Zhao Ziyang

	Zhao Ziyang
	Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin	Zhào Zǐyáng
Wade-Giles	Chao Tzu-yang
Zn. tradycyjne	趙紫陽
Zn. uproszczone	赵紫阳

To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Zhao.

Zhao Ziyang (ur. 17 października 1919 , zm. 17 stycznia 2005 ) – polityk chiński , były premier ChRL i sekretarz generalny Komunistycznej Partii Chin .

Urodził się w powiecie Hua w prowincji Henan w rodzinie posiadacza ziemskiego^[1]. W 1932 wstąpił do Ligi Młodzieży Komunistycznej ^[2], a w 1938 do Komunistycznej Partii Chin . Podczas wojny z Japonią działał w podziemiu komunistycznym, a następnie walczył w oddziałach Li Xianniana w wojnie domowej z Kuomintangiem^[1]. Od 1951 zajmował kierownicze stanowiska w lokalnych władzach partyjnych prowincji Guangdong , gdzie zainicjował szereg reform rolnych. W 1965 został pierwszym sekretarzem komitetu prowincjonalnego KPCh. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej został w styczniu 1967 roku zdymisjonowany .

W 1971 roku został zrehabilitowany i przeniesiony do pracy w sekretariacie partyjnym w Mongolii Wewnętrznej ^[1]. W 1973 roku został członkiem KC KPCh^[1]. W latach 1975 - 1980 sprawował funkcję pierwszego sekretarza KPCh w prowincji Syczuan , gdzie przeprowadził skuteczne reformy ekonomiczne (m.in. częściowo dekolektywizując rolnictwo i zwiększając samodzielność dyrektorów przedsiębiorstw^[2]), które w krótkim czasie podniosły produkcję przemysłową i rolną. Tzw. "eksperyment syczuański" stał się później modelem dla reform ekonomicznych przeprowadzonych przez Deng Xiaopinga .

W 1977 roku został członkiem Biura Politycznego Partii, a w kwietniu 1980 wicepremierem^[1]. W sierpniu 1980 roku zastąpił Hua Guofenga na stanowisku premiera, które piastował do 1987 roku. W okresie od 20 grudnia 1982 do 11 stycznia 1983 roku odbył podróż po 11 krajach afrykańskich, która przyniosła zacieśnienie relacji handlowych pomiędzy Chinami i Afryką. 19 grudnia 1984 roku podpisał z premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher porozumienie o zwrocie Chinom Hongkongu .

Był jednym z głównych architektów przeprowadzonych w latach 80. reform wolnorynkowych. W styczniu 1987 roku zastąpił Hu Yaobanga na stanowisku sekretarza generalnego partii. Na początku demonstracji studenckich w Pekinie w 1989 roku szukał porozumienia z protestującymi. Został wówczas pozbawiony wszystkich stanowisk i osadzony w areszcie domowym na terenie rządowego kompleksu Zhongnanhai , gdzie przebywał do końca życia.

Przypisy

↑ ^1,0 ^1,1 ^1,2 ^1,3 ^1,4 Zhao Ziyang: The Times obituary . [dostęp 28 grudnia 2009].
↑ ^2,0 ^2,1 Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 327. ISBN 83-05-13407-5 .

[ edytuj ] Bibliografia

Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004. ISBN 83-88542-68-0 .

[times-0] 1,0 ^1,1 ^1,2 ^1,3 ^1,4 Zhao Ziyang: The Times obituary . [dostęp 28 grudnia 2009].

[Kajdan-1] 2,0 ^2,1 Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 327. ISBN 83-05-13407-5 .

[1]

[2]

Wikipedia - Wolna Encyklopedia

Zhao Ziyang

Przypisy

[ edytuj ] Bibliografia