie psychiatryczne w których przeprowadzano "eutanazję" umysłowo chorych, inwalidów i starców (tzw. Akcja T4 ). Wiedział on o tych morderstwach (dochodziły do niego liczne skargi), ale nie zrobił nic by je powstrzymać. Liczbę ofiar akcji T4 oblicza się w dziesiątkach tysięcy. Był także pośrednio związany z instytucją hitlerowskich obozów koncentracyjnych , ustanawiając jurysdykcję Gestapo w tych obozach i upoważnił Himmlera do wydawania "zarządzeń zabezpieczających" zezwalających na umieszczanie w nich obywateli z państw okupowanych.

Protektor Czech i Moraw

W trakcie trwania II wojny światowej tracił stopniowo władzę (w tym stanowisko ministra spraw wewnętrznych w sierpniu 1943 ) na rzecz Heinricha Himmlera . Początkowo był ministrem bez teki, a 20 sierpnia 1943 otrzymał funkcję Protektora Czech i Moraw. Jako taki Frick ponosi odpowiedzialność za ucisk stosowany wobec czeskiej ludności cywilnej, w szczególności za terroryzowanie jej i zmuszanie do pracy przymusowej oraz deportację Żydów czeskich do obozów zagłady i obozów koncentracyjnych.

Proces i egzekucja

Po zakończeniu wojny został aresztowany przez aliantów i, jako jeden z głównych hitlerowskich zbrodniarzy wojennych, postawiony przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze . W trakcie postępowania sądowego był jedynym oskarżonym, który zrezygnował ze składania wyjaśnień. Trybunał uznał Fricka za winnego zbrodni przeciw pokojowi, zbrodni wojennych i przeciw ludzkości. Został on skazany 1 października 1946 na karę śmierci przez powieszenie . Jego ostatnie słowa przed wykonaniem wyroku 16 października 1946 brzmiały: "Niech żyją wieczne Niemcy".

Bibliografia

1. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999. ISBN 83-241-1998-1 .